maandag 17 juli 2017

Kijken hoe hij rukt

Veruit de meeste klanten komen voor seks. Dat kan uitgebreide bedakrobatiek zijn, of een snel nummertje, of gewoon knuffelen en een beetje vrijen met een verwelkomende vrouw. Er is een minderheid die niet voor iets seksueels komt, maar om op een andere manier welkom bij je te zijn. Dat kan allemaal verschillende dingen zijn, waar nog stof voor honderd stukjes inzit, als ik zou willen. Maar de meeste klanten komen voor seks.

De seks waar die meerderheid voor komt is seks met mij. Ze komen met me neuken, ze willen verwend worden, ze willen mij onder de indruk brengen (http://zondares.blogspot.nl/2011/06/mannen-zijn-jagers.html), maar ze willen vooral hun seksuele driften volgen en seksuele handelingen met me verrichten. En dat draait uiteindelijk meestal om het neuken, want dat is toch wel het hoofdgerecht van de beurt. Seks gaat om de seks.

Als hoer ben je bijna altijd degene die alles in de hand houdt, die overal het initiatief in neemt. Ook als je dat niet laat merken aan de klant, zoals meestal. Eigenlijk ben je altijd bezig om bij te sturen wat er gebeurt, en ben je ervoor aan het zorgen dat alles goedgaat, en op tijd gebeurt, terwijl je toch je klant bijna helemaal vrij laat om te doen wat hij wil. Gewoon door te verleiden, en door alleen beschikbaar te maken wat je beschikbaar wil maken.

Dat ben ik heel erg gewend. Zo erg dat als ik niet de kans krijg om dat te doen, dat ik me dan heel onbehaaglijk voel, en het gevoel heb alsof het niet in orde is. Ik kan er weinig mee, als ik niet bezigben om te sturen hoe de beurt gaat. Ook als het een knuffeldate is, ook als het een uithuildate is, ik heb altijd de touwtjes in handen om de klant een goede ervaring te geven.

Maar afentoe komt er een klant die wil rukken. Niet dat ik hem ruk, maar dat hij zelf rukt. Dan bedoel ik niet de klanten die zo op het masturberen zijn gericht en eraan zijn gewend, dat ze zonder rukken niet meer kunnen komen. Die dus aan het eind van de neukpartij hem eruithalen om zichzelf klaar te rukken. Die stuur ik wel gewoon. Ook niet de mannen die zich klaar willen rukken terwijl ze me likken. Dat begrijp ik ooknog wel, en die stuur ik wel gewoon.

Het is het lastigst bij die handvol klanten die niet met je bezig zijn terwijl ze rukken. Als een klant wil rukken terwijl ik voor hem poseer, prima. Als hij me wil begluren terwijl ik me verkleed, ook goed. Maar soms wil hij gewoon bij me op de kamer zijn, en rukken. Terwijl we verder niets met of voor elkaar doen. En daar ben ik gewoon niet mee op mijn gemak, ookals is er nooit een probleem van gekomen.

Ik zit dan niets te doen. Ik ben hem niet aan het helpen, en voor mijn gevoel gééf ik hem niets voor zijn geld. Ik kan niet helpen om het beste gebruik van zijn tijd te maken. Ik kan hem niet prikkelen, hem niet leiden, want bij dit soort dates wil de klant juist dat ik een afstand hou, en dat ik haast doe alsof er niets gebeurt. Soms willen ze niet eens dat ik kijk.

Maar wat me het meeste de kriebels geeft, is dat ik zo'n man die zit te rukken gewoon niet aan kan voelen. Zijn seks is helemaal naar binnen geslagen. Dat is zijn zaak, dat is zijn keus, en ik gun het hem best dat hij dat wil en doet, maar het voelt zo ongemakkelijk. En dat is eigenlijk dom van mij, want ik moet het gewoon laten gaan. De klant wil het, hij is blij, hij gaat niet over mijn grenzen heen, en waarom doe ik dan zo moeilijk?

maandag 10 juli 2017

Uitgevallen

Deze week had ik een stukje geschreven waar ik bestwel wat werk aan had. Dat ging dit weekend rond bij mijn nakijkploeg, en die hebben er de foutjes uitgehaald. En me verteld dat ik het onderwerp aleens eerder had behandeld. Dat was ik helemaal vergeten, en ik heb dat oude stukje er nogeens bijgehaald. Het ging inderdaad over hetzelfde onderwerp. En het was stukken beter dan wat ik nu zou gaan plaatsen.

Het overkomt me de laatste tijd wel vaker. Oude stukjes waar ik ooit heel spontaan over schreef die terugkomen, en nu met een stijl die veel moeilijker is, en waar ik veel meer werk aan heb, en die ik alleen schrijf omdat ik vind dat het gezegd moet zijn. Terwijl ik vergeten ben dat ik het dus al gezegd hèb. Meestal vang ik mezelf dan wel voordat ik er veel werk in stop, maar deze keer toevallig niet.

Dus deze keer geen netjes uitgewerkt stukje. Maar wel weer doorgegaan met mijn oude stukjes doorkijken, want er zijn er teveel die ik nu lees en die ik me echt niet meer kan herinneren. Dan zit ik te lezen met toch een beetje een gespannen gevoel, want ik ben altijd bang dat ik iets ontzettend stoms zal hebben geschreven. Dat heb ik nog niet gevonden ookal heb ik wel soms dat ik het slecht opgeschreven en onvolledig vind.

