maandag 15 september 2014

Oudste fan

Vandaag een ingezonden stukje van iemand die misschien wel mijn oudste fan is! Ze is negenentachtig jaar oud, en ze heeft in haar jonge jaren ook gehoerd. En toen ik haar vroeg om een ingezonden stukje te schrijven, heeft ze dat gelukkig ook gedaan. Ik vind het fascinerend om te lezen, en jullie hebben er denk ik ookwel wat aan! Ik hoor toch al graag van meiden die net een wat ander perspectief hebben, en daar vind ik dit wel bijhoren.

Ik lees graag over de meisjes die nu in het werk zitten. Ik ben oud, en als je oud bent, dan vergaat je dat je ,,moet'' boos worden over alle dingen die verkeerd zijn in de wereld. Ik leef met je mee. Ik wil je graag vertellen, dat er eigenlijk heel weinig veranderd is sinds ik een meisje was dat in het leven ging.

Toen ik vijftien jaar oud was, kwam de oorlog. Mijn vader ging in gevangenschap. Wij hadden het thuis niet breed. Ik ging bonnen en geld ritselen door mannen een plezier te doen. Tijdens de oorlog hadden de Duitsers het op de hoertjes voorzien. In Duitsland gingen die naar de kampen. In Nederland niet.

De moffen maakten kleine buurtjes waar het mocht. Daar mochten de soldaten niet komen. Ze waren hard, maar wel duidelijk. Je wist waar je aan toe was. Pas na de oorlog kwam het snel weer overal in de stad terecht.

Ze hebben mij nooit opgepakt. De razzia's waren in die tijd niet voor de hoertjes. Als ik lees en op de televisie zie hoe het nu toegaat, dan denk ik daar aan terug. Zo'n razzia was erg hoor. Nu ga je gelukkig niet het Oranjehotel in, maar het zijn dezelfde methoden. Wat ik nu van jou lees, herken ik wel. Zo erg is het sinds de oorlog niet meer geweest. De politie van nu zou dat niet hebben gedaan als ze zich de oorlog nog herinnerden.

Tijdens de oorlog was er meer waardering voor ons. Iedereen had het moeilijk. De moffen waren tegen ons, dus de Nederlanders waren voor ons. En de mannen moesten toch ergens hun pleziertje halen. Zo dachten we toen.

Na de oorlog heb ik het werk nog jaren gedaan. Met veel plezier. Sommige dingen waren toen wel anders. We gebruikten haast nooit een condoom. Dat kwam later. Alleen Amerikanen gebruikten condooms. Aan het eind van de oorlog zag ik voor het eerst een condoom, een Canadees had die. Gelukkig liep ik maar weinig op. Platjes waren het meest. Maar je dorst niet scheren, dat was toen pervers. Die moest je met de luizenkam weghalen. Je had ook poeder, maar dat werkte niet.

Van geslachtsziektes wist je niets. Dat het pessarium niet beschermde, wisten wij veel. Je maakte je druk om syphilis. Daar moest je jaren voor aan de kwik. Dat dachten we nog voor jaren na de penicilline. Ouderwetse dokters schreven dat ook niet voor. Dit was nog in de tijd dat sommige dokters je maar lieten stikken als je een geslachtsziekte had. Dat vonden ze je straf. Aids kwam pas toen ik vijftiger was. Dat is geluk voor mij geweest. Toen was ik al jaren gestopt, anders had ik het wel gekregen.

Jullie zijn vrijer opgevoed. Ik groeide op in de depressie. Daar is de crisis van nu niets bij. Wij moesten een goede man vinden. Dat was wat je meekreeg. Over seks leerde je van je vrindinnen.

We hadden alleen Nederlandse meisjes. Er was weinig verandering. Iedereen kende je. Je was nooit nieuw, en nooit anoniem. Dat hebben jullie nu beter.

Er waren veel meer plaatsen. Vele straten in Den Haag waren ros. In de meeste café's waren meisjes. Toen de vrouwen van de straten werden verjaagd, gingen ze klanten lokken van achter hun raam. Daar zijn die buurten mee begonnen. De prostitutie is nu kleiner dan ik hem ooit heb gezien. Zelfs tijdens de oorlog waren we met meer. Met internet is dat misschien nog niet zo erg.

Ik stopte in de zestiger jaren. Toen verhardde het wereldje. Die pooiers werden indertijd erg akelig. Dat wilde ik niet verdragen, dus ik stapte uit met een klant. Met hem ben ik veertig jaar gelukkig getrouwd geweest. Het is larie als ze zeggen dat het nu harder is dan in die ,,romantische'' tijd. Het is nu vrijer voor de meisjes.

Toen ik jong was, was de prostitutie een bezoekje aan de misdaadwereld. Het werd echter aanvaard, als het kopen van een streng clandestiene worstjes in de oorlog. Of hetzelfde met de hash. Thans is het anders, maar de pers en de politiek willen er niet aan geloven.

Er was veel hetzelfde. Er was toen ook zichtbare en onzichtbare prostitutie. Er was toen ook steeds de vraag ,,wat gaan we met de hoertjes doen''. En bij ons probeerden ze ook steeds om ons bestwil te gebruiken om ons weg te mogen werken. In de ,,legale'' prostitutie had je het uitpezen. Niet in de illegaliteit. Die lijkt het meest op toen.

De mannen zijn niet veranderd. Ik ken aan wat je elke week schrijft alles terug. Het werk is hetzelfde gebleven. Ik denk dat je in mijn tijd je stukje over voetfetisj zou aanvullen met fetisj voor dameshandschoenen en hoeden. Dat is anders geworden, met de mode.

We praatten er in die dagen minder over in de kranten, maar we deden het wel. Er was een boel seks voor het huwelijk. Ook toen. Als jij schrijft over de vijftiger jaren, moet ik je toch even aanspreken. We waren toen evenzo liederlijk als nu. Het was iets waar je stil over bleef.

Ik zie ook dat de verhalen over pooiers hetzelfde zijn. Men begreep destijds niet hoe het werkte, en thans maken ze dezelfde fouten. Je mooie verhaal over ,,zachte pooiers'' had toen ook geklopt als een bus. Wat jij nu een harde pooier noemt, noemden wij een ,,hond'', en een loverboy noemden wij een ,,hondje''. Zo praatte je over hem. Ik denk dat het in andere steden anders werd genoemd. Je had toen nog die stadsdialecten.

Ik gebruik mijn computer maar voor drie dingen. Voor het lezen van het Facebook van mijn kleinkinderen, voor jouw webpagina, en voor ,,Candy Crush'', want daar ben ik aan verslingerd geraakt. Schrijf zo voort, want jij bent de enige stem die ik werkelijk herken.

Ik vind je heel flink. Wees maar trots.


donderdag 11 september 2014

Snel nieuwtjes

Dit nieuwsstukje komt eigenlijk alleen omdat het dom is om wel het eerste deel van 3onderzoekt te bespreken, en niet het slot. Anders had ik het gewoon een poosje laten zitten. Ik pak nog wel de paar dingetjes mee die verder in het nieuws zijn gekomen, maar dit wordt geen groots stukje.

3onderzoekt, deel 2
Het tweede deel is een anticlimax. Het werd op de radio als spannender verkocht dan wat het bleek te zijn. Daar ging Anne-Mar zelfs nog iets verder met stemmingmaken dan tijdens het programma. Waarom, als je diezelfde avond haar af kunt zien gaan, begrijp ik ook niet. We zien vooral herkauwingen van wat we in het eerste deel hebben gezien, en dat wordt nòg korter door de bocht uitgelegd dan in het eerste deel zelf. Het meeste heb ik danook al gezegd.

Daar is één hele grote uitzondering op, en dat is het stuk waar Lyle vertelt over zijn werk. Die komt heel mooi uit, en hij brengt heel goed over. Dat hij met een klant laat zien hoeveel waarde een hoerenbezoek voor allebei kan hebben is erg sterk. Hij laat zich geen woorden in de mond leggen, en laat zich niet beschamen door de benadering van de interviewer. Dit is een dappere jongen die met beide benen op de grond staat.

De presentator probeert het in het negatieve te trekken door Lyle te confronteren met zijn ervaring dat hij ergens langs de weg is gedumpt door een klant, en door te doen alsof dat toont dat het gevaarlijk werk is. Zelfs nadat de klant van Lyle uitlegt dat deze dienstverlening hem van zijn zelfmoordgedachtes af heeft gebracht, probeert Johan nog te beweren dat hij wel huwelijken "verruïneert." Lyle dient hem prachtig van repliek.

Lyle is al eerder out gekomen over zijn sekswerk, en is daar toen zelf mee in de publiciteit gegaan. Dat vind ik nietzo verstandig, maar ik heb er veel respect voor. Daarom vind ik het ook niet erg dat ze hem niet geblurred hebben. En met het blurren gaat het de goede kant op, want Daisy, die in de vorige aflevering vol met haar gezicht in beeld kwam, wordt nu wèl geblurred. Denk daar maar even over na.

Ze weten het zelf namelijk prima. Ze zeggen het ook: "Onherkenbaar. Je wil later niet herinnerd worden aan je dubbelleven als studentenprostituee. Dat is namelijk niet erg handig voor je latere carriere." Die voorzichtigheid gunnen ze hun sprekers niet. Ze worden te kijk gezet, zonderdat er rekening wordt gehouden met het stigma, waar dit programma alleenmaar aan bij probeert te dragen.

We krijgen wat van de stemmen van de meiden en de jongen te horen. Er is wel duidelijk weer in geknipt, maar er komen in ieder geval stùkken van de boodschap over. Ik denk dat die erin zijn gebleven omdat de makers zo wouden laten zien hoe raar die hoeren wel niet denken.

De boodschap die de makers uitdragen is duidelijk. Ze laten geen kans voorbijgaan om te laten zien hoeveel afkeer ze hebben van het werk. Dan gaat het om opmerkingen dat het een gênante wereld is, dat de escort die niet high-class is zich afspeelt in treurige studentenkamertjes, en dat er geen grotere tegenstelling denkbaar is dan tussen het sekswerk en de collegebanken.

Het programma beweert dat er een enorm verschil is tussen gewone escort en high-class. Dat is niet waar. Het zijn twee verschillende soorten werk, de nadruk ligt anders, maar ze lijken veelmeer op elkaar dan ze verschillen. Ik heb allebei gedaan, en veel van de meiden die ik uit de high-class ken doen er gewone escort naast. Ik heb aleens geschreven over het verschil, maar er zit nog een stukje aan te komen waar ik er toch wat dieper opinga.

Als Anne-Mar een advertentie zet waar ze zich aanbiedt voor hete seks, krijgt ze telefoontjes van klanten die hete seks met haar proberen te regelen. Daar is ze verbaasd over. Ze wil weten wat de klant wil, en als hij daarop antwoord geeft gaat ze geschokt en verafschuwd zitten doen. We zien haar zich totaal passief opstellen, en overal "ja" op zeggen. Geen wonder dat ze geile praat aan de telefoon krijgt. Daar vraagt ze letterlijk om.

De apotheose van het tweeluik, waar al de hele tijd teasers van komen, is Anne-Mar's "date" met een klant. Vorige week gingen er al wat alarmbellen af bij die klant, en deze keer blijkt dat gewoon te zijn omdat die klant een acteur is, en helemaal geen klant. Het is heel bizar om als spil van je programma een nepontmoeting te nemen. Wie leert daar nu wat van? Het is erg vergezocht.

Voordat ze de klant ontmoet is er een momentje dat ze even in de camera gekscheert over het beeld wat de hoeren aan haar hebben geschetst, die zijn superenthousiast, vinden het een fantàstische bijbaan (schudt belerend haar hoofd), rozengeur en manenschijn. Anne-Mar weet het kennelijk veel beter dan de meiden waar ze zogenaamd langsging om wat over het vak te leren. En zo gaat ze naar haar eerste "ervaring." Hoog op haar vooroordeel.

In het gesprek met de klant kan je wel zien waarom het beter is om daarvoor een acteur te nemen. Anne-Mar neemt geen initiatief om de klant te verleiden, en zit alleen preuts en hautain naar de camera te spelen. De zogenaamde klant misdraagt zich een beetje, maakt wat drama, en accepteert haar wanprestatie volledig. Als een echte klant zich zo zou gedragen zou zijn hoer erg oppassen, want dit gaat niet de goeie kant op.

