maandag 29 juni 2015

Antwoord op: De excessen de norm maken

Dit stukje begon als één stukje, werd toen twee en drie stukjes, toen voegde ik er weer twee bijelkaar, en daarna kwam de derde ook weer terug. En om er toch maar weer één stukje van te maken, moest ik het herschrijven. Dit is een lastig stukje geweest, en ik denk dat je dat er ookwel in terugleest. Het is wat rommeliger dan ik het zou willen, maar zo is het nou eenmaal gegaan. Ik moet er ook mijn statisticus en Bouche voor bedanken!

Er zijn verschillende dingen die ik in dit stukje behandel, maar ze hebben wel allemaal wat gemeen. Namelijk, dat het erom gaat dat abnormale toestanden worden gebruikt om het beeld over de hele prostitutie te maken. Dat is nietzo moeilijk, want er is enorme media-aandacht voor alle indianenverhalen over prostitutie, zonderdat er wordt gekeken naar wat er nou waar is of wat nou erbijverzonnen is.

We hebben het allemaal vaak genoeg gehoord. Uitspraken als "Prostitutie en mensenhandel zijn onlosmakelijk verweven" of "Waar prostitutie is heb je gedwongen prostitutie" of "Als je prostitutie toestaat, krijg je misstanden die daarbij horen" of "Weer een voorbeeld van hoe vol met misstanden de prostitutie zit" of "we hebben niets tegen prostitutie, alleen tegen de criminaliteit die het met zich meebrengt" of wel duizend andere soorten uitspraken.

Het komt allemaal neer op één fout die al die uitspraken en ideeën laat ontstaan, namelijk dat je een kloppend beeld van de prostitutie krijgt door te kijken naar de uitwassen waar we de hele tijd over horen. Het extreme is iets waar mensen van gehoord hebben, dus dat gebruiken ze alsof het het normale plaatje is, hoe prostitutie inzichzelf ìs. Zonderdat je kijkt naar wat er nou echt gebeurt, en wat er nou echt klopt.

En dat is natuurlijk je reinste onzin.

Je bedenkt niet dat iedereen met een fiets in het schuurtje aan de doping zit omdat je Lance Armstrong in de krant hebt zien staan. Je denkt niet dat het elke dag stormt en regent omdat je een weerwaarschuwing van het KNMI hebt gezien. Je denkt niet dat ziekenhuizen doodsfabrieken zijn als er een keer iets over een medische fout in de pers komt. Maar dat is alleen omdat je een breder idee hebt over die onderwerpen, en zelf ziet hoe het echt zit.

Het is iets menselijks. De loterij-industrie bestaat omdat mensen denken dat de excessen veel vaker voorkomen dan de normale uitkomst. We wéten allemaal dat er maar één iemand die hoofdprijs krijgt, en de rest hun inleg kwijt is. Maar toch spelen miljoenen mensen in loterijen, omdat ze voelen dat de kans veel groter is dan hij echt is. Mensen zien spectaculaire dingen als veel groter en veel waarschijnlijker dan ze zijn.

Dit is een heel bekende logica-fout, en hij heet de spotlight fallacy. Die houdt in dat je dingen die flink in het nieuws komen, als een groter deel van de wereld gaat zien dan ze echt zijn. Bovendien springt de media bovenop nieuws dat eerder groot is opgeblazen, om hun succes te herhalen. Je ziet dus heel veel van het spectaculaire afwijkende, en bijna niets van wat de dagelijkse normaliteit is.

Ook confirmation bias speelt een rol. Dat is dat mensen makkelijker iets aannemen dat toch al in het plaatje past wat ze hebben. Vooral als dat hoort bij een comfortabel denkbeeld. Hoe vaker mensen dingen horen, hoe meer ze op hun gemak zijn om te geloven dat het zo is, en hoe meer ze een hekel krijgen aan ideeën die dat tegenspreken. En hoe simpeler iets in te voelen is, hoe sneller mensen vóélen dat het waar is.

Maar die redenen om het zo te denken, of meer, om het zo te vóélen, hebben helemaal niets temaken met of het ook zo ìs. Mensen baseren hun mening juist niet op grondige onderzoekingen, maar juist op wat ze aangesproken heeft, en dat zijn prikkelende verhalen. En geen verhaal is prikkelender dan een indianenverhaal. Als het gewoon ging om fictie, was er verder niets aan de hand. Maar het gaat om een werkelijkheid, die heel anders is dan zijn excessen.

Het is onzinnig om excessen op te rekken en te doen alsof ze de norm zijn. Als iedereen kon zien dat dat was wat er gebeurt, was er weinig om uit te leggen, want dan zagen mensen wel snel in dat ze niet logisch bezigwaren. Helaas is er zoveel onzin over prostitutie in de media, dat het helemaal niet zo duidelijk is dat dat is wat er aan de hand is in de ideeën over onze business.

Om te beginnen krijgen de meeste mensen alléén hun informatie, en vaak ook gewoon hun mening, uit de media. Hoeren en hun klanten hebben een zwaar stigma te dragen, en komen daarom liever niet naar buiten met hun eigen ervaringen, en hebben ook niet het idee dat ze zicht hebben op de hele business, omdat het vanwege dat stigma geen sociaal wereldje is. Dat is het nooit geweest, en dat is de laatste jaren erger geworden.

Mensen hebben echt het idee dat de media ze een eerlijk plaatje laat zien. Goed, als je met ze praat zèggen ze wel dat je alles op TV met een korreltje zout moet nemen, maar dat korreltje zout némen ze dan weer niet. Kritisch media gebruiken is voor de meeste mensen niet meer dan een programma kiezen wat ze vertelt wat ze willen horen. Als je kritiek hebt op hoe zorgvuldig de media met het nieuws omspringen zijn de meeste mensen toch geschokt.

De media laten je alleen verhalen zien waarvan ze denken dat het zal verkopen. Je hebt weleens een echte journalist ertussen zitten die probeert om te laten zien hoe het echt is, maar dat is zeldzaam, daar moet je niet op rekenen. De hoofdtoon is altijd sensatie, en over prostituees kan je àlles beweren, want die zijn toch gestigmatiseerd, niemand die je aanpakt omdat je onzin verkoopt.

Als er nieuws in de kranten moet, komt er nooit tussen te staan dat het best goed gaat met het zelfreinigen van de business. Je hoort nooit dat steeds meer meiden geen louche mannen meer nodighebben om aan het werk te kunnen in de legaliteit, omdat ze tegenwoordig door hoeren die hier al zitten worden geholpen. Dat is geen nieuws, want het is niet spannend.

Wat je hoort is de zestienjarige die dacht dat ze kon gaan hoeren, en tegen de lamp is gelopen. Dat wordt dan eerst door de politie opgeblazen, daarna door het OM, omdat die alles wat onder de achttien is automatisch gedwongen noemen in de pers, en de journalist die het persberichtje in zijn kolomruimte moet persen knipt het bij zodat het het spannendst klinkt. Je hoort alleen de wildste verhalen over de wildste excessen.

Voorzover die excessen bestáán, dan! Want hoe vaak hebben we wel niet gezien dat verhalen van Maria Mosterd, Maria Genova, Patricia Perquin, Renate van der Zee, Evelynn Valois, Sarah Forsyth of Jojanneke van den Berge worden geloofd als het Evangelie door de massamedia, ookal staan al die publicaties vol met fouten en onmogelijkheden, ookal zijn sommige zelfs in de massamedia al doorgeprikt?

Nietbestaande excessen oprekken tot de norm is helaas heel gewoon geworden. En mensen vechten met hand en tand om dat niet te hoeven zien. Het is voor ons nog lastiger als wèl bestaande excessen worden opgerekt tot de norm. Neem Sjaban nou, dat liet wel zien hoe machteloos de overheid is tegen echte pooiers en criminelen. Sjaban was verreweg de grootste goorlap die we ooit hebben gezien, maar alsnog teisterde hij een klein stukje van de prostitutie. Hij was geen voorbeeld van hoe het algemeen is. Dat dat zo is, willen mensen niet zien.

Als je probeert uit te leggen dat de prostitutie helemaal niet vol met criminaliteit zit, komen mensen altijd aan met gevallen uit de pers, en vaak Sjaban. Geen mens ontkent dat Sjaban een klootzak was die de smerigste dingen uithaalde, maar mensen willen maar niet begrijpen dat hij een uitspatting was, en er een veel grotere wereld was dan die ene bende die zo hun gang kon gaan. Voor hun ogen is Sjaban netzogroot als de duizenden vrouwen die dagelijks hoeren.

Maar het allerlastigste is de niet-zo bestaande excessen. Een voorbeeld is de Valkenburgse zedenzaak. Daar is een zestienjarig meisje van haar werkplek getrokken door de politie, en dat is echt gebeurd. Maar niet zoals het in de pers kwam, waar het meteen dwang was, en enorme aantallen klanten, en heftige verhalen over geweld en vernietigde levens. Dat blijkt nergens uit, dat wordt alleen áángenomen!

Bij die niet-zo bestaande excessen vooral kom je snel in een Vals Dilemma. Dan kunnen mensen alleen begrijpen dat je zegt dat er helemaal niets is gebeurd, of dat het zo gebeurd is als in de media. Dat zijn de twee hokjes, en als je aangeeft dat alletwee die hokjes fout zijn, en er een derde ding aan de hand is, denken ze alleen dat je eromheendraait. Een grote reden daarvoor is dat de discussie voor ons om feiten gaat, en voor buitenstaanders vaak toch om gevoel.

Laat helemáál maar zitten als mensen gaan bedenken hoe zo'n exces, waar of niet, gewèrkt moet hebben. Daar worden de raarste verhalen over psychische afhankelijkheid en occulte toverdwang bij verzonnen, en grif geloofd. De meest kinderachtige sprookjes worden serieus genomen in de media, en je vindt het overal terug bij opgewonden mensen die vinden dat er wat moet worden gedaan, maar van toeten noch blazen weten over wat er aan de hand is.

Doordat dit allemaal gebeurt zijn er bepaalde ideeën over de prostitutie die je telkens terughoort, en die tegen ons worden gebruikt. En altevaak hoor je die ideeën uit de monden van mensen die heel veel beter zouden kunnen en moeten weten. Soms is het gewoon domheid, maar veel vaker zijn het ideeën waar heel veel uren aan gewerkt is, en die zorgvuldig worden gebruikt om mensen te misleiden over ons werk.

Verweven
Er is bijvoorbeeld het idee van verwevenheid. Je hoort hem vaak letterlijk, dat de wereld van de prostitutie verweven is met criminaliteit, misstanden, mensenhandel, uitbuiting of watdanook. Ze gebruiken het oprekken van de excessen om te doen alsof je met prostitutie eigenlijk altijd ook te maken hebt met ellende. Alsof je overal waar je prostitutie hebt, misstanden tegenkomt omdat die helemaal erdoorheen gewoekerd zijn.

Als er wordt gepraat over verwevenheid doen ze dat omdat ze een reden willen geven om prostitutie maar over één kam te scheren met misstanden. Of vaker, omdat ze willen voorkomen dat ze argumenten serieus moeten nemen over dat je prostitutie niet hetzelfde moet behandelen als de misstanden waar de hele tijd de kranten mee volstaan. En omdat ze het verweven noemen, kunnen ze verder doen alsof de prostitutie en misstanden gewoon één ding zijn.

Het is natuurlijk gewoon niet waar. De meeste hoeren krijgen alleen afentoe een roddel te horen over misbruik, uitbuiting of dwang, en komen het zelf nooit tegen. En de meeste van die roddels blijken nogal opgeblazen, want ik heb elke roddel die ik de afgelopen jaren hoorde nagetrokken, en het eindigt altijd met een hoop gebakken lucht die ontsnapt als je prikt in het verhaal.

Dat gebeurt ook als de politie hetzelfde doet. Die gaan dolenthousiast elke roddel achterna, en lopen telkens dood als de dader, de misdaad of het slachtoffer niet blijken te bestaan. Ondanks al hun razzia's en gesoebat om van een mug een olifant te maken krijgen ze het niet voorelkaar om iets anders te kunnen laten zien dan een handjevol excessen, die flink moeten worden opgepompt voordat ze nieuwswaardig zijn.

Er ìs niet genoeg misbruik, dwang en uitbuiting om het met de hele business in contact te brengen, laat staan dat het genoeg is om met elkaar verweven te worden. Behalve als je de definities van misbruik, dwang en uitbuiting enorm uitbreidt, om alles er maar onder te laten vallen, en dat is danook precies waar de overheid nu al jaren mee bezig is. Want die willen dit concept maar wat graag kunnen gebruiken om prostitutie op te ruimen.

Onvermijdelijk
Deze is er eentje die je veel hoort bij mensen die een argument moeten hebben om te beweren dat je prostitutie moet bestrijden omdat de prostitutie "schoonmaken" niet kan. Het hoort er nou eenmaal bij. Het is als malaria in Afrika, het is als snot bij kleine kinderen, het is als stress bij ondernemers, je wil niet dat het erbijhoort, maar het komt er nou eenmaal altijd bij.

Ze beweren dat wàt je ook doet, prostitutie altijd met misstanden komt. En dat je dus wel kan proberen wat te doen aan misstanden, maar dat zolang er prostitutie is, het gewoon dweilen is met de kraan open. Soms letterlijk zo, met die woorden. Geef het maar op, al je goeie bedoelingen, want misstanden zijn onvermijdelijk met prostitutie, en je krijgt altijd mensenhandel, moderne slavernij als je ons niet verbiedt.

De toon is altijd gelaten, en het klinkt alsof ze met tegenzin toegeven dat ze machteloos staan. Het klinkt nederig, en alsof ze moeten toegeven aan de realiteit. Dat maakt dat ze geloofwaardig klinken. Het wordt achteloos aangenomen als iets wat gewoon zo is, en vooral als het van mensen van het OM en de politie komt, wordt het gezien als iets waar je niet eens vragen over hóórt te stellen.

Je hoeft maar een beetje gehoerd te hebben om te zien dat er helemaal geen reden is om te denken dat het er onvermijdelijk bijhoort. De meeste meiden overkomt namelijk helemaal niets. En als je wat overkomt is het meestal de overheid die bezig is met jou gebruiken voor hun waanideeën. En dat is alleen onvermijdelijk zolang de overheid het prostitutiebeleid overlaat aan hoerenhaters.