Ik ben wel nieuwsgierig hoe mijn lezers erover denken. Wat is jullie favoriete stukje? Wat vonden jullie het leukste, het interessantste, het verbazendste? Of het slechtste, het domste, het foutste? En op welk stukje zitten jullie nog te wachten? Wat zouden jullie nogeens in een stukje willen zien? Ik beloof helemáál niet dat ik dat dan ook ga schrijven, want dit is mijn blogje en niet een plek waar je stukjes bestelt, maar wie weet komt het wel.

maandag 3 juli 2017

Uitstaptips

Ooit schreef ik aleens een stukje met tips voor beginners, maar ik heb nog nooit een stukje geschreven met tips voor uitstappers. Dat is nietzo raar, want ik ben zelf nooit uitgestapt, en helemáál niet van plan om dat snel te gaan doen ook. Maar ik krijg er wel mailtjes over, en ik vind het zelf altijd heel interessant om de verhalen te horen van uitgestapte meiden.

Dus zonderdat ik zelf daar ervaring mee heb, schrijf ik een stukje met tips over hoe je uit de hoererij kan stappen als de tijd ervoor is gekomen. Ik heb dit van allemaal verschillende verhalen en ervaringen samengesteld, en ik heb er wel vertrouwen in dat het klopt. Zie dit stukje maar als aanvulling op wat ik eerder al schreef.

Laat ik maar beginnen met de soort uitstappen waar ik het meest van hoor dat hij zonder problemen gaat, en dat is door te gaan trouwen of samenwonen met een man die voor je zorgt. Jij geeft je werk op, of je gaat tenminste terug naar één klant, hoe je het wil zien dan. Het gaat verrassend vaak goed, ookal lijkt het me helemaal niets voor mij. Als de vrouw weer gaat hoeren, is het eigenlijk nooit omdat haar uitstap niet is gelukt, maar omdat ze weer een graantje mee wil pikken.

Als je geen huisvrouw wil worden, is het wel even moeilijker. Dan heb je wel wat tips nodig, anders kan het vervelend gaan. Je wil dan jezelf kunnen bedruipen, en dat is het moeilijke stuk van de uitstapperij. Je kan het niet op je CV zetten dat je jaren een succesvolle hoer bent geweest, want dat is nog negatiever voor je kansen op de arbeidsmarkt dan als je gewoon een gat laat vallen.

Dat is geen grapje. Veel meiden denken dat ze nogwel kunnen uitleggen wat ze deden, door het maar gewoon te laten zien voor wat het is. Door er overtuigend en informatief over te praten. En met een schelmse knipoog naar de mannen in het sollicitatie-comité. Dat kunnen sommige meiden zelfs ook doen, en die lopen weg bij een comité dat haar begrijpt. Maar als ze weg is, zakt toch het begrip weer weg, en bij de tijd dat de beslissing wordt genomen, geloven ze gewoon weer het denkbeeld.

Hoe goed je het ook doet, je bent altijd raar, dom, oversekst, gek, crimineel, misleid of een slachtoffer. En dat zijn allemaal woorden voor "ongeschikt." Je wordt een leuke anekdote op de kantoorborrels, maar geen collega. Zelfs als het comité nog wel overtuigd blijft, gaan die niet de moeite doen en het risico nemen om je te verkopen aan je nieuwe managers. Je kan echt beter zeggen dat je al die jaren hebt rondgereisd. Of dat je leefde van succesvolle beleggingen. Of dat je voor je oude moeder zorgde.

Je moet ten eerste gaan plannen. Ik heb te vaak gehoord dat er meiden stopten omdat ze het werk niet meer leuk vonden, en geen plan hadden. Dan kom je ook nergens. Dan zal je altijd zien dat je uitstapt tijdens een periode met flinke hoerenluiheid, en dan blijf je daar zo makkelijk in hangen. Zorg dat je gemotiveerd bent voor iets nieuws, want anders ga je een hele zware tijd tegemoet.

Kies nooit voor uitstappen als je alleenmaar negatief denkt. Als je alleen denkt: "Ik wil wèg," zonderdat je ziet waarhéén je wegwilt, dan ben je niet goed bezig. Je wil denken: "Laat dat hoeren maar, ik wil daarhéén!" Je moet iets hebben om heen te gaan wat je echt léúk lijkt, anders is het al snel niet motiverend genoeg om er al dat werk in te steken, en dan heb je je klantenkring voor niets weggegooid. Dat is trouwens bij elk soort werk zo. Met hangende pootjes terugkomen is echt niet leuk.

Uitstappen is makkelijk, je gaat gewoon niet meer werken. Daar heb je geen hulp bij nodig. Je wilt alleen niet gewoon uitstappen, je wil óverstappen. In Duitsland heten uitstapprogramma's daarom ook Umstieg, niet Ausstieg. Dat overstappen gaat alleen op een heel guur stationnetje, want je kan nou eenmaal niet je carrière-ontwikkeling meenemen naar je nieuwe baan zoals bij gewoon werk.

Vooral als je gewend bent om goed te verdienen, is het verstandig om vantevoren te bekijken hoeveel je inkomen gaat worden. Je nieuwe baan betaalt vast niet zoveel als hoererij als je flink aangepakt hebt, want je stroomt laag op de ladder in. Totdat je carrière hebt gemaakt zit je dus op een lager inkomen, en de belastingdienst blijft je nog heel lang als frauderende hoer zien, dus je hebt kans dat je flink blijft betalen.

Probeer dus je vaste lasten omlaag te brengen. Als het kan, ga dan kleiner wonen, doe misschien je auto de deur uit, let op de kleintjes, en zorg dat je stabiel kan blijven met je nieuwe lagere inkomen. Dat kost tijd, en als je dat moet gaan doen tijdens de stresstijden die je bij je uitstap kan verwachten, dan is dat heel moeilijk te combineren. Er zijn altijd dingen waar je veel meer geld aan kwijtbent dan je je echt realiseert, dus spoor die op en knijp ze af.