Maar een echte klant zou ook al snel afgehaakt zijn. Zij is te aftands om voor een studente door te gaan. Ze ziet er ook niet uit alsof ze goed kan neuken. Klanten letten daar erg op. Hij betaalt wel, en hij verwacht dat je seksuele spanning maakt. Anne-Mar deed het omgekeerde, die deed haar best te laten zien dat ze alle seksuele spanning meteen de kop in wou drukken. Haar lichaamstaal was er één van grote afkeuring, ookal was ze wel opgewonden.

Dat was het rare. Die acteur gedroeg zich als een kleffe grote gribus, en tòch beschrijft ze hem als aardig, charmant, en "een heertje!" Wat voor kijk heeft ze op mannen? Aan haar lichaamstaal kon je zien dat ze van haar stoel was gegleden als ze niet zo in paniek was over de onzedelijkheid van wat ze aan het doen was. Ze is totaal niet in control. En dat vind ik raar, want ze was duidelijk vanaf het begin niet van plan wat te laten gebeuren.

Tijdens een plaspauze zegt ze in de camera dat ze zich goedkoop voelt, omdat die man een beetje tegen haar aan zit te geilen, en omdat zij betaald wordt. Wat ze precies verwachten zou begrijp ik dan niet, maar ze mag er wel even over nadenken dat ze dit programma aan het maken is omdat het haar wèrk is. Dat haar betáált. Dit is geen persoonlijk experiment, ze is haar werk aan het doen. Denk daar maar even over na.

Na het programma zie ik in mijn software duidelijk een enorme piek bezoekers op mijn website, die op zoek zijn naar informatie over studentenprostitutie. Daar zijn ze op mijn blog gelukkig op het goede adres voor. Ik vind het fijn dat op die manier niet alleenmaar meer domheid van dit programma is gekomen. Van collegaatjes hoor ik ook dat het stormloopt in de studentenhoererij sinds het programma op TV was.

Als afsluiter wil ik nog even wijzen op de toelichtingstekst op de website van het programma. Daar staat, zonder verdere uitleg:
Studente Angela: "Door dit werk ben ik drugs gaan gebruiken. Ik gebruik steeds meer coke en GHB om dit leven aan te kunnen."
Die Angela zien we in het programma nergens. Waar dit vandaankomt kan ik niet zomaar zien, en ik vind het weer heel ráár. Coke maakt je moediger, maar dat heb je als hoer niet nodig, maar het maakt je ook dróóg. Dat is niet goed met het werk. Van GHB word je passief en slaperig. Dat werkt ook niet met het werk. Maar dit zijn wel drugs waar Zeden altijd naar vraagt, want van coke stap je makkelijker over je grenzen heen, en GHB wordt gebruikt door verkrachters. En Zeden denkt nog steeds dat prostitutie geen werk is.

Er is maar één ding goed aan dit programma, en dat is dat ze de hoeren even aan het woord hebben gelaten, ookal wordt er nogzoveel geknipt. De rest is gewoon hun eigen vooroordelen pijpen, zoals we gewend zijn. De bedoeling is duidelijk, ze willen mensen bang maken, en erinwrijven dat prostitutie vies en slecht is. Ik zie om me heen dat er genoeg mensen zijn die het programma wel positief vinden, omdat het negatiever had gekund. Zijn we dan echt zo murw?

Bangmaakactie
In de Achterhoek heeft de politie samen met GGD en de locale zieligheidsindustrie een bangmaakactie onder jongeren gehouden. Vijftienjarige meisjes werden gelokt, en als ze toehapten, kregen ze een gesprek met preventiemedewerkers die hen wezen op de gevaren van ronselpraktijken. Een preek van gezagsdragers hakt er best in bij vijftienjarige pubers, dus er kwamen ookwel wat traantjes bij kijken.

En hoe ver moest het gaan voordat het meisje werd uitgelegd dat ze in de val van een loverboy of lovergirl was getrapt? Als ze het eerste condoom over de eerste klant stroopte? Natuurlijk niet. Als ze aarzelend "okee" zei als de loverboy voorstelde om in de prostitutie te gaan? Als haar gevraagd werd om haar telefoon in te leveren? Als ze meeging van het terrein af, met begeleiders die ze niet aankon? Natuurlijk niet.

Het zieligheidscircus vindt dat je je hebt laten beetnemen door een loverboy of lovergirl als je meeloopt als iemand je een handtekening van de optredende artiest belooft, of als ze zeggen dat je modellenwerk zou kunnen doen. Er wordt dus al van die meiden, die op vijftien toch wel wàt onafhankelijkheid mogen proeven, geëist dat ze die situatie, van een jongen of meid die ze iets leuks aanbiedt, als bedreigend moeten ervaren.

Op je vijftiende ben je sociaal niet sterk. En je bent meestal ook verlegen en nogal onhandig. Je bent op zo'n evenement vaak toch een beetje overweldigd, en je geniet met volle teugen. Als je dan wordt benaderd door iemand die aardig voor je is, moet je dan automatisch wegvluchten of ze afweren? Je bent geen vijf meer. Je moet ooit toch met mensen om leren gaan. Als het er verkeerd uit gaat zien, dan haak je zelf wel af. Maar daar denkt de zieligheidsindustrie anders over. Je bent slachtoffer, vergeet dat nooit.

Moderatie in mijn commentaren
Al járen heb ik als regel dat ik alle reacties laat staan, behalve als ze commerciële spam zijn, of bedreigingen zijn waar de politie misschien in geïnteresseerd is. Dat werkt al jaren prima, en het zorgt ervoor dat niemand kan zeggen dat ik tegenargumenten negeer. Ik laat het immers allemaal staan. Er bestaan alleen geen goede tegenargumenten. Dit is mijn manier om dat te laten zien.

Ik hoor heel vaak van reacties, ook via de mail, dat mensen vinden dat ik meer moet gaan modereren. Die vinden de scheldpartijen, de egotrips, de off-topics en de gestoorde reacties zo onplezierig dat ze niet zelf gaan reageren. En ik zie ookwel dat als er weer één van de gekkies heeft gereageerd, dat de nuttige reacties dan ophouden. Niemand wil daarbij gaan staan. Dat vind ik erg jammer.

Daarom heb ik een enquete aangemaakt. Daar kan je stemmen of je vindt dat ik meer moet gaan modereren, en hoeveel dan. Ik wil eigenlijk niets veranderen, maar als tweederde van de stemmen vindt dat ik dat wel moet gaan doen, moet ik ook om mijn lezers denken. Dan moeten mensen me er maar op vertrouwen dat ik die moderatie niet gebruik om anderen monddood te maken, want dat kan ik niet verdragen.

dergelijks zou voldoende moeten zijn -B]

maandag 8 september 2014

Antwoord op: prostitutie is vies werk

Je hoort deze vaak. Mensen die zeggen dat ze het niet zouden kunnen, met al die smerige mannen. Mensen die het vies voorstellen. In kunstexposities van verbiedertjes maken ze stank in de peeskamers, en vuile vegen, en alles grauw. De plaatjes die ze gebruiken zijn niet vrolijker. De klanten worden beschreven als oud, vies, zwetend en stinkend. Het is een makkelijk woordje om overal tussen te stoppen.

Ze hebben het helemaal verkeerd natuurlijk.

Ik kan nou ingaan op de klanten. Dat een vieze vent aan je deur maar héél zeldzaam is, vooral als je op afspraak werkt. Dat je een dronken stinkerd gewoon wegstuurt, en daar weer een week over kan roddelen. Dat klanten zich juist opdoffen voor hun bezoekje. Dat je klanten schoner zijn dan een vent die je uit de kroeg meeneemt. Maar dat is niet het punt waar het om gaat.

Het is stemmingmakerij. Hoererij is niet viezer dan gewoon seks, en wij hoeren zijn bovendien véél meer bezig met schoon en hygiënisch seksen dan de andere mensen. Ja, seks is klef, plakkerig, glibberig, nat, en heeft veel met lichaamsgeurtjes te maken. Maar bij gewone seks accepteren we dat wèl gewoon, en vinden we het niet vies in die context, dus waarom zou ik het niet kunnen accepteren als ik het als werk doe, en het ook niet vies vinden?

Dat seks vies wordt gevonden vind ik een beetje raar. We vinden rijden in de bus ook niet vies, en eerlijk gezegd krijg ik meer vieze dingen daar te ruiken dan op mijn werk. Als je leert omgaan met seks, zodat je ermee op je gemak bent en niet de hele tijd in die angst zit, dan ga je de geur van een schone huid wel waarderen. En douchen en zeep nemen vieze geurtjes zo weg.

Prostitutie is seks op de meest schone manier. Dat moet wel, als je niet op je hygiëne let vindt je klant het ook maar niets, en nog veel belangrijker, je loopt veelmeer risico op SOA. Bovendien heb je niet die geilheid die je wel hebt als je het voor je eigen geilheid doet, dus je ziet alles nuchter. Dan doe je geen dingen die je achteraf opeens anders ziet omdat je er door je geilheid overheenkeek. Prostitutie is seks op zijn schoonst.

Dus als prostitutie vies is, dan is àlle seks vies. En er zijn best veel mensen die dat ook ergens wel vinden. Vooral mensen die niet op hun gemak zijn met seks, er bang voor zijn, en het vooral als iets zien dat nou eenmaal met relaties samengaat. Terwijl seks veel meer is dan alleen iets om je relatie mee op te vullen. Seks heeft een hele belangrijke rol in je leven, of je nou wil of niet. Of je het doet of niet.

Bij seks hoort naakt zijn, hoort huid op huid, zweet, lichaamshaar, geslachtsorganen, met al hun sappen, ookal hou je die wel met een condoom gescheiden, er hoort dierlijk gedrag bij, met dierlijke geluiden, en er hoort bij dat je dingen doet die we niet netjes vinden in gezelschap van andere mensen. Dat zijn allemaal dingen die je vies kan vinden. Maar als je een beetje volwassen bent, zie je wel dat je best verschil kan maken in welke omstandigheden je dat wel of niet vies vindt.

Ik kijk er zelf altijd zo naar: een gebakje ziet er lekker en schoon uit, maar als je een hap neemt en je hebt drie keer gekauwd, is het ook lauwe kleffe brokkelpap geworden. Daar denk je ook heel anders over. Behalve als je het uitspuugt op een schoteltje, dan moet je er weer niet aan denken om het weer op te lepelen. We hebben dus hele rare ideeën over wat vies is en wat niet, want dat verandert om redenen die niet logisch zijn.

De prostitutie is niet vies. Als jij vies bent van prostitutie, maakt dat het werk nog niet vies.

donderdag 4 september 2014

Ik kan het toch niet laten

De laatste maanden ben ik heel springerig geweest met het nieuws. Ik heb niet echt een regel bedacht wanneer ik het nou over nieuws ga hebben en wanneer niet, en ik heb er eigenlijk ook teweinig tijd voor gehad. Die Engelse serie heeft een stuk meer tijd gekost dan ik dacht, en ookal ben ik er erg blij mee, ik heb daardoor wel flink wat dingen links laten liggen. Dus nu even een nieuwsstukje, ookal heb je hiermee echt niet alles wat belangrijk is.

Commissie Mensenhandel Tweede Kamer
Eerst even een kort verslagje van een discussie in de Tweede Kamer gisteren. Het gaat niet over de WRP, maar wel over mensenhandel, en die dingen liggen in de hoofden van kamerleden erg dicht bijelkaar. Helaas zie je veel van hun hersenspinsels over mensenhandel terug in hun behandeling van prostitutie. De minister haalt de WRP er zelf ookal bij, als iets waar de gemeentes om zitten te springen in hun strijd tegen mensenhandel.

De commissieleden laten zien dat ze niets hebben geleerd. Ze hebben, nieteens alleen van mij, zoveel advies en informatie gekregen over mensenhandel, prostitutie, en wat de overheid daar allemaal mee doet. En toch komen ze niet verder dan nog steeds dezelfde ideeën.

Kennelijk zijn de kamerleden op een zieligsafari in Roemenië geweest. Ze praten over de lijmsnuivende straatzwervers die ze uit een heul zagen kruipen alsof dat de bron is voor de mensen die in Nederland komen werken. Geen van hen vraagt zich het af, ze nemen het allemaal klakkeloos aan. Er is armoede en ellende in Roemenië, maar de laagste vertrapten zijn niet de bron voor onze Roemenen. Dat zijn eerder de ondernemende Roemenen die het gewoon niet breed hebben.