Er is ook niets aan prostitutie dat misstanden veroorzaakt, of uitlokt. We doen sekswerk, en dat is gewoon dienstverlening. Het enige verschil met alle andere dienstverlening is dat we seks hebben, en van seks komt ook geen misstand. Maar we hebben wel het stigma, en daar komt alle ellende van. En doen alsof het aan het sekswerk ligt, versterkt dat stigma alleenmaar.

Oorzaak
Laat ik dan meteen ookmaar even ingaan op wat ik in het vorige paragraafje zei: er is niets aan prostitutie dat misstanden veroorzaakt. Er zijn wel heel veel gevoelens over dat prostitutie gevaarlijk en eng is, en de fantasieën over prostitutie hebben ook telkens geweld en enge mannen zoals pooiers erin, maar al die dingen zijn niet nodig voor prostitutie, en als je ze er niet bijdwingt, komen ze er niet vanzelf bij.

Pooiers krijgen je niet te pakken, als je er één wil moet je met ze samenwerken omdat er anders niets van komt. Dat is iets wat je ontdekt als je echt gaat kijken hoe pooierrelaties werken. Pooiers worden aantrekkelijk als ze dingen voor je kunnen doen omdat die voor jou niet makkelijk zijn. Dat is waarom sommige minderjarige meiden graag een pooier zoeken. Als die de vrijheid hadden lieten veel meer die links liggen.

Het idee dat misstanden horen bij prostitutie komt als je diep genoeg doorgraaft meestal vanaf het idee dat niemand het werk leuk vindt, niemand ervan droomt als meisje, we het niet lekker vinden, meiden het werk ingehaald moeten worden omdat ze zelf niet willen, dus dat er wel een sinistere reden moet zijn om te hoereren. Dus omdat mensen te kortzichtig zijn om te zien dat wij er gewoon anders over denken, en vooral vóélen, dan zij.

We doen gewoon sekswerk, en dat is gewoon werk. We seksen met de klanten, en van die seks komt dan niet geweld en misstanden. We worden betaald, en de klant èn de hoer vinden dat een goeie deal, dus daar komt ook geen geweld of misstand van. Zolang we niet door de overheid in de hoek worden gewerkt, en door de samenleving niet gestigmatiseerd, is er ook niets dat ons kwetsbaar maakt voor opportunisten. En daar ligt het probleem.

Die stigmatisering en die overheidsrepressie wordt juist goedgepraat met praatjes over dat we in een criminogene business werken, en dat er zoveel misstanden bij prostitutie horen. Mensen die investeren in die stigmatisering hebben dat al jaren als de belangrijkste argumenten voor wat ze doen. Zelfs al is het niet echt de reden dat ze doen wat ze doen. Mensen die die praatjes verkopen, zijn bezig om het omgekeerde te doen van wat ze zeggen te willen.

Het ene ìs het ander
Deze hoor je vooral uit de hoek van de radfems. Hij gaat ongeveer zo: Je kan hoererij en de misstanden niet scheiden, en apart bekijken, want ze zijn elkaar gewoon. Prostitutie ìs de misstanden. Natuurlijk valt dat idee kapot als je kritische vragen begint te stellen, en wordt het dan spelen met woorden als patriarchie, mannenmaatschappij en seksisme, maar zover komt het in de pers al niet, want je stelt geen kritische vragen aan feministen. Dat zou meisjes plagen zijn, en dat mag niet.

Je hoort deze haast alleenmaar als de sprekers zeker weten dat ze geen antwoord gaan krijgen. Het is een kwetsbaar argument, en daar houden ze rekening mee. Dat bewaren ze dus meestal voor Jinek-achtige programma's waar er maar één kant van het verhaal aan het woord komt, of incrowd-lezingen als Andere Kijk Op Prostitutie. Hij heeft minder kracht dan de andere ideeën in dit lijstje, en hij komt alleen langs omdat het zo dicht bij hun harten ligt.

Moet ik deze echt uitleggen? Er is een verschil tussen gedwongen worden tot seks omdat iemand je geld wil opstrijken, en zelf besluiten om te neuken omdat je er geld mee wil verdienen. Doen alsof we onmogelijk die keus kunnen maken is onzinnig. Doen alsof seksen opeens je ziel en lichaam sloopt als je geld ervoor krijgt is ook onzinnig. Doen alsof seksen voor geld niet kan zonderdat je er vanalles aan misbruik bij toverslag bijkrijgt ook.

De samenzweringstheorie
Ik ben altijd verbaasd over hoe populair deze is. Je hoort hem onder andere van de politie, het OM, de zieligheidsindustrie, de Nationaal Rapporteur, en politici. Hij wordt best makkelijk geloofd. Het zijn geen korte zinnetjes waar het in wordt uitgelegd, maar het zijn veel verhalen waar "het topje van de ijsberg" in voorkomt. Het gaat om een heel vreemd idee.

Kort gezegd gaat het om het idee dat er een grote ondergrondse wereld is van georganiseerde misdaad die door toverpooierij en monsterlijk bruut doch onzichtbaar geweld de façade van een gezonde prostitutiesector overeind houdt, en dat die façade slechts dient om de werkelijkheid, namelijk een wereld van melancholische marteling en leed à la Victor Hugo, te verhullen. Deze verhulling zou zijn om te voorkomen dat de overheid ingrijpt in de prostitutie om deze gedrochtelijke misstanden een halt toe te roepen. De belangen van deze georganiseerde misdaadsyndicaten, voldoende voor deze feilloos uitgevoerde theaterproductie door duizenden, zijn gelegen in de putatieve opbrengsten van een sekswerkbranche die nagenoeg volledig in hun handen is. De adembenemende omvang van zo'n veronderstelde onderneming wordt zo min mogelijk belicht, de onvindbare infrastructuur doodgezwegen, de telkenmale op feitelijke onjuistheden strandende verklaringen van angebliche slachtoffers vergoelijkt door te zeggen dat de teneur blijft kloppen omdat deze verhalen slechts één voorbeeld uit ontelbare zijn. De paar anekdotes die bruikbaar zijn ter ondersteuning van dit theater, al of niet zuiver, en nooit zorgvuldig gecontroleerd, worden voorgesteld als boodschappen van mensen die de spitsroeden van de sinistere ondergrondse pooiernetwerken hebben gelopen om ons met gevaar voor lijf en leden te waarschuwen voor deze onzichtbare moloch. De excessen worden aldus geframed als de enige zuivere waarneming die door de dikke deken van obfuscatie heen komt.

Dat slaat natuurlijk nergens op. In de koppelingen in de vorige paragraaf staat al voor een paar dingen uitgelegd waarom dat zo is, en dan zie je meteen waarom deze antwoordstukjes zo nuttig zijn! Het is een idee dat wordt gebruikt om te kunnen verklaren waarom, ondanks al die uitstapprogramma's, razzia's, hulpverlening, hersenspoelbedrijfjes, gemeentelijke en politiecontroles, registraties en sluitingen, er nog steeds zo weinig dwang wordt gevonden.

Als er geen onverwoestbare criminele machine is, zou dat namelijk betekenen dat die hele dwang, waar het hele denkbeeld om draait, er gewoon niet ìs, en dan moeten mensen hun comfortabele denkbeeld verlaten. Dat willen ze niet. Dat je die criminele machine nergens kan vinden, betekent dan maar dat andere mensen moeten worden aangepakt om die criminelen een hak te zetten. Daar gaat het immers om.

Ze denken er ook liever niet over na dat als je al die meiden gedwongen in de prostitutie zou hebben, dat die ook niet nergens vandaankomen, en nergens heengaan. Hun familie merkt wel dat er dingen niet kloppen. Het gaat niet om onvindbare vrouwen die geen identiteit hebben. Als er een loverboy-affaire voor de rechter komt, gaat het steevast over meiden die al ellenlange voorgeschiedenissen in de dossiers van hulpverlening, politie en Jeugdzorg hebben.

Ik ga het afronden, want de grote dingen zijn al gezegd en anders ga ik weer zo door over alle kleine details die mensen toch al zelf konden bedenken als ze hier wat meer van weten, en die de mensen die het nu nog niet snappen, toch niet nodighebben. Je ziet wel hoe het gebruiken van de oprekking van de excessen eigenlijk nergens op slaat, en heel onwaar en schadelijk is.

Mensen die deze manier van beeldvormen over ons gebruiken, doen dat om te benadrukken wat zij willen dat jij denkt over de hoererij. Netzoals bij alle andere vormpjes van het basisidee dat je de excessen op kan rekken, is het hier om een karikatuur maken van de prostitutie. En met karikaturen neem je de extremen. En een karikatuur is nooit een eerlijke manier om te laten zien wat je karikaturiseert, maar alleen een makkelijk herkenbare.

De mensen die al deze verschillende uitspraken verzinnen, zijn bezig om iets recht te praten wat krom is. Die zijn aan het bedenken hoe ze ons allemaal kunnen laten opdraaien voor wat een enkeling alofniet heeft gedaan. Er zijn ook mensen die het gewoon napraten, en die dan wel eerlijk weergeven wat ze denken, ookal hebben ze nooit gekeken of dat wel klopt. Helaas zijn die netzo schadelijk. Want gif dat je verspreidt omdat je niet beter weet, blijft gif.

maandag 22 juni 2015

Je eigen pooier zijn

In elke soort werk moet je jezelf kunnen motiveren. Soms is dat makkelijk, maar bijna iedereen moet zich soms uit zijn bed slepen om weer naar het werk te gaan, en daar weer te presteren. Ze betalen je immers omdat je het niet voor niets zou doen. Werk is er nou eenmaal, en jij moet het doen, als je zin hebt, en als je geen zin hebt. Jezelf motiveren is belangrijk, niet alleen in je werk, maar in elk stuk van je leven.

Zelf heb ik het nooit moeilijk gevonden om mezelf te motiveren. Daar kan ik ookwel van zien dat ik daar geluk mee heb. Mijn vader heeft me toen ik jong was altijd geleerd om gemotiveerd te werken, en goed op te passen dat ik niet lui werd. Daar heb ik nogsteeds wat aan, en ik heb om me heen veel gezien dat mensen die dat niet van hun ouders mee hebben gekregen, daar veel problemen mee hebben.

In mijn clubtijd was ik bestwel lui. De wiet was daar een uiting van, niet dat ik daar dan passief van wèrd. We waren daar allemaal een beetje zo. Dat is in best veel clubs een stuk van hoe het gewoon gaat in bordelen. Het is niet alleen in bordelen, maar daar merkte ik het wel vooral. Ook achter de ramen en in de ontvangst heb ik het wel bij mezelf gemerkt. En niet alleen bij mezelf. Er is zoiets als hoerenluiheid.

Hoerenluiheid is misschien niet het beste woord. Maar het is wel iets wat bij hoererij hoort, en best veel voorkomt. Andere meiden noemen het "klanten moe zijn," "in de nagloed blijven hangen," of "permanent sufgeneukt zijn," maar we hebben het over hetzelfde. Dat je een soort afwezige, dromerige, bijna slaperige bui krijgt als je tussen de klanten inzit. En als je niet uitkijkt gaat dat gewoon door op kamer.

Wat het inhoudt is dat je een beetje lui wordt. Een beetje als een puber die eigenlijk in bed zou moeten liggen, en liever een beetje als een volgevreten poes bij de verwarming ligt. Je bent een beetje passief, en je hebt snel een reden voor jezelf klaar om de volgende klant maar te laten gaan. Je wil je liever uitrekken, en niet nadenken over de zaken die je nog moet doen. Niet omdat je niet van je baan houdt, of omdat je het geld niet wil verdienen, maar omdat je het niet zonodig nú hoeft.

De ervaren meiden, als die eenmaal genoeg met me erover praten om te snappen wat ik precies bedoel, kennen het wel. Niet iedereen krijgt het, maar iedereen heeft het wel gezien. Ze hebben er allemaal hun eigen ideeën over. De meeste hebben het gewoon over dat je lui wordt van het werk, zonderdat er echt een reden voor is. Een collega met een medische achtergrond wijst juist weer tien stofjes aan die in je lijf komen van seks, en waardoor je gedrag wordt beïnvloed, omdat je evolutionaire achtergrond achterloopt bij ons moderne leven. Ik geloof daar nietzo in, maar ze beschrijft wel goed hoe het werkt.

Het besluipt je. In het begin kan je doen wat je wil zonderdat het ooit inzet, maar als je een poosje hoer bent, en je krijgt vaste grond onder je voeten, begint het te komen. Eerst lijkt het gewoon routine, maar dan word je ècht luier. Bij aanloop zoals raam of bordeel heb je het het meest en het sterkste, maar ook in de ontvangst en zelfs in de escort ga je het merken.

De eerste klant van de avond gaat meestal nogwel goed. Daarna krijg je gewoon steeds meer zin om de kantjes eraf te lopen, en steedsmeer zin om rustig klanten aan je voorbij te zien gaan. Je gaat de boter eruit braaien. Je wordt een beetje arrogant, en zonder het te merken ook een beetje zurig. Je kan de body language naar de klanten toe niet goed meer opbrengen, en eigenlijk kan dat je ookal nietzoveel schelen.

Het kan flink doorzetten, en dan kan het je flink klanten en omzet gaan kosten. Je hebt geen cent meer te makken, maar op je werk gedraag je je telkens weer alsof het je niets kan schelen, alsof je toch al zwemt in het geld, en dit eigenlijk nietmeer nodighebt, en je je afvraagt waarom je hier eigenlijk nog zit. Dan maakt het niet uit ook dat je dat eigenlijk niet dènkt, want je doet het gewoon zo, en dat is genoeg.

Er zit een soort ontwijkgedrag in. Je hebt ergens het gevoel dat het wel goed is zo, vooral na zo'n eerste klant, en dat je het allemaal nietzo meer hóéft. Dat wordt later al meteen zodra je op je werk bent, zelfs al vóór de eerste klant. Je krijgt het gevoel dat de volgende klant ook goed genoeg is, en dat je deze wel kan laten lopen. Je voelt snel dat het genoeg is wat je voor de klant waar je mee bent aan het doen bent. Je wordt gewoon lui.