Ik heb van verschillende meiden gehoord dat ze uitstapten omdat ze een hypotheek nodighadden. Niemand leent aan een hoer, dus dat is nietzo raar gedacht. Maar het werkt alleen niet. Als je uitstapt gaat je draagkracht ook flink omlaag, en dan kan je je alleen een hypotheek veroorloven die je met hoeren en een paar jaar sparen ookwel zonder halsband van de bank bijelkaar had. En uitstappen helpt alleen als de bank niet weet wat je eerst deed, want die geloven niet dat je stopt. Praat erover met je geldmannetje, dan kan er wel wat geritseld worden.

Als je nieuwe werk iets is waar je nog voor moet leren, doe die opleiding dan terwijl je part time blijft werken. Dan is de overgang niet zo hard, en een opleiding lijkt zo makkelijk als hij achter de rug is, maar is best keihard werken als je hem moet doen. Met je sekswerk op de achtergrond heb je iets waardoor je bevestigd wordt, en waarmee je je kan blijven bedruipen. Je kan dan ook altijd makkelijk terug.

Het vinden van je nieuwe baan kan ook veel tijd kosten, en intussen heb je geen WW, en omdat je waarschijnlijk goed hebt gespaard hoef je ook niet op een uitkering te rekenen. Eerst moet je al je pensioen opeten, en je huis. Als je al een uitkering màg omdat je hoer bent geweest, want als het UWV de kans krijgt, laten ze je gewoon stikken. Het is handig om door te werken terwijl je solliciteert naar je nieuwe werk. Pas als je het contract hebt nok je met het hoeren.

In de gewone werkwereld is de houding anders. Je eigenwijze, brutale houding die je met klanten ontwikkelt is in de meeste bedrijven niet welkom. Je kan klachten krijgen dat je collega's intimideert, en de managers zijn soms ook zo makkelijk afgebluft dat ze je geen leiding durven geven of vinden dat er niet met je te werken is. Leer om weer een gedwee amateurtje te zijn, want dat ga je nodig hebben.

Je gaat een grote stap terugdoen in seks. Dat is niet erg, en daar kan je aan wennen, maar de meeste meiden zijn al die seks zo zat als ze uitstappen, dat ze niet verwachten dat ze het gaan missen. En zeker niet hoe gefrustreerd ze dan kunnen raken. Je kan daar niets aan doen, alleen hopen dat het wel mee zal vallen voor jou, maar investeer maar tijd in een neukertje of wat, anders vreet je jezelf misschienwel op zonder je klantjes.

Je carrière maken door je leidinggevenden te verleiden werkt fantastisch als je dat ook kàn. Je moet het namelijk niet zien als gewoon ruilen. Je krijgt niet een promotie voor je diensten, je bent een man of vrouw aan het bespelen, en aan het verleiden om je naar boven te helpen. Seks is dan een manier om ze je groter te laten zien, niet een ruilmiddel. Dat gaat alleenmaar fout.

Wat je nooit moet doen: in een uitstapprogramma trappen! Je bent dan gewoon speelgoed voor een clubje dat jou tot een "volwaardig mens" wil gaan ombouwen, en daarbij zijn ze meer bezig met jou afhankelijk houden dan je op eigen benen zetten. Je bent bovendien dan geregistreerd als een uitstapper, en dat is meteen alle kansen verkijken om bij bedrijven te gaan werken die toegang tot overheidsgegevens kunnen krijgen. Ze doen niets voor je dat een volwassen meid zelf niet kan.

Uitstapprogramma's zijn verkapte subsidie voor Evangelische organisaties. Daarom wordt er ook vanuit de politiek zo'n druk uitgeoefend om die dingen maar vol met geld te blijven proppen. Daarom krijg je ook vooral verhalen over wat de Here met je wil, als je met die clubs omgaat. Ze investeren niets in je, ze willen dat je een lekker slachtoffer bent, en liefst zetten ze je voor de camera om de loftrompet over hun club te steken.

De dienst die die uitstapprogramma's je aanbieden is je helpen met het invullen van UWV-papieren, je crêpepapier aan elkaar te leren naaien op een ouwe naaimachine, en proberen om je te bekeren. Je kan erop rekenen dat je geen volwaardige baan kan krijgen zolang ze grip op je hebben. En als je in een uitstapprogramma stapt, heb je opeens verplichtingen. Dan ga je een verbintenis aan om niet meer te hoeren, en dat je doet wat ze van je willen. Dat is pas het begin van de ellende.

Er is maar één reden om in een uitstapprogramma als RUPS te stappen, en dat is als je al in de boeken bij de gemeente staat als sekswerker. Dus als je legaal hebt gewerkt, of als je illegaal gepakt bent en de politie je gegevens hebben doorgespeeld aan de gemeente. Dat laatste mag eigenlijk niet, maar wie doet de politie wat. Dan krijg je namelijk geen uitkering, want dan vindt het UWV dat je in een "fraudegevoelige branche" hebt gewerkt, en mag je doodvallen.

In dat geval is soms je enige kans op een uitkering een uitstapprogramma. Je laat namelijk zien dat je "openstaat voor rehabilitatie" als je je laat piepelen door zo'n club. Maar dan moet je héél zeker weten dat je niet een baantje kan krijgen, want je uitzicht op werk wordt met een uitstapprogramma veel slechter. Het is beter om danmaar een rotbaantje aan te nemen ergens om aan je geld te komen, ook als je veel beter uit zou komen in de bijstand.