Als ze ooit hadden gepraat met de importmeiden hadden ze het geweten. Als ze de moeite hadden genomen om te luisteren naar wat die mensen zelf te vertellen hadden, wisten ze al dat het niet zo zat. Maar ze hebben de NGO-safari door Roemenië gewoon geslikt alsof het het Evangelie was. Ze doen alsof de vrouwen die hier werken melaats zijn, en niet kunnen worden benaderd. Ookal staan ze te wachten achter een dun stukje glas.

De commissieleden weten allemaal van toeten noch blazen, maar de twee grootste ergernissen zijn Marith Rebel en Magda Berndsen. De eerste omdat ze ooit veelbelovend was, maar zich meteen heeft laten inpakken en zich nu doof houdt, de ander omdat ze het zo duidelijk maar een spannend verhaaltje vindt waar ze opgewonden over doet. De minst domme van het hele stel is de VVD'er Ard van der Steur, die ook helemaal de weg kwijt is, maar het in elk geval minder ver drijft dan de rest.

Er wordt door iedereen een duit in het zakje gedaan over dat ze mensenhandel zo èrg en onacceptabel vinden. Dat soort belijdenissen laten het duidelijk merken dat we te maken hebben met een taboe. Je bent verplicht om het niet te accepteren, je bent verplicht om ertegen te zijn, je bent verplicht om het erg te vinden. Een andere mening, of zelfsmaar nuance, maakt je een slecht mens.

Je kunt al snel opmaken welke bronnen de commissieleden gebruiken voor hun informatie. De Nationaal Rapporteur, mensenhandel-NGO's, en verder niets. De enige bronnen van informatie zijn anti-prostitutie-activisten, en hun verhaallijnen worden ook klakkeloos gevolgd. Andere bronnen, waarbij ik ook, hebben geprobeerd om tot ze door te dringen, maar ze houden zich doof.

De commissie laat zien waar de prioriteiten liggen. Marith Rebel herhaalt drie keer dat pooiers moeten worden gepakt "waar het pijn doet, namelijk in hun portemonnee" en jouwt dat ze pooiers uit hun audi wil krijgen. Ze doet alsof ze niet weet dat pooiers heel goed weten dat ze alles er meteen door moeten jagen omdat het anders weg is. Voor een pooier verandert daarmee niets. Maar zij wil dat niet weten, want ze blaat alleen de opmerkingen van de Rapporteur na.

Ook wordt er weer gepraat over het vergroten van aangiftebereidheid. De enige kritische kanttekening komt van van der Steur, die zich afvraagt hoeveel misbruik uit de B8/3 moet worden getolereerd, maar verder is iedereen overtuigd dat er wel heel veel dwang en misbruik ìs, maar dat we te onmondig en passief zijn om aangifte te durven doen. De olifant in de kamer wordt genegeerd.

Ik zat met kromme tenen te kijken toen Marith Rebel patroniserend sprak over slachtoffers die zichzelf niet altijd zien als slachtoffers. Dat opleggen van motivaties en waardeoordelen is waar de zieligheidsindustrie zijn bestaansrecht mee beschermt. Marith heeft daar geen moeite mee. Toen zij nog arts was, zal ze wel doorbehandeld hebben tegen de wil van haar terminale patiënten in. Die weten immers niet wat goed voor ze is. Gedwongen opname voor nog een kuurtje chemo. Precies hetzelfde.

Aan het eind van de eerste termijn komt ook nog even op tafel dat men graag meer geld naar de NGO's wil. Dat is wel duidelijk geworden bij de rondleiding door de NGO's, er is meer geld voor die organisaties nodig, en ze moeten een belangrijke rol spelen in de oorlog tegen mensenhandel. De lobbyisten hebben hun werk goed gedaan, en ze worden rijkelijk beloond met mijn belastinggeld.

Magda Berndsen is sinds 1985 al politica, en nu doet ze verbaasd over dat de regels die wij de Roemenen hebben laten aannemen tegen mensenhandel op papier erg mooi klinken, maar dat de werkelijkheid anders uitpakt. Had ze dat echt nog nooit meegemaakt? De D'66 politici in de Eerste Kamer zijn toch wel heel veel intelligenter. Die begrijpen tenminste dat grote voornemens op papier niet meteen een werkbare oplossing geven, zeker als je het niet op de waarheid baseert.

Ze praat over de vlucht terug naar Nederland, toen "de leden van de commissie" iets zagen waarvan ze dachten dat het een mensenhandelaar met een slachtoffer was. Dit noemt ze met een opgewonden triller in de stem. En ze denkt niet die ene stap door, om zich af te gaan vragen hoe dat dan kan, als mensenhandel zo'n onzichtbaar delict is waar je grote expertise voor nodighebt om het te kunnen zien.

Toen ze dat vertelde deed ze me denken aan twee oude besjes waar ik in de bus naar stad vroeger soms achter zat. Toen een langharige jongen instapte, zei de één de ander: "die is aan de drùgs!" En toen een kek gekleed meisje instapte: "Dat duurt niet lang voordat die een tienermoeder is." De ander antwoordde: "Ze is vast al zwanger, en probeert nog snel een vent te krijgen voor het zichtbaar wordt!" Dezelfde toon, en hetzelfde pleziertje.

De minister kwam ook aan het woord, maar die deed wat we hem altijd zien doen. Brommen over dat alles wat gevraagd is al bij een commissie, NGO of werkgroep is ondergebracht, dat er maatregelen worden getroffen, dat het gefikst zal worden door de invoering van de WRP of dat hij er nog navraag over zal doen. Iedereen luisterde aandachtig, ookal komt er niets nuttigs uit die man.

Het was een vertoning. Er is niets nieuws over tafel gekomen. Er was zelfs geen verschil van mening wat echt iets zou kunnen hebben veranderen. Het was een wedstrijdje wie mensenhandel het ergst vindt. Ik vind het deprimerend dat we zulke domme mensen de baas over het land laten spelen, en dat ze zo weinig hun best doen op hun werk. Ik wou dat ik maar gewoon kon beslissen om niet mee te doen met deze klucht, maar dat gaat niet.

3onderzoekt
Gisteravond was er het eerste deel van een EO-documentaire over studentes die sekswerken. Voor een EO-programma over prostitutie vond ik het opvallend hoe veel ze hoeren aan het woord lieten. En waar ze positief waren over hun werk werd er ook niet eens totaal uitgeknipt. Ik was eigenlijk daarover best positief. Mensen die een beetje door het programma heenkijken kunnen er best wat nuttigs uithalen.

Er was één ding wat me echt heel boos heeft gemaakt. De meiden werden niet onherkenbaar gemaakt. Vooral bij Desi hadden ze alleen voor een pruik en de verdraaiing van haar stem gezorgd, maar bij allebei de meiden die ze interviewden kwam hun gezicht uitgebreid duidelijk in beeld. Dat is zo'n schending van hun broodnodige anonimiteit! Zelfs als die meiden zelf te naïef zouden zijn om het te hebben geëist, zou het nog steeds de verantwoordelijkheid van de filmers zijn om dat te blurren. Maar dat doen ze niet.

Ze blurren wel de meid die ze thuis opzoeken. En allebei de meiden die ze interviewen willen ook alleen met een pseudoniem spreken. Je kunt op je klompen aanvoelen dat je netjes en voorzichtig moet zijn met de identiteit van een meid die nog dóór moet buiten de prostitutie. Toch zetten ze die meiden gewoon te kijk. Een pruik en wat make-up zal familie en leraren niet misleiden. En toekomstige werkgevers en collega's ook niet Misschien zit daar ook wel een element van de brutale hoer straffen bij. Ik heb die wel vaker gezien.

Aan het begin van het programma zeggen ze dat er steeds meer meiden aan studentenprostitutie doen. Dat is totale onzin. Het is eerder omlaaggegaan, ookal verwachten we met het leenstelsel wel weer een opkomst. Die uitspraak is alleen lekker paniekzaaien, en bovendien doe je dan alsof je wat nieuws brengt, en niet weer opnieuw oude kost uitkauwt. Want dat is wat ze doen. Studenthoeren zijn van alle tijden.

In het programma wisselen ze af tussen twee verhaallijnen. De ene is Anne-Mar die bij de meiden op bezoek gaat en ze interviewt, en de ander is Johan die undercover probeert een ontvangster te strikken. Het is een programmastructuur die je veel ziet, omdat het een drukker beeld geeft, en het minder opvalt dat er eigenlijk nietzoveel gebeurt. Het zijn meiden die weinig uit hoeven te leggen over hun werk, omdat de vragen haast niet komen. De interviewers zijn vooral bezig met zeggen hoe geschokt ze zijn.

Anne-Mar interviewt Desi, een studente die anoniem afspreekt bij een neutrale plek, maar wel met haar gezicht gewoon in beeld komt. Een frisse jonge meid, die heel open is over hoe ze gemotiveerd is, en graag duidelijk wil zijn. Ze is nog heel groen natuurlijk, er is niets doorgewinterds aan, maar ze heeft een goed beginnetje gemaakt. Ze is in het interview ook goed bezig, en ze laat zich haast niet leiden door de interviewster. Ze laat zich ook niet door de opmerkingen dat het bizar en apart is van haar stuk brengen.

De presentatrice gebruikt graag verkleinwoorden als ze over de meiden praat. Het zijn hoertjes. Ik vind er in principe niets verkeerds aan om het woord hoer te gebruiken, maar zoals zij het als verkleinwoord, kleineerwoord gebruikt, dat vind ik erg onbeschoft. Als ze niet met een meid in gesprek is, is ze een stuk neerbuigender dan wanneer ze in de ogen moet kijken van wie ze kleineert.

Het telefoongesprek van Johan met zijn ontvanger zou bij mij zijn afgewimpeld. Er is iets aan zijn stem dat me tegenstaat, er gaan alarmbellen af. Hij lijkt me een hele vervelende klant, eentje die je grenzen gaat aftasten en doet alsof dat normaal is, en interesse in jou betekent. Zo'n type kan je beter in het telefoongesprek al afschudden, want ze zijn vervelend als ze eenmaal binnenzijn. Mijn collega's kennen het type vast wel.

Johan speelt geschokt als hij via de telefoon een soundbite loskrijgt over dat ze wel zonder condoom wil bij meerdere uren. Er is zo geknipt dat we niet horen in welke context het condoom wordt genoemd. Het is helaas best normaal geworden om zonder condoom te pijpen, maar zonder condoom neuken is natuurlijk wat hij wil suggereren, ookal is dat helemaal nog niet normaal. Hij vindt het maar een "scary world."

Het tweede interview, met Anne-Fleur, is mooi om te zien, ookal komt ze ookal veelte herkenbaar in beeld. Anne-Fleur laat zich niet verleiden om te suggereren dat er zoveel raars en pervers gebeurt, ze laat zich niet beschamen, ze laat zich niet in de verdediging drukken om zich schoon te praten. Ik heb respect voor Anne-Fleur, ze zegt het zoals het is. Die heeft ook feeling met de business, dat kan ik aan haar zien. Die kan nog een goeie worden. Dan leert ze ooknogwel dat je als je goed bent na je dertigste alleenmaar meer gaat verdienen.

Wanneer Anne-Mar eenmaal afscheid neemt, durft ze wel weer even flink afkeurend en neerbuigend te doen. Voor geen goud zou ze willen ruilen, en de opmerkingen over gek, raar, gevaar en perversiteit zijn niet van de lucht. Alles wordt geframed met afkeurende uitspraken en neerbuigendheid. Ze geven alleen de meiden niet de kans om dáárop te reageren, en dat is omdat ze het gewoon niet durven.

Anne-Mar probeert het in het negatieve te trekken. Dat ergert me, maar we krijgen het tenminste wel te zien. Er wordt lang niet zoveel in geknipt als in het stukje met Johan, waar het heel duidelijk is dat hij flink loopt te vissen naar vieze misereporno, en het ellenlange gezeik vóór de soundbite wegknipt. Scat is heel zeldzaam, maar je hoeft niet lang hoer te zijn om te weten dat veel mannen kicken op de standaard vieze verhalen.