En onderweg naar huis ontnuchter je een beetje, en ga je je afvragen waarom je dat nou dééd. Je kan zelf ookwel zien dat het je omzet kost, en je reputatie wordt er ook helemaal niet beter van. Je praat jezelf makkelijk aan dat het kwam door de klanten, door de baas, door hoeveel je gedronken had, door hoe je collegaatjes tegen je deden, door sores van buiten het werk, maar het is gewoon hoerenluiheid.

Als het erge vormen aanneemt, gaat het ook in de rest van je leven zo werken. Waarom zou je op je studie of je gewone baan niet lui zijn, want je hebt immers je hoereninkomen. En dat denk je zelfs als dat hoereninkomen afbrokkelt, juist weer door die luiheid. Zover moet je het eigenlijk niet laten komen, maar het gaat sluipend, en eigenlijk zie je het niet tijdens dat het gebeurt, maar vooral achteraf.

En dan komt de spijt. Voor spijt koop je niets, maar je kijkt terug naar hoe lui je bent geweest, en hoe nukkig en onwillig, en je schaamt je gewoon voor hoe kinderachtig je bent geweest. Je hebt gewoon je best niet gedaan, je hebt gewoon niet je taken opgepakt waarvan je heel goed wist dat je ze moest aanpakken. Je hebt kansen laten lopen, en als je echt wat van je werk wil máken, moet je die altijd gewoon grijpen.

Je neemt je natuurlijk voor om het de volgende dag beter te gaan doen, maar met goede voornemens is de weg naar de Hel geplaveid. Die overleven het niet. Het gaat niet om een gebrek aan goede bedoelingen, of om een gebrek aan kennis. Het is uiteindelijk iets wat sterker is dan een gewone zelfbeheersing. Je moet echt flink zelfdiscipline opbouwen om eroverheen te kunnen komen met je wilskracht. En dat is niet makkelijk, en niet leuk.

Als je het uit de hand laat lopen, krijg je iets wat heel erg op een burn-out lijkt. Iedereen ziet het misgaan voordat jij het ziet. Je raakt steeds meer in dat gat waarin je geen motivatie kan opbouwen, en je hebt steeds minder energie en steeds minder zìn om er wat aan te doen. Je vindt het makkelijkste hoekje van het werk wat je nog net kan volhouden, en als je niet uitkijkt, word je daar oud in.

In één van mijn oude clubs hadden we een vrouw die geadverteerd werd met "rijper," en die eigenlijk nietzo oud was als ze wel leek. Die was in zo'n burn-out gekomen, en zat eigenlijk alleen de ene sigaret met de ander aan te steken, en soms wat te lonken, maar zelfs als ze daar een klant mee aantrok deed ze daar weinig mee. Het moest helemaal van de klant afkomen om haar op kamer te krijgen. Aan het eind van bijna elke werkdag bietste ze dan van ons wat geld, en dat was bijna al haar inkomen. Zo kan je terechtkomen.

Je moet jezelf eigenlijk telkens overwinnen. Dat hebben de meiden met wie ik veel contact heb ook allemaal wel gedaan. Op onze eigen manieren hebben we bestwel veel zelfdiscipline verzameld. Succesvolle hoeren zijn harde tantes, ook tegen zichzelf. Vooràl tegen zichzelf. Beheersing is heel belangrijk in het werk, en daar hoort vooral zelfbeheersing bij. Maar niet iedereen doet dat zo, en nog meer zijn het pas gaan doen na wat andere manieren te hebben geprobeerd.

Ik ben wel één van de meiden bij wie het er hard inhakte. Er zijn in mijn kring, en vooràl mijn kring van nu, veel meiden die het bestwel snel van zich af hebben geschud. Dat zijn wel altijd de taaie tantes, die veel agressie in zich hebben. Meiden die meer zacht zijn, zoals veel mensen mij wel vertellen dat ik ben, hebben er kennelijk meer last van, dat hoor ik ookwel van ze.

Het gaat veel beter als je iets of iemand hebt om het voor te doen. Dan kan je jezelf over je luiheid heenzetten. Dat is nog nietzo makkelijk, met een baan waar de hele samenleving op neerkijkt. Vrouwen met kinderen die anders niet op vakantie kunnen, hebben daar tenminste nog iets aan. Meiden die echte ambities in het vak hebben, die komen ookwel een eindje. Maar een doel hebben blijft wel behelpen.

Sommige meiden gaan zichzelf bestraffen als ze merken dat ze weer lui zijn geweest. Dat helpt helemaal niet. Jezelf straf geven is niet hetzelfde als zelfdiscipline. Straf gaat over je voordelen van je luiheid te klein maken vergeleken met de straf. Zelfdiscipline gaat erom dat je je aan je eigen regels blijft houden. Die dingen staan los van elkaar. Je leert niemand discipline met straf.

Je moet een engeltje op je schouder hebben die in de gaten houdt wat er gebeurt, en het gewoon eerlijk herkent als je jezelf smoesjes vertelt, en aan je oor trekt. Je moet er een geweten voor krijgen. Als je het leert zien, is het nogsteeds moeilijk om jezelf eroverheen te zetten dat het wel veel màkkelijker is om te doen alsof je het niet ziet. Maar als je die zelfdiscipline eenmaal hebt, is hij voor je hele leven nuttig.

Natuurlijk gaat dat niet altijd goed. Je hebt best nog baaldagen dat die luiheid tochnog wint. Dan helpt het alleen om gewoon de dag op te geven, en morgen met nieuwe moed te beginnen, of iemand die een schop onder je kont geeft. Ik heb een goeie herinnering aan een dag in de club dat ik zat te sippen, en C binnenkwam in het keukentje, en gewoon riep: "En nou werken, slet!"

In sommige groepen meiden is dat een soort leus. We kunnen heel grofgebekt zijn tegen elkaar. Als je dat gewend bent, is het een heel prettige, open manier van omgaan met elkaar. Het komt voor in van die groepen collega's die niet meer geven om preutsheid tegenover elkaar, zoals naaktheid, seksueel gedrag, een beetje stoeien of een tik afentoe, of onnadenkend en grof je mening uiten. Dat is bevrijdend, maar als je weer verhuist moet je wel opletten dat dat helemáál niet overal zo gaat!

Pooiermeiden zoeken dat heel erg bij hun pooier. Die hebben een vent nodig die ze uitfoetert en aan het werk zet met een standje en een grauw. Dat is opzich niet een heel raar iets, we hebben allemaal weleens een schop onder onze kont nodig, maar bij pooiermeiden komt daarbij dat ze er wel erg op gericht zijn. Soms krijg je het idee dat ze die hele prostitutie met die pooier doen voor die momentjes dat hij haar dat standje geeft.

Als sommige meiden dan ooknog gaan rellen vraag je je helemáál af wat nou het belang is. Dan is het duidelijk dat de pooier er niet is om de luie bui weg te jagen, maar dat de luie bui wordt gebruikt om lekker drama met de pooier te maken. De echte goeie pooiers gooien het roer om als ze dat merken, want die willen het productief houden. Maar de meeste pooiers laten zich gewoon rellen, als een hond die vanachter een hek wordt geplaagd.

En als die meiden ècht een luie bui hebben, dan bellen ze die pooier natuurlijk niet. Dat is gewoon dan onderdeel van het lui zijn. Het werkt dus alleenmaar als ze meewerken. Dat doen ze wel, want ze vinden het wel een mooi momentje voor wat drama. Het perverse pleziertje van een boze pooier is wat ze dan nogwel motiveert om zich aan het werk te laten schreeuwen. Ik kan dat nu volgen, ookal vóél ik het nogsteeds niet.

Dat is heel anders dan bij de pooiermeiden die meer volwassen doen. Die bellen afentoe de pooier als ze weereens niet gemotiveerd zijn, en die is dan de bassende predikant die ze hel en verdoemenis voorspelt als ze niet meteen aan de slag gaat. En goeie pooiers kennen hun meisje, en weten hartstikke goed wanneer hun meisje mooi weer speelt, maar eigenlijk haar best niet doet. Op dagen dat ze die bui zien hangen, staat de telefoon nooit stil.

Zulke hulp heb je niet nodig, maar ik kan heel goed begrijpen waarom je dat zou willen. Vooral als je echt een goeie band hebt met zo'n vent, en je kan vertrouwen op zijn oordeel. Een vent die gewoon gaat brullen als het ècht niet meezit op een dag, daar heb je niets aan. Maar vooral die pooiers die hun pappenheimers kennen, en weten wanneer ze hard moeten zijn, die zijn geliefd bij hun meiden. Die gaan dan weer met een glimlach aan het werk.

Dit is voor mij gesneden koek. Mijn nakijkploeg vindt het moeilijker te begrijpen, behalve wat van de ervaren hoeren. Ik moet dus maar uitleggen dat dit werkt binnen de vreemde relaties die pooiers met hun meiden hebben, en dat je zonder meer te weten over hoe pooiers zijn, wat voor soorten je hebt, en hoe ze ontstaan, het heel moeilijk is om te volgen wat er nou gebeurt tussen een hoer en haar pooier.

Als het echt op goed werken aankomt, heb je geen pooier nodig, maar heb je nodig dat je je eigen pooier bènt. Jij bent degene die het duidelijkste kan zien wat er gebeurt, en daar heb je ook de verantwoordelijkheid voor. Jij moet jezelf in de gaten houden, dat je jezelf geen verhaaltjes aan het vertellen bent, en jezelf een trap geven als je merkt wat je aan het doen bent. Dat is hard werken, om jezelf aan het werk te krijgen.

maandag 15 juni 2015

Antwoord op: Het is geen werk

Vandaag weer een stukje waarvan ik eigenlijk niet begrijp dat ik het nog nooit eerder heb geschreven, omdat het zo belangrijk is, en zo voor de hand ligt. Vandaag behandel ik het idee dat hoererij geen werk is. Dat idee leeft heel erg bij de mensen, omdat de meesten geen idee hebben van wat we eigenlijk doen, wat er van ons verwacht wordt, en hoe daar meer achter de schermen mee gebeurt dan ze weten.

We komen deze tegen op een hoop manieren. Echt overdreven, zoals mensen die zeggen dat we een beetje achteroverliggen, of dat wat we doen geen seks is, maar dat de mannen in ons masturberen. Dat we er alleenmaar zijn voor een snel en makkelijk orgasme. Dat we lappen vlees zijn voor het genot van de man. Dat we voor geld onszelf laten gebruiken als een gat om die lul in te hangen. Maar het kan ook subtieler.

Soms komt het in een vorm dat wat we doen niet het respect moet krijgen van werk, omdat we alleenmaar sletten zijn die geld vragen voor onze eigen lage pleziertjes. Het is een hele andere invalshoek, maar hetzelfde idee wordt gebruikt. Netzoals als het verhaal is dat we eigenlijk ons laten betalen om misbruikt te worden. Of dat we doen wat iedereen wel kan, maar alleen betaald worden om te doen wat andere vrouwen beneden zich vinden.

Het idee dat je niet betaald hóórt te worden voor seks, omdat het iets is wat de meeste mensen gratis doen, hoort hier ook bij. Seks is voor de meeste mensen, ook voor ons, iets wat we voor ons plezier doen, dus dan is het geen werk, is het idee. Dat geldt natuurlijk weer wèl voor ons, en níét voor profvoetballers, tuiniers, bouwers, vuurwerkspecialisten, voetballers, acteurs, muzikanten, dansers of schrijvers.

Natuurlijk is het je reinste onzin.

Je hebt ze wel hoor, de meiden die er geen werk van maken. Die het maar genoeg vinden om de klant zijn ding te laten doen, zonderdat ze er werk van maken. Puttana noemt die meiden "stekkerbakken," W noemt ze "Kokettines." Meiden die geld verdienen aan alleenmaar gaten hebben. Ook die adverteren met véél meer dan wat ze eigenlijk doen, want geen klant die komt voor zo iemand.

Die meiden zijn nooit wat een klant zoekt. Eigenlijk belazeren ze de boel. Want de klanten verwachten weldegelijk dat je je werk doet. Zelfs als ze zich eigenlijk niet realiseren wat dat werk allemaal inhoudt. Vooral als ze al wat ervaring hebben, weten ze hoe het kan zijn bij een hoer, en ookal snappen ze niet hóé dat gebeurt, ze merken het heel goed als het níét gebeurt.

Hier heb ik het nog niet over de broodhoeren. Dit zijn de meiden die zelfs het routinewerk van een broodsnol nog teveel inspanning vinden, en duidelijk hun oninteresse en passiefheid laten voelen. Gewoon omdat ze er niet om geven. Dat is om je een idee te geven van hoe diep je gezonken moet zijn om dit soort dingen zo aan te pakken. Eigenlijk ben je dan gewoon je werk niet aan het dóén. En dat doen ze dus ook meestal niet lang.

Om een klant te geven wat hij zoekt hoef je niet eens heel ambitieus te zijn. Er zijn vrouwen die er ècht hun ziel en hun zaligheid inleggen. Die maken er netzoveel werk van als een hooggegrepen carrière in de gewone wereld. Soms om zoveel mogelijk te verdienen, maar meestal om gewoon de beste hoer te worden die ze kunnen zijn. Die komen dan meestal in andere werelddelen terecht, waar de kunst van het hoer zijn nog wordt begrepen. En daar zijn die meiden ook veelmeer op hun plek.

Maar om een klant te geven wat hij zoekt hoef je alleenmaar wat van het vak te leren, en er gewoon goed werk van te maken. Een beetje vakvrouwschap en gewoon inspanning zijn al genoeg. Nou is "genoeg" natuurlijk niets om een bloeiend bedrijfje mee te maken, maar als je die twee simpele dingen niet hebt, wordt het nooit wat met je zaak. Maar het enige wat je hoeft te doen om ermee door te kunnen, is het behandelen als wèrk.