Mijn belangrijkste tip is dit: neem voor je de knoop doorhakt eerst eens twee weken vakantie. Heel vaak hoor ik van meiden die erdoorheenzaten en die toen de brui eraan gaven, terwijl die gewoon even eruit moesten. Die gooien dan veel weg terwijl een weekje Ibiza, Chamonix, Kilimanjaro of Phuket alles weer goed hadden gemaakt. Elke soort werk word je beu. Ook goed werk. Dus kijk eerst of het dat is. En denk na je vakantie eens verder. Bijvoorbeeld of die vakanties er met ander werk nog wel in zouden zitten.

maandag 26 juni 2017

Antwoord op: Eigenwaarde en zelfrespect

Veeltevaak hoor ik in de discussies over alle soorten van sekswerk, of het nou om hoererij, porno, chatten of glamourfoto's gaat, dat mensen het maar een probleem vinden dat we het doen, omdat het voor hen vanalles betekent over onze eigenwaarde en ons zelfrespect. Volgens heel veel mensen is sekswerk of iets wat je niet kan doen met eigenwaarde en zelfrespect, of iets wat je eigenwaarde en zelfrespect kapotmaakt.

Je hoort hem soms expliciet, dat we als samenleving prostitutie niet moeten accepteren omdat het de waardigheid van vrouwen aantast, of dat meiden met zelfrespect zichzelf niet gaan verkopen, of dat je hoeren moet leren dat ze meer waard zijn dan een lap vlees, en zichzelf weer leren respecteren, maar dat is eigenlijk alleen bij verbiedertjes die je niets uit moet leggen, omdat ze toch niet willen luisteren. Impliciet hoor je deze gedachte vaker. En het meeste zit er toch wat verborgen in bij mensen.

Soms is het een verhaal over persoonlijke integriteit die wordt geschonden als je sekst voor je geld, of dat je menselijke waardigheid er niet tegen kan, of dat zelfs je menselijkheid wordt geschonden. Het is allemaal hetzelfde idee. Dat werken met seks en menselijke waardigheid, eigenwaarde en respect voor jezelf hebben niet samen kunnen gaan. En belangrijker, dat hoererij die andere dingen kapòtmaakt.

En daarop is mijn antwoord: het is je reinste onzin.

Zelfrespect betekent dat je met jezelf rekening houdt. Dat je jezelf in waarde houdt, dat je jezelf eerbiedigt, en dat je jezelf netjes en waarderend behandelt. Eigenwaarde betekent dat je prijs stelt op jezelf, dat je jezelf niet onderschat, dat je jezelf waardevol vindt. En dat zijn allebei dingen die je nodig hebt als je een beetje goed wil kunnen hoeren, want je klanten willen niets wat jij niet waardevol vindt.

Dus is het maar goed dat er niets klopt van al die verhalen over dat je eigenwaarde en je zelfrespect zo zouden lijden onder sekswerk, want dan konden we het nooit langer dan een paar dagen volhouden zonder als geknakt en werkloos hoopje achter te blijven. Sekswerk is werk, en het is nodig om het serieus als werk aan te pakken, anders werkt het niet. En een prijs vragen voor iets waarvan je vindt dat er geen waarde aan is, leert je die waarde vanzelf wel.

Toch zit het er diep in bij mensen uit allerlei lagen van de bevolking, en is het iets wat je mensen eigenlijk nieteens hoeft te leren, zoals ze het misstanden-geloof wel moeten horen in allemaal verhaaltjes voordat ze het langzaam gaan geloven. Ookal is het niet iets uit èlke samenleving van de wereld en van de geschiedenis, je ziet wel een heleboel overeenkomsten. Dus het is wel iets anders.

We hebben het natuurlijk eigenlijk weer over de angst voor seks. Daar komt sowieso heel veel van wat je aan verhalen over de prostitutie hoort op uit. Maar de reden dat ik daar niet gewoon naar verwijs en aan mijn volgende stukje begin, is omdat je wel wat meer nodighebt dan dat om te begrijpen waarom juist sekswerk zo makkelijk wordt gezien als iets waar je met eigenwaarde en zelfrespect niet aan de slag kan.

Het is iets heel raars namelijk, om te denken dat je zelfrespect en waardigheid ook maar íéts temaken hebben met seksuele handelingen, en wat je daar voor reden voor hebt. Dat betekent dat we eerst even moeten kijken naar wat de gedachte onder het gevoel nou is, en op welke manier die dingen voor onze cultuur aan elkaar vastzitten. Er zitten drie richtingen aan wat mensen geloven, en die ga ik apart behandelen in dit stukje.

Seks maakt je kapot
De eerste richting is om te denken dat seks je op een wereldlijke manier kapot kan maken, en dat je daardoor je integriteit, dus je "heelheid als mens," moet inleveren. En dat je daarom met seks je waardigheid en dus je zelfrespect verliest. Deze gedachte is heel populair bij de zedenpolitie, en ook bij veel paniekzaaiers die je proberen te overtuigen dat je verkeerd bezigbent. Ik heb daar al veel over geschreven in mijn stukje over angst voor seks en over dat je nog wel spijt zal krijgen.

In het kort is het onzin. We hebben met zijn allen al heel lang proefondervindelijk vastgesteld dat je prima kan sekswerken zonder ziektes op te lopen, en dat is het enige realistische risico. Alle andere angsten, dat je kut er niet tegen kan om flink aan de slag te gaan, of dat je een soort seksuele uitputting krijgt, die blijken al heel snel andersom te werken. Je blijft geen scheurbaar maagdje, je wordt juist sterker.

Als je met je kut werkt, wordt die sterker en word je er handiger mee. Er zijn geen mannen meer die me met hun pik pijn kunnen doen. De pik wordt niet zoveel sterker, die blijft kwetsbaar. Daar heb ik escortjongens wel over gehoord. Het idee van de kut als wond, die met de grootste tederheid moet worden verzorgd, is gewoon onzin. Van veel seksen gaat er niets kapot, je leert en wordt sterker, net als met alles van je lijf dat je goed gebruikt.