Ook in het interview met de uitbaatster van het escortbureau is handig geknipt. Als ze uitlegt dat een bodyguard voor elke deur niets garandeert, is dat zo geknipt dat het lijkt alsof ze zegt dat het gevaarlijk is en je daar niets aan kan doen. Ze knippen eraf dat de interviewster vraagt waarom die meiden niet allemaal een bodyguard meekrijgen. Die context maakt een boel uit voor de kijker. En daaròm wordt die verwijderd.

Johan bezoekt een meid die hem op zijn gemak probeert te stellen terwijl hij haar uit probeert te lokken. Dat heeft ze ookwel door, dat kun je horen, maar ze is nog niet zo ervaren dat ze weet dat ze dit soort eikels beter meteen de deur uit kan zetten. Die jonge meiden pikken teveel van de zeurpieten, en daar heeft hij maar geluk mee, want anders had hij geen interview gehad.

Volgende week gaat Anne-Mar zelf met een klant, als escort. Daar krijgen we het hele programma lang al teasers van, waar je haar zich ziet aanstellen als een preutse bakvis met een klant die heel raar overkomt. Je hebt klanten in àlle soorten, maar dit is ongewoon genoeg om op te vallen. Klanten praten niet zomaar op die manier met je. En klanten verwàchten wat van je. Je hoort het gesprek een beetje te leiden, anders ben je hem niet aan het verleiden. Ondanks haar wanprestatie horen we geen teleurstelling van hem. En dat is verdàcht. Zo zijn klanten niet.

Ze is sowieso te aftands om voor een studente door te gaan. Daar knappen klanten ècht op af. Ze speelt naar de camera. Dat zou een echte klant wel merken, en ookal zou hij niet aan een camera denken, hij zou schichtig worden omdat hij denkt dat er een pooier in het spel is. Ik denk ook niet dat een vrouw die eerder niet met een mogelijke loverboy durfde te práten op een openbare plaats dit nu wel opeens zou durven. Ik denk dat het in scène is gezet.

Volgende week zien we wel verder. Misschien krijgt het dan nog een stukje.

Doodsklap door Vasterman
Ik schreef eerder al over een reactie van Peter Vasterman in het NRC op het rapport van Dettmeijer over seksueel misbruik bij kinderen. Ik schreef ookal eerder over het mopperende antwoord van Dettmeijer, dat minder erg ook erg is. Vasterman heeft daarna nogeens de doodklap gegeven op die discussie, en Dettmeijer haarfijn op haar nummer gezet met een goed artikel. Het is nu wel uitgespeeld.

Bachelorscriptie over de WRP
Als je de tijd hebt, is deze bachelorscriptie over de blamage van de WRP erg interessant. De insteek is anders dan de mijne, maar het laat zien dat je geen achtergrond in de prostitutie nodighebt om te kunnen onderkennen dat het een boeltje is. Ik denk ook dat dit serieuzer zal worden genomen dan mijn blog, omdat het niet van een hoer afkomt, en op een universiteit is gemaakt. Onterecht of niet, het is bruikbaarder als je een referentie nodighebt.

Franse Senaat stopt Zweeds Model
Netzoals hier in Nederland de Eerste Kamer slimmer is dan de Tweede Kamer, heb je hetzelfde in Frankrijk. Daar had hun Assemblée een wet goedgekeurd die het Zweedse Model in Frankrijk in zou voeren, maar de Senaat stak er een stokje voor. Netzoals in Nederland heb je daar nu ook politieke bewegingen die het dan op andere manieren maar moeilijk willen maken voor de hoererij.

Bezoek aan een mensenhandelslachtoffer strafbaar maken
Over dit initiatief heb ik ookal eerder geschreven. Gert-Jan Segers heeft langzaam meer politici overtuigd om mee te doen met dit makkelijke scoren. En als het bleef bij wat ze voorstellen, namelijk het bestraffen van een man die geen melding doet van een vrouw die duidelijk gedwongen wordt, dan had ik er ook geen probleem mee. Maar zo zit het natuurlijk niet. Want alles wat Segers en de zijnen doen is om vrije seksualiteit te bestrijden, en niet om wat hij zegt.

Met een gedwongen vrouw seks hebben is al verkrachting, als je ervan weet. Daar is geen nieuwe wet voor nodig. Waar het nieuwe initiatief over gaat, is dat hij al strafbaar is als hij "hoort te vermoeden" of weet dat ze slachtoffer is van mensenhandel. En dat is nogalwat breder dan dwang! Heel veel onschuldige dingen zijn mensenhandel volgens de perverse wet, en zo'n beetje alles is wel signaal van mensenhandel.

Het is heel leuk voor de politie dat er niet zoveel bewijs nodig is als bij verkrachting, voor Segers dat er meer terreur onder de klanten gezaaid wordt, en voor de politici dat het lekker tof doen is. Niemand geeft erom dat de wet niet kan gaan doen wat ze zeggen. Niemand wil dat ook. Het argument dat je zovaak hoort dat mensenhandel alleen kan worden gezien door experts gaat bij dit soort wetsvoorstellen meteen het raam uit. Want nu kunnen ze het even niet gebruiken.

Alleen als je denkt dat klanten onmensen zijn heb je deze wet nodig. En dat is een domme gedachte, want klanten zijn hele gewone mannen, vaak zelfs netter dan wat je op straat ontmoet. Als een klant wat vermoedt, en zéker als het zo erg is als dat wordt voorgesteld bij het uitleggen van het voorstel, dan meldt hij dat. Daar doet de politie verder weinig mee als het meisje niet mee wil gaan met het normatieve mensenhandelverhaal, maar daar kan je de klant niet voor straffen.

Wat het wel doet is juist zorgen voor minder meldingen. Een klant die wat tegengekomen is, gaat zich zorgenmaken of hij nou iets heeft gedaan met een mensenhandel-meid, en zèlf strafbaar is. Die gaat dat niet melden. Dat kan je op je vingers natellen. Dat doet de opstellers van dit voorstel niets, want die vinden dat ook helemaal niet belangrijk. Als de klanten maar bang worden en de politici maar helden lijken.

Utrecht
Tja, nog steeds is er eigenlijk geen nieuws uit Utrecht. Wat ik eerder er al over schreef geldt nog steeds, ze blijven sollen met de mensen en de regels totdat iedereen afhaakt. Het blijkt dat aannemers niet staan te springen om de rare regels van de gemeente uit te voeren, dus er is weer een nieuw probleem ontstaan om toch wat voorelkaar te krijgen. De gemeente doet alsof ze het vervelend vinden, en niet aan zagen komen. Wat een theater.

De Speld
Ik vond dit artikeltje in de Speld wel leuk.

Fier Fryslan in nood
Fier Fryslan beweert dat ze in nood zijn omdat gemeentes voortaan hun zorg zelf mogen gaan inkopen, inplaatsvan dat er een soort achterkamertjesdeal is dat alles bij Fier terechtkomt. Die zijn daar niet blij mee, en de krant neemt hun kant en klare persberichtjes maar wat graag over. Fier heeft natuurlijk niet echt iets om zich zorgen over te maken, maar ze doen graag alsof ze in nood zijn vanwege alle extra steun die ze dan krijgen. Daar zijn ze handig mee.

Mariska Majoor op de radio
Waarom heeft Mariska Majoor op de Nederlandse radio nooit zo'n beleefd en prettig interview als hier? Ik vond dit echt prettig om naar te luisteren, en het had niet die broeierige sfeer die in Nederland altijd hangt rond programma's over prostitutie.

Nieuws uit het buitenland
Ik krijg van helpers genoeg nieuws uit het buitenland aangereikt. Ik ben echt een beetje op Nederland gericht, dus ik doe er nietzoveel mee, maar soms is het best interessant om te lezen. Ik geef wel gewoon wat koppelingen:

Het Zweedse Model werkt niet in Noorwegen
In Duitsland wordt gevochten in de politiek of ze hoeren moeten registreren
Duitse hoeren laten van zich horen, maar niet op de manier dat ze afgeschilderd worden
In Bangkok zijn er mensen kritisch over de acties tegen hoeren die wij hier sponsoren en de VS afdwingt

Oh, jongens, al deze stukjes hadden weer pagina's per stuk kunnen worden. Maar nu is het weer even uit met het nieuws!

maandag 1 september 2014

Probleem met geen probleem

In mijn vak kom je vanalles tegen. Niet alleen omdat je op plekken komt waar andere mensen niet komen, en omdat je dingen doet die andere mensen niet doen, maar ook omdat mensen je opzoeken die je anders nooit zou zien. En die mensen vertellen dingen aan je die ze nooit aan iemand anders dan een hoer zouden vertellen. En zonder op te scheppen, niet aan een hoer die niet zo haar best ervoor doet als ik.

Ze zeggen weleens dat hoeren tegelijk maatschappelijk werkers zijn. Daar zit wel wat in. Niet eens alleen voor mannen die alleen bij ons terechtkunnen. Ook mannen die alleen bij ons terecht wìllen. Er zijn best wat mannen die alleen bij een hoer hun verhaal doen, omdat wij zo netjes van hun wereld afgescheiden blijven. Vooral als ze dingen hebben wat ze weten dat niet geaccepteerd wordt.

Dat levert soms hele ongemakkelijke tafereeltjes voor me op. Vroeger was dat veelmeer dan nu, want ik heb geleerd om breder te kijken, en dat iemand die iets opbiecht niet betekent dat ik dan voor of tegen moet kiezen. Meestal moet ik gewoon luisteren. Advies hoeven ze vaak nieteens. Maar als ze wel advies willen, denk ik wel met ze mee. Het is altijd een beetje bij jezelf blijven, en nooit teveel buiten mijn boekje gaan, maar de kleine dingen die ik kan helpen doe ik wel.

Eigenlijk is er maar één ding dat veel belangrijker is dan àlles: je moet niet afwijzen. Ze verwachten dat je terugschrikt, ze raar vindt, en afstand neemt. En dat mag je niet doen. Als je dat doet, gaat alles mis, en krijg je nooit meer zijn vertrouwen. Waarschijnlijk zie je hem nooit meer. En als je het niet doet, dan heb je meestal al iets voor hem gedaan wat alles goedmaakt.

Ik kom dus vanalles tegen. En dat is iets wat mijn werk zo interessant maakt. Ik heb veel dat gewoon een beetje van me afvalt als de klant weer weg is. Er zijn vooral veel klachten over hoe hun relatie werkt, en dat ze weg zouden gaan als de kinderen er niet waren. Ik hoor veel over eenzaamheid. Ik hoor veel over zorgen. En angst, ook. Mannen hebben ook behoefte om te vertellen wat ze dwarszit, aan iemand die ze intiem vertrouwen. En daar hoor ik wel bij. Soms als enige.

Natuurlijk kan ik niet in één stukje alle aspecten behandelen wat klanten met me bespreken. Daar kan ik heel veel stukjes over schrijven, nu kies ik het maar over één ding daarvan te hebben, wat ik telkens terug heb zien komen. Er zijn best mensen, niet heel veel, maar genoeg dat het me opvalt, die problemen ermee hebben dat ze ergens geen problemen mee hebben. Die verwachting dat iets ze dwars hoort te zitten, zit ze dwars.

Soms gaat het om kleine dingetjes. En dat zijn dingen die ik echt niet als enige hoor. Mannen die ontslagen zijn en thuiszitten, en zich er een beetje voor schamen dat het een vakantiegevoel voor ze is. Mannen die een vrouw hebben die weer is gaan werken, en dat eigenlijk wel fijn vinden omdat die opeens veel minder aandacht voor ze heeft. Mannen die een ouder verliezen, en daar niet door geraakt worden. Meestal verrassen ze zichzelf ermee.

Maar dit stukje gaat over grotere dingen.

Een klant die ik al jaren kende, bleef na een bezoekje even hangen. Hij had iets op zijn lever, en hij wou er graag over vertellen. Ik moest nog verschonen voor de volgende klant, en het was al laat geworden. Ik kon hem dus niet laten bijboeken. Ik drukte hem op zijn hart dat we het er volgende keer over konden hebben, als hij wou. Het was iets waar hij iets berustends over had. Hij was teleurgesteld over het moment.