Het ìs werk. De klant komt voor een belevenis die jij moet laten gebeuren op jóúw voorwaarden. De klant kan er zelf niets van, jij zal moeten zorgen dat hij krijgt waar hij voor komt. Maar mannen zijn jagers, en willen voelen dat zij de actieve kant zijn. Je moet dus de hele wip beheersen, terwijl hij het voelt alsof hij mìnstens zelf flink de vinger in de pap heeft. Zoals een Amerikaanse collega het zegt: "You're the whore, you control the bang."

Dat is in de eerste plaats natuurlijk je lijf leren kennen, en seksueel leren wat je ermee kàn. Daar is een stuk meer over te leren dan de meeste mensen denken. Daar kom je in het werk wel achter, tijdens je leertraject. De kunst is niet alleen om te weten wàt je doet, en hóé je het doet, maar ook dat je je lijf gewoon de vaardigheden leert, en in conditie brengt, om te kùnnen doen waar je het hoe en wat van weet. Je moet je lijf bewust kunnen beheersen.

Beheersing van wat er gebeurt is waar het eigenlijk allemaal om draait. Niet alleen je eigen lijf onder controle hebben, niet alleen de klant kunnen sturen, niet alleen uitvinden wat er psychologisch allemaal gebeurt, maar ook je voorwerk goed doen, een illusie voor hem bouwen, zijn lichaam aan kunnen sturen, hem het idee geven dat hij de leiding heeft, naturel op hem overkomen, en gewoon wat bedgymnastiek, want dat gebeurt ook niet zomaar.

Die bedgymnastiek is best veel werk. Niet alleen je lijf in vorm houden, en zorgen dat je het uithoudingsvermogen, de kracht en de lenigheid hebt, maar ook gewoon wéten wat je doet, en het geoefend en goed kùnnen. Er is een hoop meer te leren dan het beetje onhandig tegen elkaar wrikken wat alleen spannend is als je een tienertje bent, maar waar veelteveel mensen de rest van hun leven niet voorbijkomen. Klanten verwachten dat je een flink menu hebt in bed.

En tegelijk, zonderdat hij het merkt, ben je de hele tijd bezig met hygiëne en veiligheid, twee dingen waar de klant ècht niet aan denkt, en waar je ook niet van wìl dat hij eraan gaat denken, want het leidt af en hij kan er toch niets van, je past op zijn gedrag, want de meeste pijn en blessures, bij jou èn hem, komen niet van geweld dat bedoeld is als geweld, maar van mannen die eerlijk niet weten waar ze mee bezig zijn.

Je moet ook leren om discreet en netjes met je klanten om te gaan, en tegelijk toegankelijk en uitdagend, maar danweer zonderdat je dat laat gebruiken. Je moet zorgen dat hij zelfs als hij oliedom doet nog steeds opaankan van jouw discretie. Dat betekent soms dat je heel beheerst moet zijn, en heel principiëel. Je moet zorgen dat je altijd weet hoe je moet reageren als er opeens iets raars gebeurt, en je klant in de klem kan komen.

Daar komt dan ooknog bij dat je gewoon een bedrijf te voeren hebt. Met alle administratie, acquisitie, klantbeheer, marketing, quality control, en gewoon hard doorwerken wat daarbijhoort. Zelfs als we alle barrières die de overheid voor ons maakt wegcijferen, dan hou je nog over dat het een vluchtige dienstverleningssector is met keiharde concurrentie en minimale klanttrouw. Maak je er geen werk van, dan takelt je zaak meteen af.

Beheersing is waar het werk ongeveer om drááit. Iedereen doet maar wat bij de hoeren, we zijn de bliksemafleider voor heel veel mensen op heel veel manieren, en wij moeten als puntje bij paaltje komt zorgen dat het goedgaat. En dat is niet alleen zorgen dat dingen die gebeuren goedgaan, maar ook dat de dingen die moeten gebeuren ook echt gebeuren, en allemaal zonder het te laten zien dat het voor jou werk is.

Natuurlijk worden we deels óók betaald voor het feit dat wij over een stigma heenklimmen, over onze angst voor seks heenkomen, en seksueel aan de slag gaan met mannen waar we vaak in het dagelijks leven, onbetaald, niet aan zouden zijn begonnen. Maar dat is niet waar het om gaat, en het is zéker niet genoeg. Klanten verwachten veel meer, zelfs als ze dat zelf niet beseffen. Ze krijgen een hoop werk waarvan ze de illusie hebben dat het geen werk is.

Hoewel veel meiden het als een bijbaantje doen, als part timer, of als een korte termijn job, heb je ook meiden die er een echte carrière van maken. Dat hóéft niet, maar dat kàn wel. Die willen klimmen, en steeds meer van hun werk maken. Daar is maar heel weinig plek voor, maar dat geldt eigenlijk voor elke business. Anders hadden we honderden CEO's per multinational. Die carrièreontwikkeling bestaat dus best in ons werk. Net als in alle soorten van werk.

Je mag dus wel zeggen dat het complete onzin is dat de prostitutie geen werk is. Je hebt juist heel veel te doen, ook buiten je contacturen met je klanten, en je hebt je handen eraan vol, als je het een beetje goed wil doen. En als je het niet een beetje goed wil doen, hou je er erg weinig aan over, en is het echt niet je tijd waard. Zelfs mensen die er zo min mogelijk werk van maken moeten nog steeds werken. Het is dus een dom idee, en het zijn domme uitspraken.

De mensen die deze domme uitspraken gebruiken, weten vaak helemaal níéts van wat er komt kijken bij hoererij. Toch doen ze die uitspraken, en drammen door dat het zo is. Want het gaat ze er niet om of het waar is wat ze zeggen. Ze willen namelijk eigenlijk iets anders uitdrukken. Namelijk dat het geen werk is, dus geen respèct verdient als werk. Ze willen ons als passieve dingetjes afbeelden, en doen alsof we onmondig zijn.

Het is namelijk veel makkelijker voor hun denkbeeld. Wij doen iets wat zij eng en vies vinden, dus wij moeten het verkeerd hebben. Daar past niet bij dat wij er met verstand aan werken om er iets moois van te maken, daar hoort domheid en viesheid en passief zijn bij. Daarom is het zo belangrijk voor ze om het werk te zien als iets doms, viezigs en passiefs. Dat het anders is, dat wìllen ze niet weten, en ze willen helemáál niet dat het door anderen wordt geweten.

maandag 8 juni 2015

Mee met Meester

De meeste klanten zijn hele gewone mannen. Soms komt er iets tussendoor wat iets anders is, maar dat is altijd een uitzondering. Dat gebeurt best wel, in ieder geval genoeg om telkens weer wat interessants en nieuws ertussendoor te laten komen. Het is veel zeldzamer dat ik koppeltjes krijg. En daar zit heel vaak iets onverwachts bij. Misschien omdat ik duidelijk maak dat ik geen vrouwelijke klanten doe, dus koppeltjes komen niet voor lesbische avontuurtjes.

Ik was gebeld door een nieuwe klant, die me via mijn advertentie had gevonden. Hij vroeg of hij zijn vrouw mee mocht nemen. Toen ik hem vertelde dat ik geen seks met vrouwen heb, vond hij dat geen probleem. Dan mocht hij komen, en had ik een afspraak gemaakt. Ik moest nog maar zien hoe zijn vrouw erover zou denken, want er zijn best veel VVM-triootjes waar de man denkt dat het alleen om hem gaat, maar de vrouw ook wat aandacht van de andere vrouw verwacht.

Je begrijpt dus wel dat ik er wat twijfels bij had, maar je moet je klant ook een beetje vertrouwen als hij je vertelt dat hij het snapt en het in orde is. Je weet het inderdaad vaak beter dan de klant, maar daar moet nou net niet de klant die het wèl een keertje goeddoet de dupe van worden. En het is geen groot probleem als hij het mis blijkt te hebben, dus dan moet je niet moeilijk doen vind ik.

Ik had op de dag van de afspraak eerder al klanten gehad, en ik was eigenlijk aan een blogstukje aan het schrijven, want daar was ik toen net serieus aan begonnen, toen het koppeltje tien minuten te vroeg kwam. Deze keer was dat niet erg, maar het kan heel vervelend zijn als mensen niet stipt zijn. Helaas moet je dat klanten leren, want die denken vaak dat je de hele dag maar duimen zit te draaien totdat zij komen.

Natuurlijk liet ik ze wel binnen, en ik liet het bij een snelle opmerking dat ze vroeg waren. Achteraf komt er nog wel een opmerking dat ze volgende keer op tijd moeten zijn. Te laat is vervelend, maar dat kan je van zijn tijd af laten gaan. Te vroeg kan van jouw tijd afgaan, of van de tijd van de vorige klant. Dat kan je niet maken, en ìk ben degene die dat bij moet gaan passen.

Het koppeltje kwam stilletjes binnen, zij in een grote lange jas, terwijl het eigenlijk daar niet het weer voor was. Het komt vaker voor dat klanten zich inpakken omdat ze zich bekeken voelen als ze naar een hoer gaan, dus zo raar was dat niet, maar het viel wel op. Hij had er duidelijk geen probleem mee. Ik leidde ze maar snel naar mijn werkkamer, zodat we even konden praten.

Na het betalen was het even stil. Er hing een soort spanning tussen die twee, die ik niet meteen herkende. Maar toen zij haar jas uitdeed, en er alleen een corset onder aanhad, en verder niets anders droeg dan handenvol piercings door schaamlippen, clitoris en tepels, was het wel weer duidelijker. Ze hadden een soort meester-slavin-verhouding, en ik was op één of andere manier onderdeel van hun spel.

Ik bracht natuurlijk wel even ter sprake dat SM bij mij vantevoren moet worden doorgesproken, en dat het ook extra kost. Dat was geen probleem, verzekerde de man me. Die wou gewoon normale seks met mij, en zij moest er alleen bij zitten kijken. Verder verwachtte hij niets, hij wou alleen een goeie wip maken. Maar zo zei hij het niet. Hij zei dat hij "eindelijk eens" een goeie wip wou maken.

Hij zette haar naast de deur van de kamer, op haar knieën, in een houding die niet lang comfortabel kan zijn geweest. Met grote hondenogen keek ze naar hem op, totdat hij haar vaderlijk zei dat ze niet in zijn ogen mocht kijken. Daarna ging hij met mij een kort babbeltje maken, en begonnen we danmaar. Hij leek gewoon voor een simpel nummertje te komen, en ik ging er danmaar vanuit dat ik wel zou zien wat er moest gebeuren.

Gelukkig werd het snel duidelijk. Toen ik begon met een beetje sensueel hem uitkleden, was hij niet echt mee te krijgen. Hij zat teveel op zijn vrouw te letten. Stiekem, zodat zij het niet zou merken, maar ik merkte het natuurlijk wel. Ik begon te zien dat het voor een belangrijk deel een show opvoeren voor zijn vrouw was. Dat had hij beter vantevoren even kunnen uitleggen, maar ik ben de moeilijkste niet.

Ik ben normaal een beetje subtiel totdat ik merk dat de man wat meer hoerigheid en slettigheid wil, maar hier sloeg ik een paar stapjes over. Ik ging los, en ik overdreef flink. Dat deed hij namelijk ook. Ik kan prima pijpen, maar zoveel misbaar als dat hij maakte was het nou óók weer niet waard! Er kwamen allemaal korte, gemene opmerkingen uit die vent over dat ik zoveel beter kon pijpen dan die "domme slet" die hij mee had genomen.

Hij was eigenlijk nietzo bezig met wat wij aan het doen waren, eigenlijk was hij alleen bezig om zijn vrouw te vernederen. Hij werd daar duidelijk geil van, en zij duidelijk ook. Het was iets tussen die twee, waar ik maar een beetje mee te maken had. Ik liet maar achterwege om hem dingen toe te fluisteren, en hem aan te moedigen. Dat had niet gepast in het spel wat ze speelden.

Ik ging snel over op neuken. Tijdens het pijpen werd het wel duidelijk dat deze vent het klaarkomen niet lang kon uitstellen, dus ik koos ook maar wat exhibitionistische standjes waar ik de baas ben, en hem koest kan houden. Hij had een gemiddelde Hollandse pik, dus dat was makkelijk zat. Dat ging ook mooi mee in hun spel, want het was erg confronterend naar haar toe. Ik maakte mooi show met moeilijke standjes en buikdansbewegingen, en het sloeg wel aan bij die twee.

De man sloeg de meest neerbuigende taal naar haar uit, en moedigde mij aan om er ook wat van te zeggen. Intussen hoorde ik uit haar alleen af en toe een oerkreun komen. Ik was eigenlijk gewoon een beetje met mijn kunstige standjes bezig, en ik wist niet goed wat ik zou moeten zeggen, dus ik maakte maar variaties met wat hij al zei. Het viel duidelijk in de smaak. Met wat proberen kwam ik er wel achter wat hij wou dat ik zei.

Het vrouwtje was een heel net, wat muizig vrouwtje. Niet heel dun, maar gewoon slank. Ze zorgde duidelijk heel goed voor zichzelf. Maar we noemden haar een smerig vet varken. Ik vind het altijd lastig om te begrijpen hoe mensen zoiets over zichzelf kunnen geloven, maar aan de andere kant zou ik langzaamaan toch beter moeten weten. Mensen zijn niet logisch als het over seks gaat.

Ik riep wat over dat ik wel had gemerkt dat hij thuis gewoon niet krijgt wat een hengst als hij nodigheeft. Ik zei dat ze hem niet waard was, en dat ze lelijk en onsexy was. Hij kwam met een opmerking dat ik veel beter neukte dan zijn vrouw, en ik antwoordde iets over dat ik mijn best nog niet eens deed, en dat ze echt een loser was als ze dit zelfs niet kon. Zo kraakten we haar af. Ik moest oppassen dat ik hem niet over het randje praatte.

Het was moeilijk om het gaande te houden. Voor hem was herhalen genoeg, want hij was aan het penetreren. Dan kan je gewoon telkens hetzelfde blijven zeggen. Maar zij zat ernaast, en dan klinkt dat snel raar. Dus dan moet je logischer klinken, en intussen had ik maar héél weinig om mee te werken! Ik liet danmaar flinke pauzes vallen, terwijl hij zich herhaalde. Als we vantevoren afspraken hadden gemaakt, had ik veel meer gehad.