Er zit gewoon onder dat je waarde is dat je onbevlekt bent door vieze seks. Dat je kilometerteller van je kut op een laag getal staat. Alsof je een auto bent die verslijt met elke kilometer, maar dan erger. Het beruchte beeld van de afgelikte boterham. Tegenwoordig heet dat slut-shaming. Want alleen als je onervaren, bekrompen en onhandig bent, ben je een goede partner voor iemand met wie je mooie dingen wil maken. Dom hoor.

Betaalde seks doe je alleen als je geen zelfrespect hebt
De tweede richting is om betaalde seks te zien als iets wat áángeeft dat je geen zelfrespect of waardigheid hebt, omdat je het anders niet zou zijn gaan doen. Dat is zo'n geaccepteerd idee, dat je uit moet gaan leggen waarom het níét klopt, terwijl je eigenlijk zou verwachten dat mensen die zo denken moeten bewijzen dat het wèl zo is. Wie stelt, bewijst, dat is de regel, en als je stelt dat je alleen seks voor geld hebt als je geen respect voor jezelf hebt is dat nogal een stelling.

Maar in zo'n wereld leef ik niet, dus ik moet het toch maar uitleggen. Er is geen basis om te denken dat je geen zelfrespect moet hebben om sekwerk te doen. We hebben nog steeds respect voor onszelf, ook als we seks hebben en ook als we ons geld verdienen. En dus ook als dat samengaat. Het zit eigenlijk aan de gedachte vast dat je pas gaat hoeren als je jezelf net zo veracht als dat hoeren veracht worden. Maar niemand die erbij nadenkt dat hoeren misschien hoeren niet verachten.

Het is een stukje gebrek aan empathie. Net als met het denkbeeld kunnen mensen zich maar heel moeilijk voorstellen dat andere mensen andere dingen waarderen en respecteren dan zijzelf, en gaan ze er makkelijker vanuit dat jij jezelf net zo verachtelijk vindt als zij je vinden, dan dat jij andere dingen waardevol vindt, en niet in een rare psychologische knoop zit.

Waar het op neerkomt is dat mensen die deze richting aanhangen, niet komen vanuit de gedachte dat wij geen respect voor onszelf hebben. Ze kunnen zich alleen niet voorstellen dat wij wel respect hebben voor waar zij geen respect voor hebben, zelfs als het over onszelf gaat. Dat komt niet omdat ze zich voorstellen hoe dat voor ons moet zijn, integendeel. Die komen vanuit het feit dat zij geen respect voor ons hebben, en niet willen zien dat wij niet met dat soort minachting naar onszelf kijken. Ze zeggen eigenlijk alleen iets over zichzelf. Dat ze geen respect voor ons hebben.

Onbehoorlijke seks maakt je moreel kapot
De vorige twee richtingen lopen best snel dood, en mensen blijven er ook minder in hangen als je met ze discussieert. De eerste richting is het makkelijkste uit te leggen, de tweede daar blijven alleen kwaadwillende mensen in achter. Deze derde en laatste blijft meer hangen, en willen mensen toch nietzo opgeven. Zelfs mensen van goede wil. Hij is ook de interessantste, want hij komt omdat mensen een beetje klemzitten tussen hun biologie en hun cultuur.

Als je met iemand omgaat, buiten de seks, zitten daar allemaal regels en manieren aanvast. Als je seks met iemand hebt, dan ga je over heel veel van die regels heen, maar dat hoort nou eenmaal bij seksen, dus dat accepteren we. Maar daar zit wel iets dat knaagt. Want tijdens seks hinderen al die omgangsmanieren van de cultuur, en tijdens gewoon "cultureel" met elkaar omgaan is het ongepast om al te seksueel te zijn.

Heel veel cultuur is elkaar te laten zien dat je respect voor elkaar hebt, en met elkaar rekening houden. Je geeft elkaar de ruimte, je gunt elkaar om mee te doen aan de samenleving, je hebt respect voor iedereens waardigheid. Door manieren te hebben laat je mensen weten waar je grenzen liggen, en dat je die van anderen zal respecteren. Je probeert zo om fijn gezelschap te zijn in een wereld waar we met elkaar overweg moeten.

Dat botst met seks. Als het op seks aankomt zijn we allemaal door onze biologie gedreven om te verleiden, vreemd te gaan, monopolies op onze partners af te dwingen, druk te zetten, en dingen te doen die de rest van ons leven soms hopeloos overhoop gooien. Actief of passief, we zijn aan het duwen en trekken aan andere mensen. Die zijn daar best van gediend, maar intussen botst het wel met hun beschaving.

Een woord wat je daar veel bij hoort is "objectificeren." Als je gaat zoeken wat daarmee bedoeld wordt, krijg je veel geschrijf voor je neus wat er een beetje omheen lijkt te dansen. Het gaat dan om termen als "ontmenselijken" en mensen zien als dingen. En nu en dan hebben ze het over menselijke waardigheid, en dan snap je wel waar ik heen aan het gaan ben.

Objectificeren betekent dat je de regels van het niet-seksueel met elkaar omgaan loslaat, en nietmeer de hele tijd bezig bent met die respectbetoningen. Dat loslaten hoort bij seks, maar als jij dat doet en je partner is niet zo met seks bezig, of nòg niet zo met seks bezig, dan kan dat opgevat worden alsof jij ze niet meer hun menselijke waardigheid gunt omdat je geil op ze bent, en dat voelt dan bedreigend.

Dat bedreigende is dan vooral omdat de meeste mensen niet goed met seks om kunnen gaan, en het ze maar een beetje overkomt, want als je eenmaal seks goed in de vingers hebt is er niets bedreigends meer aan dat "objectificeren." Als ik word nagefloten, of een vent naar me kijkt als een seksobjekt, dan vind ik dat prima. Als ik het niet wil hebben dan heb ik hem zo teruggefloten, en dan is het voorbij. Het is voor hem wel een afknapper, maar mannen zijn dat echt gewend.