Dat begrijp ik wel. Soms is het moment dat je de moed en het goeie gevoel hebt om ergens over te beginnen iets wat maar afentoe komt. En als er dan iets tussenkomt, voelt dat bestwel als een teleurstelling. Hij voelde zich geweigerd, ookal vocht hij ertegen. Dat zorgt dan wel dat ik me er ook niet lekker over voel achteraf. Je wil je klanten toch geven wat ze echt nodighebben, en hier was het gewoon niet iets dat kon.

Ik was blij dat hij in ieder geval niet gewoon verdween. Dat kan na zo'n incident heel makkelijk. Er zijn genoeg andere hoeren. Hij maakte gewoon weer zijn volgende afspraak. En dan moet je beslissen of je nou wel of niet erover begint. Als je het niet doet, lijkt het alsof je het niet interessant vond, maar als je het wel doet verpest je misschien juist de sfeer omdat hij zich voelt alsof je druk op hem zet.

W vertelt me dan dat ik subtiel hints moet maken, die hij makkelijk kan negeren als hij wil, maar dat is iets wat heel moeilijk is. Daar ben ik niet geraffineerd genoeg voor. Gelukkig was het niet nodig ook, want hij begon al met uitleggen voor ik mijn voordeur dichthad. En we hebben er al onze tijd aan opgemaakt. Ik denk niet dat hij er echt expres voor kwam, maar hij was blij met wat hij kreeg.

Hij vertelde zijn verhaal. Dat ging over hem en zijn moeder toen hij nog een klein kind was. Zijn moeder was gescheiden en eenzaam, en als ze dronken was kroop ze bij hem in bed. Ze behandelde hem een beetje als de man van het huis. En als ze nuchter werd, zweeg ze erover, en deed ze alsof het nooit was gebeurd. Dat was iets waar hij met zijn vrouw niet over kon praten, want die begreep het niet. En zijn psycholoog ook niet.

Wat hem dwarszat als jongen was niet dat zijn moeder voor seks bij hem kwam, maar dat ze deed alsof het niet bestond achteraf. Het was niet iets van hun samen, en hij voelde druk om te doen alsof het niet bestond. Dat was wat het probleem toen voor hem was. Het opgescheept zijn met een geheim, waardoor het ook iets van hèm werd. Maar nu had hij een groter probleem. Dat was dat mensen van hem verwachtten dat hij last had van de seksuele dingen die waren gebeurd.

Dat zorgde dat hij zich slecht voelde. Hij had het gevoel dat hij abnormaal was. Hij had er een probleem mee dat hij dáár geen probleem mee had. Hij voelde zich pervers omdat hij niet overstuur en getraumatiseerd was. En als hij vertelde dat wat hem wèl dwarszat was dat zijn moeder van hem verwachtte dat hij deed alsof het niet gebeurde, dan werd hij alleen maar vreemder aangekeken.

Omdat dat hem de hele tijd werd aangepraat voelde hij zich alsof hij afwijkend was. Hij vertrouwde zichzelf er niet door. Hij wou normaal zijn, en daarom probeerde hij zichzelf aan te praten dat het hem dwarszat. En omdat het hem niet dwars had gezeten, voelde hij zich medeplichtig aan iets waarvan hij wist dat het slecht was, ookal voelde hij het niet zo. En daar verbond hij aan dat hij misschien wel pedofiel was.

Allemaal onzin natuurlijk. Maar dat krijg je er niet in met een gesprekje. Dat moet je léven. Zijn grote probleem was dat hij geen problemen had met zijn ervaringen. En dat kwam best hard aan. We hebben er soms over gepraat. Later verdween hij, en ik heb hem nooit echt overtuigd. Hij was een hele fijne, gewone klant, en hij zag zichzelf als een gevaarlijke freak. Dat vind ik erg jammer.

Een andere klant was verleid tot seks door een leraar op school. Daar had hij twee jaar sekscontact mee. Hij was gewoon hetero, maar de homoseks met die leraar ervoer hij niet als iets ergs. En nu nog steeds niet. Daar heeft hij weer grote problemen mee. Terwijl het niets is wat hij zich aan zou moeten trekken. Hij heeft therapie gehad, die hem probeerden aan te praten dat het ongezond was om je er niet rot over te voelen.

Maar het zijn niet alleen klanten. Ik ben iemand bij wie mensen graag hun hartje luchten, en ik heb een vriendin die lang geleden door twee van haar vrienden is verkracht. Dat was geen dubbelzinnig verhaal, ze hebben in een dronken bui haar overweldigd terwijl ze huilde dat ze niet wou. Die twee zijn geen vrienden meer, maar ze heeft geen aangifte gedaan, en het zit haar ook niet meer dwars.

Ze heeft er alleen de eerste maanden last van gehad, maar nu vindt ze zichzelf een freak. Ze heeft het idee dat een gewelddadige verkrachting je mentaal "hoort" te beschadigen. Ze kan er tegen niemand zomaar over beginnen, want ze schaamt zich enorm als die mensen heel veel medelijden gaan hebben en haar zielig vinden, terwijl ze er eigenlijk overheen is. Haar moeder blijft haar bijvoorbeeld vertellen dat "de klap nog wel komt."

Die vrouw heeft het nog wel erger dan die mannen. Die zit er af en toe helemaal doorheen. Niet van die verkrachting, maar van de onzekerheid die ze krijgt van die verwachtingen over hoeveel invloed het heeft. Ze haalt zich vanalles in haar hoofd, over dat het haar schuld is, of dat ze het uitgelokt moet hebben, of dat ze gewoon pervers is.

Haar moeder heeft haar naar een therapeut gestuurd, en zij weet niet wat ze die vrouw moet verkopen. Ze wil niet dat het een grote toestand wordt, maar die therapeut laat ook maar niet los. En die brengt weer verslag uit, over een meerderjarige, aan haar moeder. Ik vind niet dat dat kàn, trouwens. Ze verzint tics om die therapeut maar te bevredigen. En ze schaamt zich ervoor dat die niet echt er zijn.

Een andere vriendin heeft een man die vreemdgaat. Hij doet stiekem, maar hij kan er niets van, en zij weet van elk slippertje het fijne. Ze leest soms de Whatsapp van zijn scharrels, omdat ze wil weten of hij van plan is met zo'n meid weg te lopen, maar eigenlijk doet het haar niet veel. Ze houdt van hem, ze is intiem met hem, en ze is gelukkig met hem. Ze weet alleen wel dat ze zich heel boos hoort te maken over zijn slippertjes.

Zij veroordeelt zichzelf heel hardvochtig daarover. Zij vindt dat ze kennelijk niet genoeg van hem houdt om pijn te voelen als hij gaat stoeien met een poes buiten de deur. Zij vindt het vernederend dat ze zich niet vernederd voelt. Zij ziet zichzelf als iemand zonder gevoel, terwijl haar gevoelsleven verder gewoon hélemaal normaal is. Ze zit buiten de normen, en ze veracht zichzelf omdat ze gelukkig is als ze dat niet hóórt te zijn.

Dit is een raar probleem, en ik haal het nu even naar voren omdat ik het zelf ook heb. En ik heb gehoord door mijn blog, dat er zàt andere meiden precies hetzelfde probleem hebben! Het is bij die klanten en vriendinnen heel herkenbaar, juist omdat het bij hoeren soms ook op dezelfde manier erinhakt. De hele wereld denkt dat je ergens erg van hoort te lijden, en die druk ga je voelen.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan om je maar niets aan te trekken van wat mensen om je heen vinden. Vooral als het niet gaat om een paar mensen, of zelfs om veel mensen, maar om haast iedereen. En als de mensen die de uitzondering zijn, ooknogeens sociaal zelf vaak afwijkend zijn, van hoeren tot hippies, dan is het iets wat erg aan je kan knagen. Ik merk dat wel. Dat is ook denk ik de belangrijkste reden dat ik het zo belangrijk vind om me ertegen uit te spreken.

Zelfs als je wéét dat je het bij het goeie eind hebt, dan is het nog steeds een druk die je voelt. En die druk wordt nooit minder. Deze mensen van buiten de business zitten gevangen in het relatiedenken, en in alle regeltjes over seks. Ze zijn er ergens vaak nog een beetje bang voor. En daarom zetten ze zichzelf gevangen. Ik heb het niet omdat ik mezelf gevangen zet, maar omdat ik gewoon voel hoe de wereld over me denkt.

Er zijn hele harde tantes die de publieke opinie gewoon in zijn gezicht kunnen uitlachen. Ik ben niet zo. En ik weet nieteens zo zeker of die harde tantes er ècht helemaal geen probleem mee hebben. Maar ik voel wel die druk om mee te gaan. Ik denk dat dat bij mens zijn hoort. En die druk is om me ellendig te voelen. Dat is niets voor mij. Ik ben niet zoiemand die een slachtofferrol aanneemt om maar lekker in het denkbeeld te passen.

maandag 25 augustus 2014

Antwoord op: pooiers lachen om de straffen

Volgens sommige mensen lachen de pooiers om de Nederlandse straffen op mensenhandel. Je hoort het best vaak, en van beide kanten van het debat, zowel de verbiedertjes als de behulpzame mensen. Je hoort het zelfs van hoeren zelf, ookal hebben die het meestal uit de media. Maar nooit van de pooiers. En dat heeft een hele goeie reden, die denken daar namelijk héél anders over.

Stukjes schrijven over pooiers heeft me een stuk meer informatie gegeven over pooiers, want er stroomde opeens een hele golf mails bij me binnen van meiden die met pooiers werkten, en van pooiers zelf. Die waren erg emotioneel soms over dat ze eindelijk eens werden bekeken als iets anders dan een ééndimensionale horrorman. Het is erg onhandig dat ze pas komen als ik al geschreven heb, natuurlijk, anders had ik die nieuwe informatie goed kunnen gebruiken. Niet dat het een ander verhaal zou zijn geworden, maar ik moest eerst vechten voor wat ik nu zomaar kréég.

Er wordt al jaren geroepen om hardere en hardere straffen voor mensenhandel, en daarom is de straf in de wet ook al meerdere keren omhooggedaan. Er zijn nog steeds pooiers, hoeveel acties er ook zijn uitgevoerd. Politici, opiniemakers, de media, en dus ook de man in de straat, die denken allemaal dat het komt omdat de straffen niet hard genoeg zijn, en die bikkelharde criminelen dat fluitend uitzitten.

Laat ik eerst maareens zeggen, dat het natuurlijk weereens niet gaat om wat er echt gebeurt. Dat roepen om meer straf heeft te maken met verontwaardiging. Er is iets aan de hand wat mensen niet aan willen zien, en ze doen dan maar alsof we die criminelen gewoon een lesje moeten leren. Doe de straffen maar omhoog en het gaat wel weg. Dat is een hele naïeve manier van denken. Straffen hebben maar een bepaald afschrik-effect, en meer straffen zorgt niet altijd voor meer afschrikking.

Bovendien zijn de straffen voor mensenhandel helemaal niet laag. Voor wat je moet doen om al onder mensenhandel te vallen zijn ze zelfs bestwel erg hoog. Vooral als je het vergelijkt met andere misdaden. En ook als je het vergelijkt met de landen om ons heen is het in Nederland nogal hysterisch. Zelfs de vergelijking die mensen maken met de bronlanden van die pooiers die ze willen pakken, laat Nederland niet zien als een slap straffend landje.

Voor een deel is het om te laten zien hoe èrg we het wel niet vinden, mensenhandel. En dan vooral, gedwongen prostitutie. Dat is zo'n hysterisch iets geworden, dat je erg op moet passen als je skeptisch bent of vraagt of het allemaal wel zo simpel is. En of je dat wel zo zwartwit moet zien. En als je durft te zeggen dat er veel ergere dingen zijn dan de prostitutie ingedouwd worden, dan trekken mensen gewoon echt wit weg.

Maar hoeren zijn nu eenmaal de speerpunt van de slachtoffercultuur die we achternalopen, en seks is eng, en we willen het maar op één manier zien, en logisch denken is niet welkom. Dus we verzinnen maar vanalles om het simpel te maken, en dan kunnen we lekker verontwaardigd doen. Want het is makkelijk om met je verontwaardiging "goed te doen" als je kan doen alsof het gaat om gefolterde onschuldige prinsesjes die door brute geweldenaars tot perverse seks worden gedwongen, terwijl die lachen om je moraliteit en je onmacht door je lage straffen.