Toen het bijna tijd was liet ik hem even in hondjes, terwijl ik me zo diep presenteerde als ik kon zonder mijn rug te verrekken. Hij hield het maar een paar stoten vol, zoals ik ookwel had verwacht. Toen het moment eraankwam trok hij eruit, en deed het condoom af. Ik lag meteen op mijn zij met mijn benen gekruist, want dat is een momentje om op te passen. Maar hij stapte uit bed, en trok zich af op het gezicht van zijn vrouw, die braaf met open mond op hem wachtte.

Hij kwam over haar gezicht, volgens mij had hij amper wat in haar mond. Hij raakte wel haar oog, en ze knipperde zelfs nauwelijks. Ze zat alleen vol toewijding te kijken hoe hij over haar heenspoot. Daarna maakte ze hem passievol schoon met haar mond. Hij liet haar mij bedanken, en ze kleedden zich aan zonder verder met me bezig te zijn. Er hing een betekenisvolle stilte tussen hen in. Toen ze wegliepen ondersteunde hij haar, ze zwaaide op haar benen.

Ik zag ze nooit meer terug. Misschien vonden ze bij mij niet wat ze zochten, misschien was het iets voor één keertje, of misschien gingen ze wel naar andere meiden op zoek. Het was een opvallende ervaring, maar niet iets wat zo vreemd is dat ik het niet begrijp. Er was maar één ding aan wat ik niet begrijp. Ik adverteer niet met dit soort dingen, en ik sta er ook niet om bekend. Waarom hadden ze mij gekozen?

maandag 1 juni 2015

Antwoord op: De gedwongen prostitutie verplaatst zich naar...

In de pers kom je deze uitspraak bijna alleen tegen met "de thuisprostitutie" en "het illegale circuit" erachter. In gemeentenota's en politiedocumenten vind je ooknogwel "kleinere gemeenten," "onvergunde vormen van prostitutie," "buiten zicht" en "het internet." Het klinkt alsof ze de vinger wel aan de pols moeten hebben als ze zo trends kunnen zien in hoe de gedwongen prostitutie verandert.

Geloof je dat? Ik niet.

Er is nooit goed breed onderzoek gedaan naar prostitutie, en al helemaal niet naar hoe die zich ontwikkelt. We weten niet eens hoeveel hoeren er zijn, we weten niet hoeveel misstanden er zijn, we weten héél weinig, en hoe harder de hetze wordt, hoe beter de meiden zich gaan verstoppen, dus dan wordt het helemaal een boeltje. Ik ga niet herhalen wat ik al eerder beantwoord heb, dus als je meer wil weten over de cijfers, lees je dat hier.

De kennis over de grootte en samenstelling bestaat niet. Dus waar komt dan vandaan dat de overheid het nodig vindt om steeds maar weer deze dingen te zeggen? Dat kunnen we het beste zien aan wannéér ze met deze uitspraken komen. En dat is telkens nadat ze opgeklopt hebben dat er héél erg veel misstanden zijn in een bepaalde branche, er een razzia komt, en er bot gevangen wordt. Dan moeten ze een verhaal hebben waarom ze niets vinden.

Als ze eerlijk zouden zijn, zouden ze toegeven dat ze er gewoon naast hadden gezeten. Dat hun preken en regels zijn gebaseerd op verhitte fantasietjes. Ze zouden de conclusies trekken uit de resultaten, en zien dat wat ze gezegd hebben onhoudbaar is. En zouden ze hun leven beteren. Maar dat zal de overheid nooit doen. Ze durven niet af te gaan. Dus bedekken ze hun leugens met meer leugens.

Ze liegen vooral zichzelf voor. Als ze handiger waren, en in de gaten hielden dat wat ze zeggen verkeerd is, zouden ze zichzelf beter indekken met die razzia's, door wat succesverhalen te faken. Zoals ze dat nu doen, door zaken die er niets mee te maken hebben te verbinden met zo'n razzia, werkt slecht omdat het nog steeds erg mager afsteekt. Als je ziet hoe zedenrechercheurs elkaar in het geloof helpen, is het niet raar.

Hoeren zijn juist best honkvast. Sommige meiden hebben verschillende soorten prostitutie gedaan, maar meestal zijn we in één soort bezig. Je zag het ook in Utrecht, toen de overheid daar alle raammeiden op straat gooide, gingen die vooral naar andere ramensteden. Er wordt niet zomaar naar een andere soort overgegaan. Dat zijn andere klanten, andere manieren van werken, en je moet je hele reputatie opnieuw opbouwen.

De reden waarom de gedwongen prostitutie zich zou verplaatsen, wordt meestal niet gegeven. Maar als er iets over wordt gezegd, is het dat het heldhaftige optreden van de overheid de criminelen heeft verjaagd van de plekken waar de controles plaatsvinden. Dat zou dan meteen ook de enige criminele business zijn die door de overheid echt effectief is verjaagd, want dat zie je dus echt nergens anders.

Het is een beetje triest om te zien hoe de overheid een rad voor hun eigen ogen draait, om maar niet te hoeven zien dat ze zich een rad voor hun ogen hebben gedraaid. Het is nog triester dat de media het klakkeloos overnemen, en er geen spoortje twijfel wordt geuit, en geen moment wordt uitgezocht of het wel geloofwaardig is wat die overheid vertelt. En het is nog triester wat er door al dat zelfbedrog met ons gebeurt.

maandag 25 mei 2015

Ingezonden: De huisarts

Vandaag heb ik een ingezonden stukje van een niet-hoer die wel wat interessants te vertellen heeft over iets wat wel op onze business slaat. Het is het verhaal van een huisarts die onverwacht met een loverboy-verhaal temaken kreeg, en die opeens ondergedompeld werd in de vreemde wereld van hoe die onderzoeken daarnaar gaan.

Ik laat het hem in zijn eigen woorden vertellen, maar dit stukje heb ik wel samengesteld uit meerdere e-mails, en wat bijgewerkt om het leesbaarder te maken. Het is alleen nog steeds niet echt één geheel geworden, maar dan zou ik er teveel aan moeten flansen. Bovendien is hij heel voorzichtig met de gegevens van zijn patiente, maar niet met die van hemzelf. Ik heb het natuurlijk wel eerst aan hem laten lezen, om te zien of hij het ermee eens was!

Ik kreeg telefoon van het politiebureau, of ik ze kon helpen bij een onderzoek. Dit is hoogst ongebruikelijk, ik heb het daarvoor, en ook sindsdien, niet meegemaakt. De agenten wilden medische gegevens over een patiente hebben. Ik heb ze uitgelegd dat ik toestemming daarvoor nodig had van patiente. De agenten meldden mij dat patiente bij hen in verhoor was, en toestemming gaf voor de afgifte van de gegevens. Uiteraard is daar geen sprake van. Voor inzage door derden van het medisch dossier is uitdukkelijke toestemming nodig van de patient zelf, als die boven de 16 jaar is. De toestemming die haar ouders gaven was daarom niet voldoende. Ik moest toestemming van haar zelf krijgen. In principe is een ondertekende verklaring zoals mij was gefaxt meestal voldoende, maar ik vertrouwde de boel niet meer nadat ouders en politie hadden geprobeerd om mijn beroepsgeheim heen te werken. Ik wilde haar zelf spreken, anders ging het niet door. Toen de patiente in de praktijk kwam, keek ze me niet aan, wilde niets meer zeggen dan nodig was. Ik had op de fax al de nodige twijfelachtige voorvallen gezien, maar ik wilde controleren of ik niets over het hoofd had gezien, of dat er dingen voor mij waren verborgen. De voorvallen in het faxbericht waren de afgrijselijkste martelingen die ik me voor kon stellen, en die zeker duidelijk zichtbare misvormingen, verminkingen en verlittekening met zich mee zouden brengen. Ik zal om de privacy van patiente te waarborgen niet verder ingaan op de martelingen die zij schijnbaar beweerd had te ondergaan. De plaatsen waar ze beweerd had verwond te zijn door deze martelingen heb ik kort geinspecteerd, en kon geen afwijkingen vaststellen die overeenstemden met zulke gebeurtenissen. Toen ik patiente vertelde wat ik de politie moest vertellen op basis van mijn waarnemingen, barstte ze in huilen uit. Ze had gehoopt dat ik minder stellig zou zijn. Zoals ik voorstelde haar verhaal tegen te spreken had ze niet verwacht. Ik realiseerde me dat ze nu in een moeilijke positie was gebracht, waar ik haar helaas niet uit kon helpen. Als huisarts ben je altijd in de eerste plaats bezig met het belang van de patient. Het was belangrijk om te zien hoe ik haar het best kon helpen. Deze patiente had een voorgeschiedenis die met de beste wil van de wereld niet abnormaal genoemd kon worden. Mijn voorganger had me een groot plezier gedaan door alle gegevens van elke patient minutieus op te schrijven. Die goede gewoonte had ik voortgezet, en zo kon ik eenvoudig naslaan wat de geschiedenis van deze patiente was. Ik heb van mijn patienten een algemeen beeld, maar niet elke hechting staat me nog even levendig voor de geest. Ik heb de specialisatie huisarts gekozen juist vanwege de relatie op lange termijn met de patienten, en om behulpzaam te kunnen zijn bij de kleine dagelijkse beslommeringen die zo veel verschil kunnen maken in het bestaan van mensen. Je ziet kinderen opgroeien, je helpt opkomend lijden op tijd bijsturen, en je kunt als je alert bent op de gegevens die je van patienten bijhoudt veel problemen op tijd opmerken. Een huisarts doet meer dan oren uitspuiten en antibiotica voorschrijven. Het werk is ook overzicht houden op de bredere medische situatie van de patient, en verder kijken dan alleen de te behandelen aandoening. Het is zeker een zeer dankbaar vak.

Ik heb afspraken gemaakt met patiente over de informatie die ik aan de politie door zou geven. Ik heb aangeboden te bemiddelen, of in elk geval een luisterend oor te bieden, maar ze koos daar niet op in te gaan. Ik schreef mijn bevindingen volgens de afspraken met patiente, en ik verwachtte dat daarmee de kous af zou zijn.

Een politieman maakte een afspraak om me te spreken over deze patiente. Dit was enkele weken later. Ik nam contact op met patiente, die toestemming gaf om binnen de eerder afgesproken kaders informatie aan de politie te geven. Om heel eerlijk te zijn, ik vond het best spannend om met een politieonderzoek behulpzaam te zijn.

Hij begon met de vragen die al in de fax waren gesteld. Daar kon ik geen nieuw licht op laten schijnen. Daarna gooide de man het over een andere boeg, en begon te soebatten. Hij vroeg onder meer of bepaalde verwondingen niet onzichtbaar konden zijn gemaakt door handelen van de martelaar. Ik legde de man uit dat zelfs onmiddellijk chirurgisch ingrijpen een grote verminking niet zou kunnen hebben voorkomen, maar de politieman weigerde dat te accepteren. Hij beweerde dat pooiers zeer vernuftig zijn in het restloos laten genezen van de wonden van zulke zware mishandeling.

Hij vroeg me of een bepaald litteken op patiente door een marteling kon zijn ontstaan. Toen ik vertelde dat ik zeker wist waar dat litteken door veroorzaakt was, vertelde de politieman mij dat het oude litteken door de pooier als plaats van de marteling kon zijn gekozen, om zijn daden te verstoppen. Ik legde de politieman uit dat dit zou moeten geschieden met precisie die voorbij het voorstellingsvermogen lag, maar hij wilde alleen genoegen nemen met een uitspraak dat het hoogst onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk was. Een aantal andere genoemde martelingen waren medisch onmogelijk van uitwerking, en hadden geen sporen achtergelaten die ze onvermijdelijk hadden moeten achterlaten. Hier trok de politieman mijn woorden in twijfel. Zoals hij zei, weten doktoren immers niet alles, en had ik nooit andere casuistiek van zulke martelingen gezien. Mijn duidelijke tegenspraak tegen het verhaal wat patiente in conclaaf met de politie had opgesteld was niet welkom, en de agent vond mij niet erg meewerken. Hij heeft mij verschillende varianten voorgesteld van de genoemde martelingen, die weliswaar zeer verschilden van de martelingen uit de fax, maar die die hij inschatte als minder verminkend. Ik heb hem gezegd dat ik mij niet ging inlaten met speculaties.

Oh, daarna heb ik een aantal maanden niks gehoord. Ik had het al min of meer uit mijn hoofd gezet, pas toen haar moeder bij me langs kwam heb ik over de rest gehoord.

Patiente was door een specialistische hulporganisatie voor pooierslachtoffers gezien, en die beweerden van elke genoemde marteling bewijs in de vorm van lichamelijke sporen te hebben gevonden. Deze organisatie is nooit met mij in contact getreden. De ouders van patiente waren erg boos op mij dat ik die sporen had gemist, in hun ogen was ik nalatig geweest.

Deze ervaring heeft het nieuws over loverboyslachtoffers voor mij in een heel ander perspectief geplaatst. Pas op uw blog heb ik onderbouwde informatie en invalshoeken gevonden die mij een houvast gaven deze ervaring in context te plaatsen. Helaas heb ik mij niet verder met deze situatie ingelaten. Als een volgend voorval zich mocht voordoen, ben ik nu echter beter gewapend om patiente de relevante zorg te geven.

maandag 18 mei 2015

Antwoord op: Verkrachting

Na mijn stukje van vorige week kan ik het beter maar meteen afmaken. Ik schrijf hier niet graag over, maar het moet er staan, dus laat ik het maar afronden. Het moet dus maar. Ik heb geen zin om het over meerdere stukjes te verspreiden, dus dit wordt een verzameling van dingen over verkrachting. Want dat wordt er telkens bijgesleept als er gepraat wordt over prostitutie.

Dit is het stukje waar ik antwoord geef op alle opmerkingen over dat prostitutie al of niet verkrachting ìs, of het al of niet verkrachtingen uitlokt, en of het al of niet verkrachtingen weghoudt. Al die emotioneel geladen ideeën die mensen gebruiken om verkrachting te gebruiken om te laten zien hoe belàngrijk hun standpunt is. Al die ideeën over hoe erg verkrachting is, en wat het betekent om verkracht te zijn. Al dat gelùl over verkrachting. Gewoon alles bijelkaar.