Ja, het gaat er weer over dat seks eng is. Maar er zit meer aan vast. Als bij respect en menselijkheid hoort dat je iemand niet seksualiseert, dan werkt dat ook andersom. Als iemand je seksualiseert, heb jij het idee dat je bescherming van je menselijkheid en je respect wegvalt. Dat voelt kwetsbaar. Het voelt prima als je kan zorgen dat iemand op je geilt als je dat wilt, maar als je niet goed snapt wat er gebeurt voel je je heel kwetsbaar als het gebeurt zonderdat je het zelf wil.

Er zit in mannen en vrouwen ingebakken dat er dominantie, verleiding en rivaliteit in seks zit. Dat hoort bij onze soort, maar je ziet het ook veel bij andere sociale dieren. Je kan seks hebben zonderdat die dingen spelen, maar dan mis je toch wel de interessantste kanten van seks. Dan wordt het meer gewoon een soort wederzijdse massage, alleen voor het genieten. Dat mag, maar het is zonde als je jezelf die beperking oplegt alleen omdat je er te zenuwachtig voor bent.

In sommige culturen is dat sterker dan andere. Hier in Noordwest Europa heb je dat "macho" gewoon een lelijk woord is, en dan is het zelfs al lastig om te flirten zonderdat je daarmee over sociale grenzen gaat. Vrouwelijke seks heeft iets bedrieglijks, mannelijke seks heeft iets agressiefs. Binnen seks vinden we dat keigeil, maar buiten seks vinden we dat onhebbelijke eigenschappen.

Mannen hebben iets agressiefs. Maar lang niet alle mannen hebben dat zo uitgesproken dat het echt als iets bedreigends voelt. Toch hebben we als cultuur het idee dat seks, en vooral neuken, een soort agressieve daad is. Zo schelden we er ook mee. Het is de man die een soort agressie op de vrouw uitoefent door haar te penetreren. Dat is eigenlijk niet logisch. Als je een broodje eet, is dat broodje toch ook niet de agressor? Waarom dan wel de pik die je uitmelkt met je kut?

Zelfs bij verkrachting, wat toch wel flink voorbij wat ik beschrijf is, kan je dat nog niet zo zien. Het geweld van een verkrachting is niet het neuken, maar het dwingen tòt het neuken. Daar gaat het verschil om. Daar ga ik nu ook niet verder opin, want over verkrachten heb ik al wel meer dan genoeg geschreven, maar het moet even gezegd worden omdat ik weet dat er nu mensen zijn die meteen in die richting gaan denken.

Seksuele verhoudingen botsen vaak ook met verhoudingen buiten seks. Mensen die in het dagelijks leven dominant over anderen zijn, zijn dat seksueel soms helemaal niet. We kennen allemaal wel het personeelsfeestje waar de manager eerst de baas is over de groep, en naarmate er meer drank ingaat de seksueel dominantere mannen meer de toon gaan bepalen. Onderhuids merken we wel dat er seksuele dominantie in mensen zit, en dat die niet hetzelfde is als de culturele hierarchie. Dat botst, en het maakt mensen onrustig.

Het hóórt dus ook niet in onze samenleving. Je hoort mensen niet te seksualiseren, en je krijgt met de paplepel ingegoten dat je mensen niet mag seksualiseren als je niet aan een boel regeltjes, het relatiedenken dus, hebt voldaan. Mannen hebben dat natuurlijk veelmeer dan vrouwen, want mannen worden gezien als seksueel veel aktiever en agressiever, hoe onterecht ook, maar ook vrouwen krijgen het mee.

Zoals seks de culturele sociale verhoudingen stoort, en mensen daar ongemakkelijk van worden, komt ook de culturele maatschappelijke structuur binnen in seks. Dat zie ik veel bij klanten die pas lekker loskomen als ze je een vieze slet noemen, en ander omlaaggepraat. Dat is niet omdat ze me verachten, helemaal niet. Maar dan zijn ze bezig om gewoon, ondubbelzinnig, tegen de sociale regels in te gaan, en voor de seksuele verhoudingen te kiezen.

Je ziet dat vooral bij mannen die feministisch zijn opgevoed, of veel in feministische omgevingen zijn. Dat zie je ook bij Amerikaanse "bro's," die op universiteiten met veel feministisch gerichte omgangsvormen zijn opgegroeid. Die "bro culture" zie je veel in gonzo-porno, waar er de hele tijd gemeen over de meiden gespot wordt, en ze de hele tijd worden afgekamd. Die meiden kan het niet schelen, maar het is zó kinderachtig.

Hoe groter de drempel van niet-seksueel naar seksueel gedrag is, hoe groter de rol die dat gaat spelen in je seksleven. Hoe meer hij zich zorgen maakt dat hij een vrouw vernedert door haar seksueel te behandelen, hoe meer het vernederen van sletten een geile fantasie wordt. Dat ìs seks immers dan. Respect is daarbij de hindernis om seksueel los te komen, en is intimiderend. Dat maakt het zo geil om een vrouw te zien als een teefje dat je wel even gaat neuken.

Goed, ik ben hier kort door de bocht, maar het stukje is al veel langer dan de bedoeling is, dus alle andere dingen die hier spelen die laat ik nu maar even. Die komen hier en daar toch al wel in mijn blog opduiken. Ik zal dus niet ingaan op BDSM, waar dit veel ingewikkelder wordt omdat er veel meer speelt, of op alle manieren dat mensen toch voor zichzelf goedpraten dat ze uberhaupt seks kunnen hebben.

Ik wil niet zeggen dat er iets mis is aan direkte seksuele interakties buiten de dagelijkse omgang te houden. Maar dan moeten we wel flexibel zijn met het feit dat seks er soms doorheenkomt, en dat mensen dan anders met elkaar omgaan. En niet denken dat mensen die over de culturele regels heenstappen omdat ze seksueel met je willen omgaan, vinden dat je dat culturele respect niet wáárd bent.