We zijn boos, en we willen dat uiten. Daar zijn die straffen voor. We willen die pooier pijndoen, en niet omdat we hem willen afschrikken, of hem iets willen leren, maar om onze boosheid te bevredigen. En dan is het wel zo makkelijk om het plaatje zwartwit te houden, want anders komt er misschien uit naar voren dat hij dàt nou ook weer niet verdient, en waar blijft dan je kans om je boosheid bot te vieren?

Nee, de pooiers lachen niet om de straffen. Niet om de stràffen, maar er wordt wel veel gelachen. En dat is helaas voor hen vaak onterecht. Want als pooier zit je in de problemen in Nederland, als je gepakt wordt. Hoeveel je ook uitlegt, en hoeveel je meid ook uitlegt, ze willen je maar op één manier zien, en daar ga jij ook voor gestraft worden. De pooiers die dat snappen, lachen daar niet om.

De exploitanten met hun vergunningen lachen in hun vuistje. De overheid heeft hun concurrentie voor een groot deel uitgeschakeld, en de meisjes moeten door het stof voor de exploitant. Daar hebben ze goeie verdiensten van. Op die mensen, die makkelijk de ergste van de uitbuiters zijn, vanwege hun monopoliepositie, heeft de overheid bovendien geen zin om te jagen, die worden hoogstens maar bestuurlijk aangepakt. Ze behandelen die mensen als maatjes. Tot de wind opeens draait.

Het is voor die mensen netzomakkelijk weer huilen als de overheid met dezelfde willekeurigheid hun vergunning afpakt, als waarmee ze hem kregen. Maar daar zit meestal geen staartje aan, en ze kunnen hun pand met vette winst verhuren of doorverkopen vanwege de prostitutiebestemming die eropzit. Het enige wat ze om te huilen hebben is dat ze niet door kunnen gaan met monsterwinsten voor nietsdoen.

Een smokkelaar uit een bronland zorgt wel dat hij nietteveel in Nederland is. Dat hoeft voor zijn stuk van het werk ook niet. Hij moet met contacten en papieren aankomen, en de reis regelen. Daarvoor hoeft hij niet in Nederland te komen shoppen. Vroeger waren die mensen in Nederland nog erg actief om ook aan deze kant van de grens de zaken te regelen, maar nu moeten de meisjes daar maar een ander voor betalen. Die blijft weg van de Nederlandse politie, die kan er veilig om lachen.

Criminele pooiers, afpersers, de echte klootzakken, die heel weinig meer voorkomen, maar wel bestaan, lachen niet om de straffen. Die houden de hele toestand goed in de gaten, en doen best hun best om weg te blijven van risico's. Maar ze weten dus ook waar de politie op aan het jagen is. Omdat zij dàt niet aan het doen zijn, lopen ze vrij, en om de pakkans kunnen ze dus wèl weer lachen. Behalve als de meiden ook met hun tijd meegaan, en geen aangifte doen van beroving of afpersing, maar beweren dat hij ze dwingt. Dat is in opkomst. Of dat doorzet weet ik nog niet, de politie is ook geen fijne partner.

De kleine zachte pooier is het kwetsbaarste. Hij is makkelijk te strikken voor de politie, en doordat hij close is met zijn hoer is hij ooknog makkelijk te veroordelen. Bovendien kunnen die jongens niet omgaan met de situatie, want ze denken dat ze niet kwetsbaar zijn, omdat hun hoer meer dan gewillig meedoet met de hele relatie. Dat is vooral omdat we in de media doen alsof er alleen op dwingende psychopaten wordt gejaagd, en die jongens trappen daar gewoon in.

Zo'n kleine zachte pooier lacht dus om de politie en justitie, maar dat is omdat hij denkt dat hij niet strafbaar is. Hij vindt zichzelf geen pooier, hij is haar behulpzame vriend. En dat is onterecht. Als je een relatie hebt met een hoer, en je doet niet héél erg je best om op de onlogische dingen te letten die daarbij horen, dan ben je te pakken door de politie, en daar doen ze nogal hun best voor. Dan vergaat het lachen je wel. Maar helaas worden die mannen pas wijs als ze zijn gepakt.

Nee, de straffen zijn niet het probleem. Het probleem is dat in de branche bijna niemand weet wat er nou echt gebeurt en wat er nou wel en niet mag, omdat de regels telkens veranderen, onduidelijk zijn, en op één manier in de pers worden uitgelegd, en op een héle andere manier door de rechter. De hele business wordt totaal willekeurig behandeld, en de sjacheraars denken dat ze daarom wel wat kunnen ritselen. Maar zo is het niet.

De straffen zijn hard zat, de veroordelingen komen ook héél makkelijk, maar het heeft niets te maken met wat er echt aan de hand is of er iemand wordt gestraft. De verhogingen van de straffen maakt niets uit, behalve dat de politie er automatisch meer bevoegdheden van heeft gekregen om ons letterlijk en figuurlijk uit te kleden. Het is brullen om bloed, en niet te zuinig kijken of dat wel terecht is. Dat is geen recht, dat is niet eerlijk.

Eerlijk zijn, dat zou er eens in moeten komen. Niemand in het publieke debat laat het achterste van zijn tong zien. Niet alleen de verbiedertjes, trouwens. De hulpverlening en de welzijnsorganisaties janken ook met de wolven mee. Dat doen ze allemaal strategisch, en ze vinden allemaal dat ze dat doen omdat het beter werkt dan de waarheid, maar het zorgt alleenmaar dat hun kleine stukje meer zijn zin krijgt, en de hele business alleenmaar meer zoekraakt achter alle makkelijke ansichtkaart-denkbeelden.

Voor de pooiers is er weinig te lachen, behalve de onzin die we over ze in de kranten zetten.

woensdag 20 augustus 2014

Dutch Model - War on sex work

One very alarming development of the last few years is the organized persecution of sex work. After a tentative start, very hostile actions against prostitutes have become not just accepted by the general public, but are actually viewed as productive efforts to combat trafficking. Instead of executing these actions in silence, they are boasted about in press releases, and actual action footage is released. This is highly unorthodox in any other kind of policing in the Netherlands.

It started out with police raids on window prostitution areas. The neighborhood would be closed down, a huge police force would storm the streets, with a ratio of more than 8 policemen per girl. This enormous show of force was explained away by the organizing prosecutor as "making absolutely sure order would be maintained." He then claims that this goal was attained, and therefore shows the approach worked.

These policemen would force their way into the work areas and take the sex workers to detainee vehicles to be transported to government buildings for an all-night interrogation. Meanwhile, police ravage the working areas and adjoining rooms, destroying any closed lockers, boxes, suitcases or bags. Communications equipment like telephones or computers are taken, mostly never to be returned, and money is impounded likewise.

Police claim the women are free to go during these raids. However, when you say you want to leave, they say that you might be free to leave now, but if you do try to leave they can order you to stay, and you'll be arrested if you don't comply. Then you won't be free to leave. All they want you to do is answer some questions, and if you try to get away, that is highly suspect and cause for harsher methods.

The questions are variable. It depends very much on the interrogator what he is trying to get from you. Most just want to do the standard interrogation I will go into a little further down, but during these raids many interrogators are less standardized, and will take the interrogation in different directions. Most will try to get statements from you concerning abuse, violence and trafficking.

During these raids, however, there is also great emphasis on tracing your money. If they can track down where your money has gone, it will be impounded, and never be released. This is supposed to strike at the heart of trafficking. If you don't have a pimp to siphon off your earnings, you can lose much. Hiding it at home doesn't help you, because while you're being interrogated, police has broken down your home door and is ransacking the place.

They try to bully you into submission, want you to sign pre-made statements, and want you to accuse your friends, family or especially your partner as traffickers. The methods chosen show how little they know about whores. We are confronted with unruly manhood on a daily basis, and we know by experience that to certain attitudes one must never submit. Results are therefore scant.

Every raid is claimed to be a success. Often starting even before it is launched. However, only a few cases and very few arrests are attributed to raids - and on closer inspection, this is always found to be false. So far none of the raids have started any investigation ending in conviction. They have succeeded in scaring off clientele, who are also interrogated by police, and in impounding vast sums of money.

Police are not above lying. Not just in your face, by telling you that laws exist that actually don't, telling you that they have rights to do stuff to you they actually don't have, but also in the reports they write about you. You always have to be very careful not to give them anything they can edit or abuse, but you're never safe from suddenly appearing statements they claim you made.

After some raids on window brothel areas, where the results were zero and the public exposure heightens the risk of people figuring out these raids are pointless, similar actions started in the license-free home sex work sector. Here the tools are different, and the approach more hostile.

Not only is police milling about in front of your house very bad for your standing in the neighborhood, and does the police wreck and impound as they do in the window brothel raids, but they exploit your vulnerabilities as a social outcast as well. This is a process they call "ketenaanpak" (chain approach) where as many problems are brought to bear as possible. All to "help" you, of course.

The municipality is informed you're working without a license. Whether you need a license or not, now you're in trouble, because since you've been raided, you're now suspected to be involved with trafficking, and therefore you can't work anymore. It doesn't matter if you got off clean. You haven't been careful enough to keep the suspicion of crime-related activity off yourself, so you're now contaminated. I'm not sarcastic, this is how judges rule.

What's more, police will officially inform the municipality that you're working commercially, because otherwise they wouldn't have been allowed to raid you, would they? So you must be commercial, which does need a license, so you've been in violation during your whole career, and they're able to fine you tens of thousands of Euros. Unless you submit to some other stipulation, like leaving the municipality or joining a licensed brothel.

Police will inform your building society, landlord or mortgage bank that you're "running an illegal bordello" in your house. This very often means eviction. Especially sex workers with foreign roots or sex workers with any kind of troubled history don't stand a chance. If the work was provided in a house registered to a third party, then this third party is automatically a trafficking suspect.

If you're the owner of your house, and it is not mortgaged, there is still the option of evicting you because you're in breach of zoning laws. Apparently this is a costly or difficult affair, because municipalities and police lean heavily on the other eviction options, before trying zoning as a tool to make you homeless. I haven't been able to get further information on this issue.

Many independent sex workers do the sex work part time, in addition to a regular job. Sex work is variable, and it is flexible enough to allow it to be tucked in outside of office hours. If an independent sex worker is caught by police, and they manage to track down where you work, they commonly inform your employer. This very often ends in dismissal, and judges tend to side with the employer. Independent part-time whores don't like LinkedIn.

In rare cases, insurance companies and banks have been informed their client was a sex worker. Even those few financial institutions that don't flat-out refuse services to hookers will do so after being "warned" by police. Whether this is done intentionally to further ruin the sex worker or is a side-effect of police trying to track down money to impound is unclear.

The tax office is often used as a boogie-man, but rarely gets involved. This is a strange fact when compared to all those other people who are so willing to add fuel to the fire of the witch hunt, especially because their behavior towards sex workers is generally all but benign. The threat is otherwise realistic, because claims by police of any kind of foul play, including impossible turnovers, are indisputable to the tax office.

Of course, police will try to take your money. And often they will be able to find it, or to track it down after you sent it elsewhere. As long as it's been moved legally, they can easily find it and take it from you. They claim you could get it back if detective work shows it to be clean, but so far I haven't heard from anyone who actually had any returned. Procedures to get anything returned are a waste of effort.

As if all the above weren't enough, they go after your loved ones. Not only do they tend to inform parents if you're still in your early 20s, but if you have kids, those will come into the sights of youth services. If they get involved, the suffering multiplies. At the smallest provocation, you can lose your kids. They make that abundantly clear to you. They often offer to take your kids right away, to spare everyone the trouble.

Given that many independent sex workers work from home, a raid will often find her not alone. In the press statements this is always put forward as a clear sign that something fishy is going on. Men in the house must mean violent pimps, another woman must mean that this was a crowded brothel where clients are tag-teamed, and when a 15-year old girl was present in one case, this caused quite some press buzz.

The press, of course, doesn't question in what capacity that 15-year-old is found in the house. Prostitution to them is a world of cardboard cut-outs, who don't have relatives, who can't babysit for a neighbour when between clients, who don't live in houses where they also have a family, so anyone near them must be part of the misery porn story. Especially if it makes that story more juicy.