En als het hier niet precies bijstaat, dan kan je er na al deze dingen zelf ookwel bijbedenken wat ik ervan vind.

Het is maar goed dat er hoeren zijn, anders werd er meer verkracht
of Hoererij doet niets tegen verkrachting
Dit is er eentje die je wel vaker hoort, en die ik ookal eerder had aangestipt. Ik vind het altijd een hele vreemde, want hoe het zit ligt zo voor de hand. Als je tenminste niet gaat geloven in de gekke ideeën van even verderop in dit stukje. Als er geen hoeren zouden zijn, had je nog steeds de gekken die verkrachten, maar had je ook veelmeer mannen die de hele tijd gefrustreerd rondlopen. En die kunnen nadat ze genoeg zijn gefrustreerd heel boos en een beetje gek worden. Door de hoeren hoef je dat niet meer te hebben, en is iedereen beter af.

Hoeren worden vaker verkracht, dus...
Ja, hoeren worden vaker verkracht! Dat is iets wat ik ookwel zelf heb ervaren. En ik weet ook waarom. Ik heb het zelfs te horen gekregen van mannen die het bij me probeerden. Die "weten" dat we slachtoffers zijn, en dus kwetsbaar. Die "weten" dat we toch al honderden keren zijn verkracht, dus is die ene keer van hem niet belangrijk meer. Die kunnen het voor zichzelf goedpraten omdat wij geen "eer" meer hebben. Die kunnen hun gang gaan door het stigma.

Ik heb het idee dat het erger wordt als de hetze weer even opgelaaid is, maar mijn statistiekmannetje floot me terug. Hij zegt dat er zo weinig "samples" zijn dat ik die conclusie er niet uit mag trekken. Ik voel het wel zo. En als je zo'n verkrachter hoort praten, dan hoor je wèl precies dezelfde taal als in de laatste bestseller of docu op TV. Ik zie de verbinding wel, ookal is die niet statistisch verantwoord.

Het idee dat hoeren vaker verkracht worden, en dat iets zegt over hóéren, vind ik erg verkeerd. Het zegt iets over de verkrachters, want die maken die keuze of het gaat gebeuren. Het zegt iets over de verkrachter, en over de maatschappij die de drempel bij ons verlaagt, maar wij hebben er zelf helemaal niets aan bijgedragen. Bij een hoer heb je mìnder reden om haar te verkrachten, want je kan haar gewoon betalen.

Verkrachting wordt ook veel gebruikt om meiden af te schrikken van prostitutie. Dat begrijp ik wel, maar daarbij zijn ze meestal niet eerlijk over hoevaak het gebeurt. De meeste meiden maken het nooit mee. Die werken daarvoor niet lang genoeg, of ze hebben een pooier in de andere kamer waardoor een verkrachter wel een ander zoekt, ze werken in een tak met laag risico, of ze nemen geen risico-klanten aan. Dat zijn keuzes die ik allemaal anders heb gemaakt. Meiden bangmaken met verkrachting is onterecht, en oneerlijk.

Mensenhandel is verkrachting
Over wat mensenhandel nou inhoudt heb ik eerder al geschreven. Ze doen in de pers en in debatten graag alsof mensenhandel alléén gaat over de grofste vormen van dwang en slavernij, ookal is dat gewoon helemaal niet waar. Verreweg het meeste wat ik lees over rechtzaken gaat over "huiselijke problemen bij een hoer" en niet over dwang en slavernij. Ookal slepen ze dat er wel bij en nemen ze het maar aan.

Meestal is mensenhandel helemaal geen verkrachting. In sommige gevallen is er wel sprake van verkrachting in mensenhandelzaken, maar dat is wel een kleine minderheid. De grote fout is dat het gelijk wordt genomen, en dan krijg je viespeuken als van der Laan die over de Wallen zeggen dat er dagelijks vierhonderd meiden worden verkracht. Omdat er verdènkingen zijn van mensenhandel bij een percentage van de meiden. En hij dat maar verkrachting noemt.

Prostitutie is verkrachting
Het omweggetje via mensenhandel heeft niet elk verbiedertje nodig. Vooral in het feministische wereldje is er een soort dogma dat prostitutie hetzelfde is als verkrachting. Dat dogma is niet echt onderbouwd, daar komt telkens een nieuwe reden voor om het recht te praten als je navraagt, maar het wordt wel heel veel geloofd. De gedachte dat het zo is, is al veel ouder dan de reden die ze erbij proberen te bedenken.

Eigenlijk is prostitutie de vorm van seks die het minste wegheeft van verkrachting. Je regels zijn duidelijk, er is geen ja of nee dat in de lucht hangt, de man neemt het initiatief om af te stappen op een vrouw die het initiatief nam om te adverteren, ze komen expliciet overeen wat de seks in gaat houden, en zij houdt de touwtjes in handen, vooral om hem te geven wat hij nodigheeft. En ze heeft er veel meer grip op dan hij.

Ik kan er lètterlijk niet bijkomen hoe mensen kunnen verzinnen dat prostitutie dan verkrachting zou zijn. Meestal moeten ze dan ingewikkelde filosofische draaien geven aan de begrippen om te zorgen dat het nog een beetje lijkt alsof ze er goeie redenen voor hebben. Eigenlijk kan ik alleenmaar zien dat het te maken heeft met het denkbeeld, en de angst voor seks, maar de term verkrachting is niet van toepassing. Het komt allemaal uit het volgende kopje:

Feministen die verkrachting anders gaan uitleggen
Voor mij is verkrachting een héél duidelijk begrip. Ik weet hoe het voelt, en ik zal nooit iets per ongeluk aanzien voor verkrachting wat het niet is. Je komt er niet na een poosje nadenken nog eens achter dat je verkracht bent. Maar in het rare, soms ongelooflijke wereldje van het feminisme, is dat nog niet het enige wat óók verkrachting is. Je hoeft niet diep te gaan in de feministische theorie om te vinden dat "eigenlijk" alle heteroseks of alle penetratie verkrachting is.

Je hoeft niet eens te penetreren om het verkrachting te laten zijn, er zijn er ook bij die elke seksuele handeling, zelfs opgewonden van haar raken, verkrachting vinden als het niet haar initiatief was om het te laten gebeuren. Mensen die zo zíék denken over seks, moet je niet serieus nemen als ze het dan ook over prostitutie hebben. Maar ik besef ook wel dat het zo een welles-nietes wordt.

Helaas blijft dat niet bij zure groepjes zonder macht. De Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen gooit àlles op één hoop, van de gewelddadige verkrachting tot een ongewenste seksueel getinte blik. Dat krijg je dus als je die types naar onaantastbare leidinggevende posities brengt. Zo doet ook de overheid mee met het verwarren en vaagmaken van de termen verkrachting en seksueel geweld.

Als je verkrachting breder gaat nemen, en meer dingen onder verkrachting gaat laten vallen, wat voor woord blijft er dan nog over voor de èchte verkrachting? Waarom wil je dat de naam van zoiets èrgs wordt gebruikt om andere soorten seks waar jij je niet makkelijk bij voelt, ook eng te maken? Dat gaat twee kanten op, want als een vrouw ècht wordt verkracht, en daarover praat, blijft er altijd hangen dat ze ook die mindere dingen kan bedoelen. Dat is erg, vind ik.

Verkrachters doen het niet om de seks
Deze is zo'n fabeltje dat je overal tegenkomt. Elk vrouwenforum, veel internet-artikelen, boeken over seks of geweld, je vindt het overal, en niemand durft het ermee oneens te zijn. Als iemand het over verkrachting heeft, en seks erbijhaalt, komt er wel weer iemand die dat "corrigeert," want "verkrachting gaat niet om seks." Het is zo'n gebedje geworden wat mensen aannemen zonderdat ze er nog over nadenken. En dat is verkeerd, want je moet overal over nadenken. Vooral over deze uitspraak, want hij is gewoon fout.

Ik heb eens gezocht naar waar het nou vandaankwam, maar dat werd snel zo ingewikkeld dat ik dat maar heb laten doen door mijn helpers, die ik echt niet genoeg in het zonnetje zet! Het duurde even, want het is een hoop zoeken, maar het werd wel snel duidelijk waar dit rare idee vandaankwam. Het was een kluwen onderzoeken die elkaar dunnetjes overdeden en elkaar aanhaalden als bewijs.

Ze hebben het altijd over "onderzoeken" waaruit blijkt dat verkrachters het niet om de seks doen. Na even zoeken had ik ookwel gevonden dat die onderzoeken allemaal uiteindelijk steunden op een schrijfsel van Nicholas Groth, in 1979. Mijn helpers hebben toen nog voor me uitgezocht wat je nou van dat onderzoek moest vinden, want ik ben zelf toch nietzo goed in het uitzoeken wat voor onderzoeksmethodes nou goed zijn.

Mijn statistiekmannetje schreef daarover:

Groth heeft in andere publicaties aangegeven zijn onderzoek te hebben gedaan langs lijnen neergelegd in het boek 'Against Our Will: Men, Women and Rape' van Brownmiller (1975). Zijn keuze voor veroordeelde verkrachters die nog in gevangenschap zaten geeft een bias; ten eerste omdat de veroordeelden in kwestie binnen het Amerikaanse systeem strafverkorting of -verlenging konden krijgen op basis van boetvaardigheid en hun eigen uitingen, ten tweede omdat je in 1979 in het Zuiden van de VS toch pas na meer geweld voor verkrachting werd veroordeeld dan je nu zou zien, maar ten derde -en dit is de clincher wat mij aangaat- zegt Groth onomwonden in zijn boek dat sommige mannen wel *zeiden* dat ze het uit sexuele motieven deden, maar ze geen *tederheid* en *voorspel* zochten en/of afdwongen, en het derhalve geen *echte sex* was wat ze deden, maar het ze *dus* alleen ging om het geweld! Als je zo je definities halverwege je rapport laat ontsporen, is dat willens en wetens misleiden.

De achtergronden van het verhaal gaan nog dieper, want dat boek van Brownmiller, waar hij opinhaakte, is niet eens het oudste. Zij heeft alleen de verhalen van Greer, Fischer, Millet en Griffin overgenomen als het Evangelie. Die hadden verschillende argumenten om te zeggen dat verkrachting eigenlijk niet om seks ging. Die dingen kende ik al wel, maar toen ik nog radfem was, dacht ik dat het onderzoek daarvòòr was geweest.

In de ideeën van die schrijfsters is verkrachting een uiting van geweld door een maatschappij die verkrachting, en dreigen met verkrachting, gebruikt om vrouwen bang en klein te houden. Verkrachting was een wapen van de patriarchie. Eigenlijk verkrachtte een man niet een vrouw, maar verkrachtte de patriarchie bij elke verkrachting die gebeurt alle vrouwen. Je moest het niet zien als iets persoonlijks, elke verkrachting was een maatschappelijk statement.

Een reden die die schrijvers soms gebruiken als argument, is dat verkrachting geen seks kan zijn, want alle verkrachters kunnen op andere manieren aan seks komen. Vaak hebben ze een relatie, en dat moet volgens de radfems en iedereen die in het relatiedenken zit altijd maar genoeg zijn, maar ook mannen die niet een relatie hebben doen het niet voor de seks. Want er zijn toch hoeren waar hij het zou kunnen krijgen? En vervolgens wordt het geen-seks-wel-geweld argument gebruikt om te zeggen dat wij niet helpen tegen verkrachting. Het slaat echt alles, maar het is echt waar!

Dat soortvan filosofie werd toen makkelijk serieus genomen, want feminisme was toen net heel radicaal geworden, en het wordt nu nog steeds geloofd. Niet omdat mensen weten wat erachterzit, maar juist omdat mensen níét weten wat erachterzit. Het komt van onderzoek, en van feminisme, dus dat komt van "de goeien." Jammer dat mensen zo onkritisch kunnen zijn. Want het ligt eigenlijk wel voor de hand.

Verkrachters doen het meestal omdat ze zichzelf hebben wijsgemaakt dat ze het mogen. En ze mogen het omdat ze zichzelf aanpraten dat wat hen wordt aangedaan, erger is dan wat ze mij aandoen. En dat is meestal gewoon dezelfde zielige fabeltjes die al die sukkels gebruiken die zich iets aangedaan voelen omdat je niet met ze wil neuken. Het komt uit frustratie. Seksuele frustratie, en de frustratie dat ze niet kunnen krijgen wat ze willen.

We praten mannen aan dat betalen voor seks een vernedering is. De verkrachters willen dus niet betalen voor seks, want dat vinden ze niet eerlijk. Niemand wil gratis met ze, of ze missen er iets aan, of ze zijn gewoon echt gek, of ze zijn boos en willen dat zo uiten. Maar ze zijn allemaal gewoon geil en gefrustreerd, en daar doen ze het om. Hier kan ik nog wel paragraaf na paragraaf doorgaan op alle details, maar ik denk dat dit genoeg moet zijn voor het kernidee.

Prostitutie is een systeem waarin de vrouw geen keus heeft, dus wordt verkracht
Deze zal je in Nederland nog niet vaak horen. Maar in het buitenland, vooral Amerika, waar toch ongezien heel veel van onze politieke motivaties voor onze politici vandaankomen, is het iets wat telkens tevoorschijn komt. Daar heb je een hele radfem subcultuur waar we hier nu nog te nuchter voor zijn. Het wordt nu al wel gezegd door verbiedertjes onderling, dus ik zet hem er maar bij.

De media geven al jaren bijna alleen negatieve berichten over prostitutie. Het beeld dat mensen zelf hadden, door hun eigen ervaringen, en door logisch na te denken, is er flink door weggespoeld. Er wordt nu geloofd aan de rare denkbeelden die door de verbiedertjes elke keer weer in de pers worden gezet. En daar hoort bij dat mensen zijn gaan geloven dat we passieve poppen zijn zonder eigen keuzes.