Want dat is niet zo. Seksueel met je omgaan, zelfs als je dat objectificeren noemt, is niet respectloos. Het is alleen dat seks bijna onverklaarbaar gedrag veroorzaakt, bekeken vanaf onze niet-seksuele kant van de beschaving. Ik word door mijn klanten en lovers ook zat gerespecteerd. Zelfs als ik ze dingen heb verleid te doen die "ze niet met nette meisjes horen te doen." Want daar komt het gewoon op neer.

Als je respect ziet als iets wat seks niet verdraagt, en andersom, dan is het moeilijk om hoeren te zien als mensen die zichzelf kunnen respecteren. Dat begrijp ik wel. Maar er worden dan wèl uitzonderingen gemaakt voor relaties binnen het relatiedenken, en niet voor andere smaken. Dat is natuurlijk raar. Maak die uitzondering dan ook voor ons. Of erken in elk geval dat wij die uitzondering voor onszelf kunnen maken.

maandag 19 juni 2017

Mijn hulpploeg

Toen ik met mijn blogje begon in 2008 was dat gewoon wat schrijven. Zonder na te denken, hup op internet. Dat was een kick op zich. Maar mijn blogje werd groter, en ging puberen. Ik was geen schrijfster, en ook geen onderzoeker, en er moest toch steeds meer en meer op van mezelf.

Dat begon toen ik mijn geldmannetje tussen neus en lippen door vertelde over mijn blogje. Die was eerst helemaal niet blij, want die wou niet betrokken raken bij iets waar hij niet van wist hoe het zou gaan lopen, maar hij sloeg heel snel om naar een enthousiaste helper die me graag af en toe hielp corrigeren of controleren, vooral als het met geld of cijfers temaken had.

Het was een hele tijd alleenmaar hij en ik, en toen kwam er een reageerder op mijn blog in mijn e-mail, die me hele nuttige dingen vertelde over waarom de overheid deed wat hij deed. Dat was Bouche, een studentescort die rechten studeerde. Die was onderweg om rechter te worden, ookal heeft ze uiteindelijk wat anders moeten kiezen omdat er vermoed werd dat ze seksueel uitspatte. Want dan mag je geen rechter zijn.

Kort daarna kreeg ik ook kennis aan Puttana. Een Nederlandse hoer die veel met de Oostblokkers omging omdat ze daar wat familiebanden mee had. Een meid met haar op haar tanden, die er geen probleem mee had om me tegen te spreken als ik dat nodighad. Dat had ik in die tijd vaak nodig terwijl ik niet wist dat ik het nodighad. De ontwikkeling van mijn blogje maakte me overmoedig, en ik keek over dingen heen.

Er las een computergoeroe mee met mijn blogje, en die maakte me op een dag erg aan het schrikken doordat hij me liet zien hoeveel informatie hij toch nog van mijn computer kreeg, ondanks dat ik al vanaf het begin TOR gebruik om mijn blogje te schrijven. En die heeft me toen geholpen om mezelf beter te beveiligen, ookal heeft dat werken aan mijn blogje stukken moeilijker gemaakt.

Toen mijn blogje volwassen werd, had ik een boel dingen die ik moest gaan uitzoeken en vertellen, om het verhaal volledig te maken zodat mensen echt konden begrijpen waar ik over schreef. Maar daar had ik gewoon niet alles voor in huis. Ik had de contacten niet om het nieuws te verzamelen, ik wist niets van statistiek enzo, en ik ben ook zéker niet de meest ervaren en wijze hoer in Nederland. Ik had dus hulp nodig.

Dat begon met een netwerkje van vrijwilligers, en daarna ging het opeens heel snel. Vooral toen ik wat controversiële stukjes had geplaatst kreeg ik opeens meer aanloop dan waar ik mee kon dealen. Mijn goeroe was weer mijn reddende engel, en die zette toen groepen voor me op zodat er groepen binnen mijn kring beveiligd konden praten met elkaar. Het werd een soort dorp bijna.

Er kwamen telkens weer mensen bij, en eerlijk gezegd werd het moeilijk om bij te houden wie nou wie was. Mijn goeroe had het zo ingesteld dat helpers alleen met elkaar konden communiceren als ik ze aan elkaar introduce-te, maar dat was ookal veel werk. Bovendien bleek dat er een heleboel helpers vooral heibel kwamen maken als de dingen niet precies zo gingen als ze wouden, en sommige types leken heel nuttig maar waren vooral uit op mijn identiteit.

Nou dat mensen mijn blogje kenden, kreeg ik ook temaken met lui die wouden dat ik hùn verhaal ging vertellen, en die me voor wouden schrijven wat ik moest bloggen. Of ik kreeg opeens een mail van een andere hoer die met hetzelfde onderwerp bezigwas als ik, en me alsof ze mijn baas was op een groot kantoor beval om "alles wat je hebt over" dat onderwerp op staande voet aan haar te mailen. Of met beheerders van andere blogs en websites, of van hoerenorganisaties, die wouden dat ik bij ze aansloot.

Die aansluiting vinden bij andere mensen en andere groepen vond ik eerst heel fijn, een soort erkenning. Maar de toon waarmee dat gebeurt is niet als collega's onder elkaar, of mensen die elkaar proberen te helpen. Het ging juist om een soort haantjesgedrag waarbij die andere groepen benadrukten hoe belangrijk ze waren, en dat ik me aan moest gaan passen. Er zat een afstandelijkheid in en een dominantie die meteen mijn haren overeind liet staan. Ik hield het maar bij mijn eigen mensen.