There is a way to make this all go away. Once they've threatened you with all they're willing to do to make you miserable, childless, homeless and jobless, they explain that if you would turn out to be a trafficking victim, then all this would disappear. You would even get help, if you wanted. All you have to do is claim that you were coerced, and accuse somebody. Then everything will be right.

You'd think they would have gotten used to it, but every time a sex worker doesn't want to give enough information to actually put anyone in prison, the cops are baffled. They just can't get your head around a victim not wanting her perpetrator in prison. And they got you to admit you're a victim, that's something that they just will not doubt. Or maybe vice cops are extremely good actors. They keep pressuring you, because you must just not have understood the choice you got, right?

In fact, the National Rapporteur in her reports calls for even more explicit explanation of the choice between the government ruining your life or you coming up with an accusation. Because if it isn't because we're too stupid to understand the decision we're making, then she doesn't understand why we would choose bearing the brunt of what government can throw at us over falsely accusing an innocent. It can't be morals, whores don't have any, right?

The police is pretending to be fighting the battle they lost in the 90's. They're fighting gangs that don't exist anymore, mafia structures that never did exist, claiming success after success, but never getting any real gangsters. They use excessive violence to force whores to help them shore up their fantasy war on trafficking. They're not making anything better. They are the cause of untold misery. The material damages caused by police alone are, after taxes, the most significant cost of doing business for many independent girls.

It is interesting to see how the trafficking mythology gets a new twist every time a raid, which is meant to bag more than 100 coerced prostitutes, going by the numbers the police purports to believe, ends up with zero sex workers "rescued." There is always a new explanation, always a new insight. And they make it look like this was expected, and they knew beforehand they wouldn't find anything. Whatever the justification was in advance.

Sometimes "this action was only meant to map out the criminal infrastructure." Sometimes "Coerced prostitution has moved to the illegal sector." Sometimes "we never expected any woman to come forward immediately, but you never know how many women will be made to think in the coming months about their situation by showing we care." Sometimes "this is a signal we don't accept human trafficking, which is modern slavery, and which happens here in our country."

Even though many actions, especially after showing no results, are justified as "getting a grip on prostitution and retrieving information," police really isn't interested in any information about how things really are. When confronted with their lack of results and lack of insight, they either deny the problem or lament that it's actually impossible to get any reliable knowledge of our shadowy business.

Knowledge does exist, although it is scarce and sometimes naive. There are university researchers like Hendrik Wagenaar or Dina Siegel, and there used to be a wealth of knowledge in advocacy group De Rode Draad (the Red Thread), before it was bankrupted for not kow-towing to Amsterdam municipality. Still well-informed researchers like Sietske Altink try to educate, but because their information doesn't paint the desired picture, they are largely ignored and considered troublemakers.

Partly this is because the media are completely uncritical of government. They go to great lengths to toe the government line. But partly it is also self-serving behavior by those same media. Dry truth doesn't sell, whereas misery porn does. So again and again Dutch media choose to be complicit in hoaxes. It is unlikely that a journalist worth his salt would not be critical enough to see that something isn't right.

It happens over and over again. One time it's a fake ex-prostitute who is the only one agreeing with Amsterdam municipal policy, another time it's a girl who works in window prostitution in a city without window brothels, and is in a leadership position in a drug and gun running syndicate at 12 years old, every time they fall for the same stories. And they act surprised when, time and time again, it turns out to be a hoax.

Misery is news, and sex sells. No wonder the media relish in horrific slave girl stories, often with slightly more sexual details than would be strictly necessary. The pornographic element in the stories is camouflaged by pretending it is a story of heroism and courage, even though it requires careful screening from any critical question to keep that facade intact. The tales are shocking, and shockingly fragile.

A small number of semi-professional victims dominate the soft news, misery porn books and documentaries. They get new fake names for each publication, and because their stories change each time to fit prohibitionist fashion, the public tends to view each appearance as a new case. Any comment on internal inconsistencies or plain impossibilities in their story is dismissed as "heartless," and proven lies are justified by assuming something really horrible must underlie the need to deceive.

Nor are the media ever disillusioned when large scale police raids fail, over and over, to uncover any significant amount of trafficking, let alone coercion. The carefully crafted evasions by politicians and police aren't followed up on or questioned. The stories have to be in line with the slavegirl fantasy that passes for common knowledge about prostitution. But unfortunately, it doesn't end there.

In the Netherlands, there is an explicit rule for judges that they don't need evidence for any fact that is well-known. This becomes a real problem when trafficking cases are judged by judges who have been selected and trained to be specialist "experts" by the rescue industry. They literally take rescue industry dogma over actual evidence. The waves of hysteria used to break on unimpressed judges, but they have become part of the problem.

Dogma states that trafficking is extremely hard to see, because the pimps are very clever and have completely brainwashed their victim. That is a blank cheque to dismiss anything the "victim," "perpetrator" or in fact any witness says, and fill in the whole story from the preconceptions learned from rescue industry rhetoric. Since the prosecutor acts in the same way, and sometimes edits the statements and evidence to fit this narrative, it all slots right into place.

The fable of the Emperors New Clothes springs to mind whenever a prohibitionist official solemnly states that trafficking can only be seen by those who have become "capable" by having been vetted and instructed to fit the facts of the case to a mold of expectations and preconceptions. They call this "expertise." Those critical of this way of working are denounced as naive, romanticizing sex work, possible clientele, heartless towards victims, or ignorant.

For prostitutes, it is very important to notice when the police stops trying to find reasons to subject you to an investigation, and when the investigation actually starts. The signals of trafficking used to decide that you are to be investigated are not the same as the items of evidence that are commonly used to convict your friends or your partner.

Evidence judges think proves your partner is coercing and exploiting you can be many things that a sane person wouldn't even consider. If your husband picks up your work phone, he is obviously controlling you. If you both testify you love each other, then that is an obvious lie, because no real loving husband would tolerate his wife doing something so vile as prostitution, so he's faking it to coerce you.

If you work during your period, you're working while sick, and that's proof of coercion. If your friend spots for you by calling for security words before and after bookings, that's controlling your work and therefore evidence of coercion. If your man bought lingerie or condoms, then he is supplying your work and this is proof of coercion. After all, if you give a whore lingerie, you know it will be used in her work, so private use is no excuse.

Having your husband in the house during dates is damning. No real loving husband could stand being around while his wife is doing the horrible deeds in the next room. If he carries your handbag, he's controlling your documents, that's evidence too. If there are deeds to his name, that's evidence of him exploiting you - and if the deeds are to your name, that's evidence he's using you as a shield. Both are evidence of trafficking.

These are actual pieces of reasoning used by judges to reach a guilty verdict on human trafficking, lifted from the verdicts. Many verdicts aren't easy to find, but they can be a treasure trove to learn what you must avoid in order to make sure you don't get trapped. The amount of evidence that suffices is very low. But even with the lowered thresholds, there are still cases where they go too far.

A while ago, a conviction of a trafficker, who had been sent to prison for seven years, was overturned on appeal. It sent a modest shockwave through the world of prostitution politics. It turned out that the original court had convicted based only on the statements of a single accuser, without any supporting evidence. This was such a violation of due process, that even in a trafficking case this could not hold.

The judges were lambasted in national newspapers by the head of the human trafficking division of the national prosecutors office about demanding evidence and adherence to basic rules of due process, saying they are ignoring the realities of trafficking. He lamented that human trafficking should only be adjudicated by specialist judges who had been properly indoctrinated in trafficking theory.

In the same newspaper, a number of judges wrote that the court overturning the conviction had consisted of indoctrinated judges, but that there were limits to how far they were willing to go. This is a rare crack in the machine where probable cause for investigation may be assumed, where powers for detection purposes are granted very easily, where common fiction is allowed as prejudice, and where the minimum requirements for evidence are lowered. And still the prohibitionists bay for blood.

Now to taxes. In the Netherlands, prostitution is taxed. There are two ways to pay, one is to be a registered enterpreneur, in which case all regulations apply, but everything is scrutinized down to the last detail, and any error is taken as fraud. The result is that slip-ups cause the Tax office to estimate your turnover three to ten times too high, and after-tax and fine you into poverty. If they don't know you earn your living by hooking, this doesn't happen.

The other way is via a so-called "opt-in" system, where taxes are levied via your operator. This means you pay taxes like an employee, but you don't get the concomitant rights. This is treated as if it's a concession towards prostitutes, but the benefit is mostly for the operator and the tax office, who have a lot less paperwork to do to get their money from you.

It shouldn't be surprising that the tax office gets chummy with the brothel operators. "To polder" is a verb coined in the Netherlands to indicate that extensive compromising is used to obtain compromises in policy that will avoid future conflict. This "polder model" is proudly viewed as a better way to do things. And from the perspective of policy makers, it probably is.

The best example of poldering is government, representatives of entrepreneurs and labor unions meeting to decide upon labor regulations and wages to avoid the messy series of conflicts that usually accompanies finding an acceptable balance. It is of course impossible to have everyone affected represented, but the important thing is that those forces too great to suppress are satisfied.

In prostitution, the concept was the same. Government, NGO's, political pressure groups and the licensed operators decided on policy. Any consultation with "the sector" is never with the girls, always with the licensed operators. It should come as no surprise that rules were made that were quite easy on the licensed operators, and very harsh on independent sex workers. Current and future regulations all push sex workers to subject themselves to an operator.

From our perspective it looks like the tax office lets itself be used as a tool to wipe out the competition of the licensed operators in exchange for the convenience of the licensed operators doing the extorting of taxes without the tax office getting dirty hands. In a direct economy like prostitution, proving turnover is a problem, and the tax office values not having to do that.

Whores in the illegal sector often pay taxes under creative euphemisms for their job. This allows them to be treated as normal single-person enterprises, with all the discounts and advantages that entails. They pay their taxes and assume that this fulfills their fiscal obligations. Unfortunately it doesn't, and it is considered fraud. Whether the tax office actually enforces it is impossible to say in any single case. Some get away with it, some are bankrupted.

Finally, government also tries to get the general populace mobilized in their crusade against trafficking. They sponsor anonymous tip lines, they place ads in press, TV and online media encouraging suspicion, they try to make clients report the slightest and most ridiculous hints of trafficking. They try to erect a boogie-man and then look good fighting it.

Years of trying to make whores turn each other in have not been very fruitful. Trying to convince someone of obvious falsehoods about something they experience every day does not work well. As a result, recently the anonymous snitching line M bowed to realism and stressed in their latest campaign that by turning in colleagues as trafficked, you cut down on the competition.

Another example is the hotel business. To combat trafficking, a new rule has been "voluntarily self-imposed" by the hotel sector after significant government pressure. It entails making a firing offense for any hotel personnel not to expel guests when suspicions of prostitution arise. In the Netherlands, this is a draconian measure. It came after newspapers speculated that by closing down many of the legal brothels, whores would start working in hotels.

Similar things happen in housing. A building society not evicting a known prostitute is not quite accused of facilitating human trafficking, but we're getting close. It is considered suspect if it shows that it doesn't care. People and organizations are expected to display their allegiance in the fight against human trafficking by ostracizing sex workers, no matter what the actual consequences.

These articles sketch the Dutch model in broad strokes. It is not portrayed like this in media, but this is the drill-down of what actually happens at the sharp edge. I hope everyone who doubts any point in what I write will investigate for themselves. Skepticism is the only means to get to a realistic view of the Dutch model, and to see that it is nowhere close to the image portrayed about it by anyone.

Claims about the Dutch model exacerbating trafficking rely entirely on data from our rescue industry. There is hardly any coercion in Dutch prostitution, and there has never been any to speak of. The only comparisons made are between one set of fantasy figures and another. There is no actual information about Dutch prostitution in mainstream media, and there is great pressure to keep it that way.

Sanctimonious prohibitionist media personalities are already claiming that decriminalized sex work had its fair chance, but it blew it. They're getting no push back from moderates. People are very hesitant to question trafficking dogma, even if they can see that it defies facts. The problem is that they will not start to doubt the overarching mythology despite seeing it conflicts with reality in any part they can actually see for themselves.

People like getting their preconceptions reinforced. They view us as bizarre caricatures, and find it difficult, inconceivable, embarassing, painful even, to consider that we might be people in charge of our life, with different choices and different values. They find the discussion awkward, and are rarely game to get some information from somebody on the inside. Those that do, usually aren't the ones that need it.