Om deze uitspraak te geloven moet je geloven dat prostitutie betekent dat je geen keus hebt, en ook dat dat dus hetzelfde is als verkrachting. Die twee dingen zijn allebei niet waar. Verkrachting is verkrachting, en dat betekent iets anders dan je werk met lange tanden doen. Gedwongen prostitutie kàn verkrachting wòrden, maar het is wel heel makkelijk gedacht om dat maar meteen hetzelfde te noemen. Want dat is het niet meteen, niet vanaf de kant van de hoer, maar ook vooràl niet vanaf de kant van de klant.

Het tweede is het idiote idee dat je alleen gaat hoeren als je geen keus hebt. Ik ken langzaamaan vanalles in de hoerenwereld. Ik kan geen conclusies trekken van wie contact met mij zoekt, dat heeft mijn statistiekmannetje me uitgelegd, maar ik heb wèl heel veel meiden leren kennen in het werk, en heel veel meiden opgezocht voor mijn onderzoek naar dwang. Ik weet wel wat er speelt. Ik begrijp het werk van binnenuit. We hebben wèl keus.

We hebben keus om het werk wel of niet te doen. Je wordt veel vaker het werk ùìtgedwongen, dan erìn. Ze zeggen soms dat je geen keus hebt omdat het het werk is waar je met jouw opleiding nog het meeste in kan verdienen, maar dan is iedereen met een specialistische opleiding dus een dwangarbeider. En binnen het werk kan je altijd een andere plek vinden om het ànders te doen, of om het niet met die klant te doen. Je bent altijd eigen baas, behalve in de hele zeldzame echte dwanggevallen.

Dat idiote idee komt weer uit het denkbeeld. Ik weet dat ik er telkens weer naar verwijs, maar het is iets wat je bij iedere stap op het hoerenpad weer tegenkomt. Het past niet in het denkbeeld om te geloven dat we zelf beslissen, dat we het zelf accepteren, dat we het zelf een goeie keus vinden, en dat we het zelf graag doen. En daarom moeten wij maar aanpassen aan hun denkbeeld.

De samenleving moet veranderen om verkrachting tegen te gaan, dus geen prostitutie meer
Veel mensen, en vooral binnen de feministische beweging, geloven dat seks vooral aangeleerd gedrag is. Er zit genoeg aangeleerds aan seks, maar dat is allemaal juist de ingewikkelde toestanden waar mensen vanaf zouden moeten. En daar zitten niet de dingen tussen die de feministen weg zouden willen hebben. Die hebben meestal juist problemen met wat is aangeboren, en waar mensen dus ondanks alles maar niet vanafkomen.

Als je zo denkt als die mensen, kan je dus denken dat als we maar met zijn allen doen alsof er geen dingen kunnen die we verkeerd vinden, dat iedereen daar dan wel aan mee gaat doen. En ze vinden seks eng, dus dat moet allemaal maar heel voorzichtig en zacht en binnen het relatiedenken. Prostitutie past niet in hun plaatje, en wij moeten dus maar weg. Ik vind dat een hele nare manier om te denken.

Het is eigenlijk gewoon een andere vorm om te denken dat prostitutie van vrouwen koopwaar maakt. Daar heb ik eerder al een stukje aan besteed, dus daar ga ik niet nog een keer uitgebreid opin. Als ik blijf uitleggen hou ik nooit meer op. Lees het hier maar na, daar zijn mijn "antwoord op" stukjes juist voor!

Je kan er niets aan doen
Deze heeft eigenlijk niet direct met prostitutie te maken, dus misschien vind je het raar dat ik hem ertussenzet, maar ik kan me hier erg boos over maken. Het gaat er namelijk over dat je veel slecht advies krijgt over hoe je met een verkrachter om moet gaan, en dat komt vooral door al die rare feministische ideeën die hierboven staan uitgelegd. Op deze manier maak je meiden hulpelozer.

Als je er een zwart-wit-plaatje van maakt, waarbij je het laat lijken alsof het allemaal simpeler en overzichtelijker is dan het is, dan zorg je voor misverstanden over wat er gebeurt, als een meid wat overkomt. Een belangrijk stuk van weerbaar zijn is weten dat je wat kan doen, en wat er realistisch is om te kunnen verwachten wat je kan doen. Leer je vrouwen dat je níéts kan doen aan verkrachting, dan ondermijn je ze gewoon.

Vertel je ze de verhalen waarin de verkrachting niet kan worden gestopt, dan geef je ze ook niet mee wat je wèl allemaal kan doen. En dat is eigenlijk best veel. Je hoeft een verkrachter niet dood te schoppen, de meeste weten eigenlijk niet wat ze aan het doen zijn, en de rest is wel klaar met hun poging als ze afgegeild zijn omdat jij de sfeer voor ze hebt verpest. Dat moeten we meiden leren, inplaatsvan blèren dat dat "victim blaming" is.

Met leuzen als "Nee is nee" laat je het ooknog eens overlopen in de seksuele dynamiek die mensen toch al zo slecht begrijpen. Als je het meteen naar verkrachting sleept als een vent niet meteen afhaakt bij je eerste "nee" heb je zóveel onschuldige dingen gecriminaliseerd. Er is een groot verschil tussen "Nee joh, hihi!" en "Nee, ga weg, engerd!" en dat is lang niet altijd zo duidelijk te herkennen.

Het is ook veel ingewikkelder. Je kan niet doen alsof communicatie tijdens seks altijd duidelijk gaat zijn. We zeggen om heel veel redenen nee, en heel vaak terwijl we juist het omgekeerde willen. Dat gaat niet eens expres, zo gaan die dingen nou eenmaal. Dat zit in mannen en vrouwen, al die dubbelzinnigheid, dat uitdagen, dat duwen en forceren, dat zit in onze natuur, en dat proberen we er dan met jaren opvoeding uit te drammen, en dat is eigenlijk geen goed idee.

Je kan best wat doen, maar je kan nooit zeker zijn dat je het kan voorkomen. En het is in èlk geval nóóít jouw schuld. Als een vent niet op je hints of je woorden reageert, dan is hij niet meteen een verkrachter. Een botte lul zijn is nog geen verkrachting. En ook als je niets hebt gedaan om hem van je af te krijgen is het nog steeds niet jouw schuld dat het is gebeurd. Maar dan is hij ook geen verkrachter.

Vrijwilligheid in seks is meestal duidelijk, maar vaakgenoeg ook helemaal niet. En daar moeten we rekening mee houden, inplaatsvan alles op een grote hoop van verkrachting vegen, want anders maak je van puur natuurlijke neigingen van mannen èn vrouwen hetzelfde als van een smerige misdaad. Dat is minder simpel, en het maakt het minder makkelijk om te kunnen gillen dat je ertégen bent, maar dan accepteer je de realiteit maar gewoon een keer.

Als je moet worden betaald wil je het eigenlijk niet, en is het dus verkrachting
In Nederland hoor je deze niet zo expliciet als in het kopje, maar hij zit wel verpakt in de hele populaire uitspraken over economische dwang, en dat je onze keus eigenlijk geen keus kan noemen omdat er altijd wel wat achterzit. De verbiedertjes vinden deze echt geweldig. En een vrouw die dus éígenlijk niet wil, wordt éígenlijk verkracht.

Die mensen doen dan weer niet alsof een schoonmaker éígenlijk ontvoerd wordt als hij langskomt, dat een winkelier éígenlijk bestolen wordt als hij wat verkoopt, dat een stratenmaker éígenlijk dwangarbeid doet als hij werkt, of dat een vrouw éígenlijk een slaaf wordt als ze trouwt. Dan is geld weer wèl een prima motivatie. Maar niet bij sekswerk, want dan vinden ze het wel makkelijk om te doen alsof het een misdaad is.

Een hoer bepaalt zelf wat ze een goeie reden vindt voor seks, en hoe duur dat moet zijn. Dat is al meer dan de meeste mensen daaraan denken. Een verkrachting is als je géén seks wil, maar iemand dat ondanks dat wel met je dóét. Als je daar het verschil niet tussen kan zien ben je knettergek, en als je daar het verschil niet tussen wìl zien, ben je een gore schijnheilige stiekemerd.

We hebben meer bewustwordingscampagnes nodig
Zoals die bewustwordingscampagnes nu zijn hebben we ze helemaal niet nodig. Ze verspreiden alleenmaar onzin. Het prikkelt mensen alleenmaar om te voldoen aan het stereotype, het geeft meiden het idee dat ze machteloos slachtoffer worden, al die dingen waar ik hier al over heb geschreven. En alleenmaar om de slachtoffercultus te voeden. Als we een samenleving willen hebben waarin vrouwen hun eigen seksualiteit veilig kunnen hebben, hebben we eerder nodig dat ze daar zelf eens beschikking over krijgen, inplaatsvan telkens waarschuwingen en regeltjes.

Ik zou nog wel pagina na pagina door kunnen gaan, maar weet je, ik ben wel klaar met dit onderwerp.

zaterdag 16 mei 2015

Ingezonden: En wat nu als...

Vandaag weer een ingezonden stukje. Het is een flinke lap, door dezelfde schrijfster die al eerder een ingezonden stuk schreef over wat er allemaal schuilging achter de sluitingen in Utrecht. Nu heeft ze meer te vertellen, en meer op een persoonlijke manier, over wat er nu allemaal voor ontwikkelingen zijn.

Het wordt er niet mooier op. Het is een spinnennest, met alle lange tenen en belangen, en ik ben blij dat ik me er niet in meng. Maar het is wel iets belangrijks, en het is wel iets wat moet worden gelezen, dus ik zet het wel op mijn blog. Ik ga buiten deze catfight blijven, maar ik doe niet alsof mijn neus bloedt.

En wat nu als...

Door Barbara van Brakel

Sinds het verschijnen van mijn artikel De verborgen krachten achter de mislukte heropening van het Zandpad op de blogs http://zondares.blogspot.nl/ en https://utrechtkrijgtspijt.wordpress.com/ heb ik bepaald niet stilgezeten. Maar ook vóór het verschijnen van De verborgen krachten... ben ik druk met het Zandpad bezig geweest. Ik wil jullie lezers laten zien wat ik de afgelopen 25 maanden allemaal heb gedaan met betrekking tot het Zandpad en de Hardebollenstraat. Ik wil jullie laten zien waar ik zoal mee bezig ben geweest. Hoe de sluiting van het Zandpad en de Hardebollenstraat - en de directe gevolgen daarvan, voor mij en de andere sekswerkers - stiekem aan meer en meer mijn leven is gaan beheersen. Ik wil jullie laten zien dat ik van meet af aan gezegd heb dat er geen sprake was van mensenhandel en uitbuiting op het Zandpad en de Hardebollenstraat. Wij werden niet uitgebuit, er was geen mensenhandel.

Ik wil jullie laten zien dat er door de gemeente, hulpverleners én de sekswerkexperts niet naar ons geluisterd is, toen niet en nu niet. Ik wil jullie laten zien dat ik uit de hoek ben gekropen waar de klappen vielen en dat ik snel weer recht op stond en inmiddels al weer 25 maanden volop in gevecht en in gesprek ben om te blijven pleiten voor de heropening van het Zandpad en de Hardebollenstraat. Want die waren - en kunnen weer worden - de beste, legale en veilige werkplekken voor de raamprostitutie in Utrecht. Ik wil jullie laten zien hoe angstvallig alle betrokken partijen - gecommitteerd met de sluiting én de heropening van het Zandpad en de Hardebollenstraat (en het uiteindelijke mislukken van dit plan) - tegen beter weten in maar blijven vasthouden aan het door politie en O. M. geschapen beeld dat de exploitanten van het Zandpad en de Hardebollenstraat uitbuiters en mensenhandelaren waren/zijn.

Ik wil jullie laten zien dat - sinds minister van der Steur van Veiligheid en Jusitie heeft geantwoord dat de exploitanten en hun medewerkers van het Zandpad en de Hardebollestraat momenteel niet vervolgd worden voor mensenhandel en/of uitbuiting. - en sinds van der Steur heeft geantwoord dat er ook geen sprake is van een veroordeling van deze personen van dit feit - ik nog meer energie heb gekregen om de strijd aan te gaan met een ieder die blijft verkondigen dat exploitanten uitbuiters en mensenhandelaren zijn. En dat zijn er nog al wat.

Dit - en meer - wil ik jullie allemaal laten zien. Daar kan de dreigmail van Marjan Wijers mij met geen mogelijkheid van weerhouden. Niemand kan mij tegenhouden dit artikel te schrijven. Zelfs een sekswerker heeft het recht van vrije meningsuiting in dit land. En dit recht laat ik mij niet afpakken. Ik laat mij door niemand de mond snoeren en al helemaal niet door Marjan Wijers. Jullie sekswerkexperts hebben - samen met de gemeente Utrecht - mijn fijne en veilige werkplek afgepakt. Het Zandpad (en de Hardebollenstraat). Erger kan het voor mij - en de andere 328 sekswerkers - niet meer worden, hoor. Ik word niet warm of koud van dreigmails. Wat willen jullie mij nog meer aandoen?



Deze zelfverklaarde sekswerkexpert - die nog geen minuut van haar leven als (raam) prostituee gewerkt heeft, - niets mis mee trouwens, maar benoem je zelf dan niet tot sekswerkexpert! - heeft, samen met de adviseurs van de Macha`s en de enige overgebleven sekswerker van dit clubje - in Utrecht enkel doffe ellende veroorzaakt voor de Utechtse sekswerkers. Dat geldt natuurlijk ook voor de gemeente, maar die heeft mij tot op heden nog geen dreigmail verstuurd. Kreeg wél op 15 april 2013 een brief van de gemeente, waarin stond dat onze boten (als eerste) binnen 48 uur gesloten zouden worden. Ze vonden het allemaal heel vervelend maar er was nu eenmaal sprake van mensenhandel, uitbuiting en slecht toezicht. Kortom: spullen pakken en heel snel oprotten. En voor de rest zoeken jullie het maar lekker uit. En wat nu als... de gemeente Utrecht zich nét zo druk over ons - de sekswerkers van het Zandpad ende Hardebollenstraat - had gemaakt, als onlangs over Bed, Bad en Brood? Maar met Bed, Bad en Brood kon men makkelijke, politiek correcte punten scoren. Inkoppertje toch? Kijk eens hoe goed wij bezig zijn!?
Groen Links: Douze Points!
D66: Onze Points!
Sekswerkers van het Zandpad en de Hardebollenstraat : Zéro Points.