Na een hele hektische tijd heb ik dus de groep weer kleiner laten worden. Iedereen die wil helpen mag nog steeds meedoen, maar het is gewoon beter om niet van iedereen een netwerk te maken. Inplaatsvan een heel dorp is het nu gewoon een groepje mensen waar ik op kan rekenen, en die goed met elkaar omgaan zonderdat er de hele tijd relletjes moeten worden gesust.

Ik vind het ook fijn dat ik iedereen nu een beetje ken. Als je de hele tijd nieuwe mensen moet inpassen, en al die namen uitelkaar moet houden waar je geen gezicht bij hebt, dan wordt het soms een beetje vreemd. Je moet met iedereen uitvinden hoe persoonlijk ze willen worden, en hoe voorzichtig je met ze moet zijn. Als je een klein groepje hebt, dan wordt het veel natuurlijker en losser. En je kan gewoon meer jezelf kwijt.

Mijn steun en toeverlaat is mijn geldmannetje. Hij is al jaren en jaren mijn boekhouder, vecht voor me tegen Belastingdienst, gemeente en bank, en hij laat zich zonder een boze blik helemaal van onder tot boven controleren. Hij helpt me al jaren met de kleine dingen, met nakijken en met zien of ik wel goed overkom, en hij heeft het nooit onze professionele band laten aantasten. Hij is ooknog de enige van mijn ploeg die ik nogweleens in levende lijve zie.

Er is een stagiaire bij een grote landelijke politieke partij, die weet wat er allemaal in de wandelgangen van de politiek speelt. Zij is een meesterlijke intrigante, en heeft heel veel losgekregen bij allemaal lobbyisten en belangrijke figuren. Daar heb ik een heleboel aan gehad voor een hoop begrip en een hoop stukjes. Zij staat aan onze kant, ookal doet ze zelf nieteens sekswerk.

Maar ik kan vooral veel hebben aan andere hoeren die met me meedenken, en die niet bang zijn om me terug te fluiten. Bouche, die ooknog een grootse jurist is met veel kennis, Puttana, die niet op haar mondje is gevallen en me zo goed kan helpen met informatie uit de Oostblokse meiden, KSP met haar scherpe tong en nog scherpere intelligentie, die me graag bijstuurt als ik dingen niet helder en hard genoeg neerzet.

Ook W en F, tophoeren die me veel kunnen leren omdat ze gewoon veelmeer ervaring en véél meer talent hebben dan ik, en me dus onschatbaar waardevol advies geven voor mijn loopbaan en voor mijn blogje. N, die me een goed begin heeft gegeven in het begrijpen hoe die hele mensenhandel-toestand er nou uitziet voor mensen aan de binnenkant. Lux, die me telkens uit mijn schulp haalt als ik bang ben dat ik te ambitieus ben wanneer ik een groot onderwerp wil aanpakken.

En natuurlijk mijn goeroe, de man of vrouw die àlles met computers kan, en me met elk computerprobleem bijstaat. Die als antwoord op bijna alles aankomt met download-koppelingen of "scripts," programmaatjes die hij speciaal voor mij voor één taak geschreven heeft waardoor hij dingen doet waarvan ik nieteens wist dat die kònden met computers. En vooral zorgt hij dat ik onvindbaar blijf voor mensen die het niet goed met me voorhebben.

Ik wil ook even mijn mannen van de politie noemen. Ik heb weinig goeds over de politie te zeggen, maar ik zeg er wel altijd bij dat er fijne mensen bij die politie werken. En mijn politieman en mijn ex-rechercheur zijn twee van die gouden mannen die je echt kan vertrouwen. Die hebben niet alleen heel veel verteld over de politie, waardoor ik meer begrijp, maar zijn ook gewoon trouwe helpers als er iets moet gebeuren voor een stukje.

Mijn statistiekmannetje begon als iemand die me rechtzette met een paar dingen die ik niet snapte aan statistiek, maar die heeft intussen een belangrijke rol gekregen in alles waarin ik onderzoek doe of moet verwerken. Hij is een allesweter die ook echt alles wéét, en dat is heel zeldzaam. Hij heeft een vlijmscherpe geest, en heeft in een vloek en een zucht de verborgen foutjes in elke redenering en elk rapport te pakken. Hij is ook heel streng voor mij als ik niet strak genoeg redeneer, maar van mij mag hij altijd zo streng blijven.

Voor sommige van mijn stukjes heb ik heel veel aan mijn advocaat. Die is nog niet bovenaan de ladder, maar daar komt ze wel. Ze is slim, gehaaid, en weet heel goed wat er wel of niet kan. Ze heeft ook gehoerd in haar studententijd, en weet dus wel waar ik over schrijf. Ze houdt me tegen als ik iets ga zeggen wat niet mag, ze weet ook wanneer ik verdwaald ben in de juridische doolhoven, en ze doet haar best om alles uit te leggen zodat ik het ooknog snap.

Dat is mijn vaste ploeg, maar mijn blogje zou niet hetzelfde zijn zonder de mensen die een keertje wat insturen. Zoals de huisarts, Y, de jong begonnen hoeren, en iedereen die me tipte met iets wat niet meteen een ingezonden stukje werd, maar wat voor mij wel de puzzel steeds vollediger maakt. Iedereen draagt bij aan mijn blogje, en iedereen heeft me geholpen om het te maken wat het nu is.

En weet je wat het fijne is? Het is allemaal om mij te helpen om mijn blogje beter te maken, maar zonderdat ik op hoef te geven dat mijn blogje mijn kindje is. Ik ben nog steeds de vrouw die bepaalt wat het volgende stukje wordt, waar ik over schrijf, en hoe. Ik heb heel veel aan mijn hulpgroep, en zonder die mensen zou ik heel veel waar ik trots op ben niet hebben kunnen doen, maar het blijft mijn blogje.