I have a hard time dealing with people believing misery porn so readily. I have an even harder time with people dismissing my experiences with the Dutch system as irrelevant compared to the huge suffering in their imagination. I get told that I'm lucky, because in other countries, like Sweden, the UK or the USA, the situation is worse than here. But that they make a bigger mess of it than we doesn't excuse a single thing that's happening here.

The Dutch model is not a failed experiment in liberty for sex workers. When I read about Dutch legalization and what people think it entails, I despair. The actual situation is so far from what people think it is, and so much farther from how the Dutch government likes to pretend it is, that a quick answer just doesn't suffice. The fact is that we went from pretending it wasn't criminalized to pretending it's been decriminalized. Currently we're pretending we gave equitable treatment an honest try. In fact, the amount of government repression has only ever increased. Of course then the Dutch model works badly - but not as badly as the Dutch government would want it to.

Series on the Dutch Model:
Introduction
History
Legal history
Legal developments
Daily reality
War on sex work

Dutch Model - Daily Reality

The image foreigners have of Dutch prostitution is usually either of a utopian candy shop atmosphere where benevolent government has made a safe haven by taking a stance of solidarity and just rule, or of a cesspool of immorality where white slavery is condoned by a hippie government that doesn't want to face facts about the horrors of prostitution and human trafficking. Neither image comes close to the truth.

In the previous English articles on my blog, I have detailed the history of Dutch prostitution, and the political developments around "the Dutch model" of legalization. All these are important in order to understand the background of the current situation, the real reasons behind the so-called legalization, and the way things are escalating, but it doesn't explain what the current state of affairs is for the average prostitute.

Dutch prostitution is a diverse and healthy sector, in which indoor work dominates strongly. Street prostitution exists, but is a very small part of the sector, and is often viewed as the least healthy. To be honest I don't know much about it, as it is a pretty separate branch in which I have no acquaintances. There are more lewd horror stories about street prostitution than there are street prostitutes.

Coercion is vanishingly rare. Apart from some widely publicized excesses, this has always been the case. The few actual investigations that have been done into prostitution show that levels of violence and coercion whithin prostitution are approximately equal to those in the general population. This is largely ignored in favor of alarmist reports based on hype and gut feeling.

There is a regulated and licensed circuit, and separately from that a large and healthy unlicensed, often called "illegal," circuit. The moniker "illegal" is a misnomer, because this term is used to collect both illicit brothels and prostitutes that perform in ways that are not (yet) required to be licensed. This is no accident, since the association between not being under government control and crime is one with which the government has long been indoctrinating the populace.

In the licensed circuit, prostitutes are completely dependent on operators who provide locations and, most importantly, have a license. Due to the highly restrictive licensing policies of the municipalities, licensed operations are scarce and can use their oligopoly position to extract large sums of money and impose strict working rules. Opposing them means losing your workplace, and once you've been expelled by one, the others treat you as contaminated goods.

The illegal circuit, by contrast, contains many small operations who have to fight for the good girls, and who compete by pricing and value for money. Everyone is equally vulnerable to being informed on, so there is much more mutual respect and agreement. Not only the operators are very different in the illegal circuit, but also the clientele is different, and usually more pleasant.

Pimps are uncommon, but some girls will always want a pimp. If they can't find one, they'll make one. It is easier to work without a pimp than with one, by no means are pimps a menace to the industry since the gangs lost their foothold. As things are, finding a pimp is harder than avoiding them, and most girls who want a pimp have to resort to creating their own.

Dutch clients are generally well-behaved and pleasant. Even the tourists are no big issue, because they know they're coming into an established business. Dutch prostitution culture, like in most places, is one of businesslike transactions where the professional sets the boundaries. This means a pleasant and safe experience for both sides of the transaction. Protection against clients by guards is practically superfluous.

Prices in the Netherlands are relatively low. This is because legality means clients don't expect to pay danger money, and because the Dutch prostitution sector has been swamped by girls from Eastern European countries with low wage standards. Eastern European women completely dominate most branches of Dutch prostitution as a result. Despite the low margins, a hard worker can still make the job pay.

These factors make the Netherlands an unlucrative but pleasant place to work. There are, however, problems, all of them stemming from government.

It is unknown how many prostitutes work in the Netherlands, since they have strong incentive to stay out of view of the government. Even if there were openness from the prostitutes, there is still the issue that actual data is not welcome. Official reports take care only to include data from prohibitionist-controlled sources that don't actually have any basis in reality. Real attempts at assessment by social scientists are practically ignored.

There are two sources of information popular in press and parliament about the number of coerced prostitutes. The first, and most common, is a number published in a report by police. The report claims that 50-90% of prostitutes are coerced. On closer inspection, this turns out to be a collection of guesses by vice policemen of total number of prostitutes where some police matter might be involved. Most of the policemen interviewed declined to guess, because they thought it was irresponsible to do so. It has no further substance.

Second, there is the NGO Comensha, which keeps track of all signals of trafficking. Any signal of trafficking picked up by police, border guards, municipalities, or reported by panicky parents is unquestioningly registered as one victim. They pay lip service to the fact that this concerns possible victims, but after this remark tucked into the introduction of their report, the treatment of the accumulated number is as if every case were confirmed.

The bar is set low to be called a victim. If you have a tattoo, or you have new friends, or you are from an Eastern European country, or you have nice clothes, or you seem hesitant to talk to the cop, or you didn't buy your own ticket, or you have new friends, or the cop gets a hunch about you, you're registered as a victim. And there are many more bizarre and spurious "signs of trafficking." Here is an illustrative quote from a recent report by the National Rapporteur Human Trafficking:
The "sluice team" of the Royal Marechaussee (paramilitary police) has, in line with its checks on so-called risk flights from Bulgaria, spoken to a Bulgarian woman. Multiple times this woman has been checked when arriving in the Netherlands and indicates that she finds this objectionable. She claims she ("still") has nothing to do with prostitution. This time she claims to have come to the Netherlands to visit a number of friends for three days. From further observation by the reporting members of the Royal Marechaussee attempting to spot any person picking her up, it emerged that the woman had gone to the Netherlands Railway (NS) informations desk, then tried to contact someone via public telephone, and again contacted someone by mobile telephone. Following this she has left the airport by train. The Royal Marechaussee has submitted a notification about the woman to Comensha for registration.
This is presented uncritically, as if it's a laudable effort to combat trafficking! I have taken no relevant context away, I have not twisted any meaning. This is considered right by the Rapporteur. This is the kind of background the Dutch public doesn't dig up, they only read the ever increasing number of trafficking cases in the news and think that there's an epidemic of victimhood, and something ought to be done.

Quite apart from what constitutes a "signal of trafficking," it is important to know what the law considers trafficking. The Dutch trafficking law is one of the most convoluted and ill-defined laws on the books. This stems from the fact that it is mostly dictated by anti-trafficking treaties written by other countries' diplomats for other juridical situations than exist in the Netherlands.

The vagueness and equivocation in the text of the law creates great opportunities for activist judges and prosecutors. On superficial reading, it seems relatively benign, if somewhat misguided. In its application, it is more a blunt instrument. The fuzzy phrases have been interpreted in the widest possible sense by the ministry, and as a result many more people are threatened by this law than the public knows.

It would take too much time and column space to point out every flaw in the trafficking law and its application, so I will only point out some of the main issues.

The basis of trafficking, according to the law, is an element of coercion and an element of exploitation. Neither of these is well defined. An added complication is that "exploitation in prostitution shall always be considered exploitation," ast the law phrases it, which is interpreted by the judiciary as meaning that every case where anyone profits from prostitution is a case of exploitation. Judges reluctant to go along with this are disparaged, but I'm getting ahead of myself.

Second is the element of coercion. While everyone agrees that a thug imprisoning and drugging a girl for rape is obvious coercion, the law extends much further. Any situation of "dependency" is sufficient to satisfy the requirement for coercion. Being in love with a man who profits from the proceeds of your sex work is a factual dependency sufficient to prove dependency and therefore coercion.

The ministry states that coercion and exploitation should be measured by comparison with "the situation an emancipated prostitute in the Netherlands is supposed to have." Unfortunately, this is judged by people who don't have the least notion of, or interest in, any information about or from prostitutes, emancipated or not. They call it a fiction, and frankly that is the best word for it.

But the same ministry who wants emancipated prostitutes to be the benchmark for judging coercion also puts forward explicit examples of coercion, for instance the sex worker coming from an economically weak background, or being informed of the fact that quitting their sex job will cause them to have less income. One specific ukase by the ministry defines "to demonstrate to a prospective prostitute the income that can be earned in prostitution" as coercion.

Excluded from any requirement of coercion, weak as it may be, is the clause about involvement with any prostitute crossing any state border. As long as you somehow profit, you are trafficking her. This is an easy score for prosecutors, and is used a lot. Despite its obvious conflict with the purported purpose of the law, it is vehemently defended by the National Rapporteur as an important tool to combat trafficking.

The maximum penalties for trafficking are remarkably high. If you feel the irresistible urge to traffic a woman, it is better to maim her so badly that she will be unable to become a prostitute. Even if she dies due to this violence, your maximum penalty is still lower than the maximum penalty if you had trafficked her. This paragraph is of course very black humor, but the facts are accurate.

Due to twists in interpretation, partially outside of the scope of trafficking laws, consensual sex work obtained from a sex worker under the age of 18 is penalized whether the buyer could conceivably know she was below 18 or not. Even if he has been deceived with the greatest skill, he is still guilty of debauchery with someone under age. Bear in mind that the age of consent in the Netherlands is 16. If he hadn't paid, he could have gotten as kinky as he wanted with her with no repercussions. This is meant to be expanded to cover any prostitute under 21, infantilizing even more women.

There are many more criticisms to be leveled at the trafficking law, but they are dwarfed by these issues. Suffice it to say that the construction of said law is antithetical to a society where prostitution is even marginally accepted. A law should be a clear standard of behavior, penalizing only what is unjust, and be clearly demarcated to avoid spill-over of penalties into situations where it does not right the wrongs it was designed to combat. This law does not meet that standard.

An effect of the excessively corrupted law, erroneously considered a side-effect, is affording very wide-ranging powers to police. The wide scope of behaviors criminalized, combined with the low thresholds to consider any situation a trafficking situation, combined with the broadened powers due to the high penalties, combined with a desire to score on this issue, makes it very easy for vice police to bully, coerce, cajole, or do whatever they want, since they sail very close to the political wind.

Contact with police is a very unpredictable thing. It seems to depend mostly on how the cop perceives you. If you're assertive and feisty, they view you as an immoral harlot and they're much more likely to try to ruin you. If you're submissive or naive, they tend to be more protective and you're let off much more easily. Pride goeth before destruction in these matters. I find it perverse that the strong willed are preferentially chosen as victims in their pantomime.

Problems with police can be divided into two groups: Daily bullying and organized persecution. The former mostly entails vice police coming on endless "inspections" where they intrude as much as they can into your work and personal life. If you work for a licensed operator, this is usually limited, because vice police want to be chummy with the licensee, but if you're in any way vulnerable to their tactics they become a pest.

It mostly involves "inspecting" your toys and condoms, going through your house, wanting to know the ins and outs of your sex life, preaching to you about the horrors of your line of work, exhorting you to make something of yourself, and relishing in the fact that you have no power to get rid of them, whereas they have power over you. The sooner you see how this works the less painful it becomes.

Some girls take this to its logical conclusion and just give the cops what they want. It depends on the cop in question what this is. For some it's misery stories, for others it's the chance to pester a rebellious girl into submission, some want you to fall crying in their arms, sobbing about your awful life, and of course plenty are just looking for a free blow job once a week. If you know how to satisfy just one local vice cop, many problems simply disappear.

As can be gathered from the information about trafficking signals specified above, it is very hard not to be a candidate for an investigation. You want to avoid that, because investigations cause untold trouble. In dealing with police, there is simply no way to get out ahead, and little chance to get out unscathed. The best way of dealing with local vice cops is to never attract their attention. As long as you don't get noticed, you don't get inspected.

The work is fine. I can't repeat that enough. My job is great, and I wouldn't swap with anyone. As long as I can get things done without too much government interference, I can't think of a better way to spend my working days. It is a different story when organized persecution comes ramming down your door. That is treated in the next, and final, part of this series.

Series on the Dutch Model:
Introduction
History
Legal history
Legal developments
Daily reality
War on sex work