Het is natuurlijk terecht dat de Raad zich hard heeft gemaakt voor Bed, Bad en Brood. Maar het was - en is - heel zuur en wrang hoe er door diezelfde Raad - in een iets andere samensteling - met ons in de zomer van 2013 is omgegaan. Maar van de publieke sector - in dit geval de gemeente - heb ik toch al geen hoge pet op. Dat is allemaal politiek. Dus dubbele bodems, dubbele petten, gespleten tongen, politieke schimmigheid en politieke rookgordijnen. Dus doffe ellende. Maar van de sekswerkexperts had ik - achteraf gezien misschien ietwat naïef - hulp verwacht en geen mes in mijn rug.

De dreigmail van Marjan Wijers aan mijn adres heb ik wel doorgespeeld aan de gemeente Utrecht, aangezien ik altijd de gemeente Utrecht met open vizier tegemoet ben getreden en dit ook wil blijven doen. Geen verrassingen achteraf van mijn kant naar de gemeente, hoe het andersom werkt laat ik maar even in het midden. Voorts heb ik de mail van Marjan Wijers aan een (zakelijke) vriend van mij - waarin zij haar beklag doet over mij en zij informeert hoe hij daar in staat - ook besproken met de gemeente Utrecht.

Maar hoe moeten wij gezamenlijk zaken doen - waar zij naar hengelt - als dit de werkwijze van Marjan Wijers is? Dreigmail aan mijn adres, en bekenden van mij lastig vallen met mails van haar, waarin zij zich beklaagd over mij? En dan ook nog even, en passant om een bevestiging vragen daarvan? Nee, laat maar zitten.

Inmiddels is Marjan Wijers druk in de weer in Utrecht met Steungroep Het Nieuwe Zandpad. Blijkbaar is zij al weer vergeten dat zij onlangs nog heeft gezegd dat zij geen interesse had in Het Nieuwe Zandpad. Mogelijk is zij bezweken aan de verleidingen van één grote coöperatie op het Nieuwe Zandpad? En dat is geen verrassing. Want op 6 januari 2015 schreef zij samen met Mieke Verburg en Dick Spel: Notitie Verder met het Zandpad. Deze is voor jullie lezers terug te vinden op de site van Vrouw en Recht. http://www.vrouwenrecht.nl/2015/02/06/verder-met-het-zandpad/

In het begin van de Notitie kabbelt het allemaal rustig voort. Al lezend krijg je zowaar de neiging om te denken: "Hmm, ... toch maar verder lezen". Maar op pagina 4 gaat tóch weer de ons bekende schoen wringen. Zo kunnen jullie lezen: "In de oude situatie waren het m.n.de (zgn) beveiligers/beheerders die banden met pooiers aangingen. Wanneer de beveiliging wordt geregeld door de Stichting verkleint dit de kans op ongewenste banden tussen de exploitanten en beveiligers." Impliciet schrijven Wijers, Verburg en Spel hier dat zij het allemaal beter weten dan de minister van Veiligheid en Justitie Ard van der Steur. Wijers, Verburg en Spel kunnen blijkbaar wél (strafrechtelijk) aantonen dat de beveiligers/beheerders banden met pooiers aangingen. Anders schrijf je toch zoiets niet?

Zij vervolgen met: "Vraag is of je überhaupt de traditionele exploitanten nodig hebt. Je kunt ook kiezen voor alleen coöperaties van prostituees. Daarbij kan je denken aan verschillende kleinere coöperaties of 1 grote."

"Raamhuren moeten redelijk zijn, maar ook niet te veel afwijken van de reguliere raamhuren in de sector. De winst die de stichting maakt op de huur die zij aan de exploitant(en) / cöperatie(s) / zzp`ers vraagt, wordt gebruikt voor het opzetten van nieuwe coöperaties of andere initiatieven die de positie van prostituees versterken."


Vreemd. Wij - de sekswerkers - werden toch uitgebuit? Immers, diezelfde Dick Spel schreef op 13 oktober 2013 Procedures en moreel dilemma:
Moreel dilemma is in dit dossier: ......". Anderzijds: Een vergunning verlenen aan een nieuwe exploitant betekent het huidige beleid met mensenhandel en uitbuiting voortzetten. Een nieuwe exploitant gaat verdienen aan de prostituees, terwijl de huidige eigenaar ook blijft verdienen. Het wordt dus alleen maar slechter en het doel waar wij allemaal naar streven: het uit de exploitatie wegslopen van de uitbuiters, wordt niet gerealiseerd."

En nu (6 januari 2015) schrijven zij dat de raamhuren redelijk moeten zijn, maar ook niet te veel afwijken van de reguliere raamhuren. Maar op 13 oktober 2013 schreven zij nog dat een nieuwe exploitant (impliciet) synoniem stond voor het huidige beleid met mensenhandel en uitbuiting. Men sprak van uitbuiting omdat men vond dat de huren te hoog waren in Utrecht. Dat waren ze niet. Integendeel. Het waren de goedkoopste raamhuren van heel Nederland. Er was geen uitbuiting.

En nu willen zij zélf huurprijzen gaan vragen, die niet te veel afwijken van de reguliere raamhuren in de sector. Maar in dat geval gaan zij zélf - volgens hun eigen normen en waarden binnen de raamprostitutie - door met uitbuiting van de sekswerkers. Marjan Wijers, Mieke Verburg en Dick Spel worden - volgens hun eigen woorden en bevindingen - met hun Stichting Het Nieuwe Zandpad zélf de nieuwe uitbuiters van het Nieuwe Zandpad! Uitbuiting en mensenhandel.

Het werd verkondigd tegen een ieder die het horen wilde. Ook wij - de sekswerkers - moesten het constant en tot vervelens toe aanhoren. Zo heeft Marjan Wijers cum suis te pas en te onpas verkondigd dat wij sekswerkers werden uitgebuit en dat de exploitanten van het Zandpad en de Hardebollenstraat uitbuiters en mensenhandelaren waren.
"Jullie moesten eens weten wat ik allemaal gehoord heb van slachtoffers van mensenhandel".
"Jullie moeten eens weten hoe ernstig mensenhandel is".
"Jullie worden uitgebuit".

Marjan Wijers schroomde niet om ongevraagd psychologie van de koude grond op ons toe te passen, want:
"Jullie zien geen mensenhandel, maar ik zie dat wel"
"Jullie lijden aan het Stockholmsyndroom"
, zei zij tegen mij - in het bijzijn van anderen - tijdens een meeting van de gemeente in 2013. Vanaf de eerste minuut heb ik geweigerd om deel te nemen aan de coöperatie van Wijers cum suis en de 5 deelnemende sekswerkers. Om de doodeenvoudige reden dat ik het prima naar mij zin had bij mijn exploitant. En dat gold voor heel veel sekswerkers van het Zandpad en de Hardebollenstraat.

Onlangs heeft in opdracht van het Wetenschappelijk Onderzoek - en Documentatiecentrum van het Ministerie van Veiligheid en Justitie (WODC), Regioplan onderzoek gedaan naar de sociale positie van sekswerkers in Nederland. Uit dit rapport komt onder andere naar voren dat: De grote meerderheid van de geinterviewde sekswerkers (88%) werkt het liefst op een werkplek waar de werkgever of de exploitant een vergunning heeft; meestal omwille van de veiligheid.
Deze bevinding(en) van Regioplan worden door prominente, zelfverklaarde sekswerkadviseurs en experts als onvolledig en niet representatief afgedaan.
"Logisch dat dit cijfer 88% is, want er is tenslotte geen alternatieve bedrijfsvorm zoals een coöperatie in Nederland voor de sekswerkers".

Trouwens, ik ben heel benieuwd hoe deze prominente, zelfverklaarde sekswerkexperts de bevindingen van Prof. Dr. Dina Siegels rapport "Bordelen sluiten is ogen sluiten" - welke op 3 juni aanstaande gepresenteerd wordt - zullen beoordelen. Het zal mij niets verbazen dat de sekswerkexperts óók dit rapport wegwuiven. Behaalde resultaten in het verleden bieden - in dit geval - wél garanties voor de toekomst. En die garantie is :een rapport over de prostitutie alleen klopt als De Sekswerkexperts het zélf hebben geschreven. Omdat zij - en enkel zij - De Sekswerkexperts zijn die het weten hoe het allemaal werkt in de prostitutie sector. Voor de duidelijkheid wil ik hier opmerken dat ik een coöperatie - naast alle andere bedrijsvormen in prostitutieland, een prima idee vind. Maar niet voor mij. En dwing het mij - en alle andere 329 sekswerkers van Utrecht - niet op als een zaligmakend idee van jullie sekswerkexperts. En ook al sla jij je op de borst dat jij reeds 30 jaar ervaring hebt als sekswerkexpert, het feit blijft voor mij staan dat jij nog nooit als sekswerker je brood hebt verdiend. Dat geldt trouwens voor bijna alle hulpverleners en zelfverklaarde sekswerkexperts in pro-prostitutieland.

Trouwens, hoe word je in Nederland sekswerkexpert? Is daar een opleiding voor? Zoja, waar? En door welk instituut, MBO, Hoge School of Universiteit wordt de studie/leer/wetenschap sekswerkexpert onderwezen? En is er sprake van relevante beroepskwalificatie? Staan jullie ergens geregistreed als bevoegd en bekwaam sekswerkexpert? En waar kan ik dit dan terugvinden? Vallen jullie onder de vrije beroepen misschien?

Voorlopig hou ik het maar op zelfverklaarde sekswerkexperts.

Het is namelijk zo dat ik wél tot die laatste groep behoor, de vrije beroepen. En wat nu als... deze sekswerker een bevoegd en bekwaam hulpverlener is en ingeschreven staat bij de staatstoezicht op de volksgezondheid en bevoegd en bekwaam is in 5 werkvelden? Maar daar wordt hardop aan getwijfeld door sommige zelfverklaarde sekswerkexperts. Ik ben tenslotte maar een sekswerker, toch? Gelukkig zijn er mensen die het zonder enige twijfel het direct van mij aannemen. Zoals Marith Rebel, Tweede Kamer lid van de PvdA. Zij is tevens huisarts.

Zo had ik onlangs vragen over een aantal maanden geleden verschenen boekje - waar Marjan Wijers mede-schrijfster van is - waarin sekswerkers worden gelijkgesteld met/synoniem zijn met mensenhandel. Ik was hier op geattendeerd door een aantal oud-collega`s die ook grote vraagtekens zetten over de inhoud van dit boekje. Zou een hulpverlener de aanwijzingen opvolgen van dit boekje, dan wordt/kan de geheimhoudingsplicht/patiëntrecht/privacy van een sekswerker overtreden worden. Aangezien ik de belofte heb afgelegd "Ja, ik beloof", ga ik hier niet in mee.

Tijdens een vergadering in november 2014 waar wij - de sekswerkers - zowaar voor waren uitgenodigd, nam een voor ons onbekend persoon ongevraagd het woord "... als sekswerkexpert en namens alle sekswerkers van het Zandpad en de Hardebollenstraat". Waarop wij aan haar vroegen wie zij was en of zij op het Zandpad en/of in de Hardebollenstraat had gewerkt. Haar naam bleek Roos Schippers te zijn. En nee, ze had niet in Utrecht gewerkt in de prostitutie. Waarop wij weer antwoorden: "Wat doe jij hier dan? " Roos Schippers reageerde als door een wesp gestoken. De toon was gezet. Ja zeg, een groep wilde boerendochters uit Friesland gaan toch ook niet ongevraagd, als aardbevingsexperts in Groningen het woord voeren bij een commissievergadering over de bewijslast van schade na aardbevingen door gaswinning? Minister Kamp ziet ze al komen. Roos Schippers steggelde tijdens die Utrechtse vergadering nog even door - samen met drie andere aanwezigen - om te pleiten voor de noodzaak van het plaatsten van wasmachines (hete erotiek!!) in iedere (werk) kamer op het Nieuwe Zandpad, en dat was dat.

Ook Roos Schippers slaat zich op de borst over haar vele jaren ervaring in de prostitutie. Maar voldoe je als sekswerker niet aan haar zelf verzonnen criteria "hoeveel jaren heb jij gewerkt als sekswerker", dan wordt je al snel weggezet met "Wat weet jij er nou van? Jij die ook een blauwe maandag als sekswerker hebt gewerkt". Niet echt chique voor een sekswerkexpert die - zoals zij zegt - af en toe lezingen geeft in het lezingen circuit, interviews geeft en namens de sekswerkers van Nederland spreekt.

Zodra je - om wat voor reden dan ook - het niet eens bent met Marjan Wijers en/of Roos Schippers, schieten zij in een slachtofferrol en gaan zij om zich heen meppen. In het bijzonder Roos Schippers. Vooral op Twitter laat zij zich van haar beste kant zien. Voor je het weet krijg je van Roos Schippers de mededeling dat je knetter bent, para bent, snuift, de ballen van de exploitanten moet gaan likken, aan de coke bent, en of je wel spoort. Nu heb ik Roos Schippers kort meegemaakt tijdens die vergadering in Utrecht. Zij deed zich voor - en sprak ook als zodanig - als een deftige dame uit de kringen van de gegoede burgerij uit de Hofstad. Maar op Twitter kan zij te keer gaan als een straatvechtertje, scheldend en tierend. Ook twee gezichten, ook twee petten.

Zo is er daar een bloggende, Roemeense sekswerker Felicia Anna. Mark van der Beer is de vriend van Felicia Anna en hij vertaald de Engels geschreven blog naar het Nederlands. Felicia schrijft voornamelijk over de Amsterdamse Wallen en over alles wat daar gebeurt. Maar ook - zo staat op haar blog - over mensenhandel en politiek. Voorts wordt vermeld dat zij lid is van Proud. Onlangs vonden beide het noodzakelijk om tegen ons te moeten oreren dat wij blij moeten zijn met het Nieuwe Zandpad. Dat vonden wij best wel vreemd, want wij bemoeien ons toch ook niet niet met de sluitngen die momenteel plaats vinden op de Wallen? Integendeel, hun akties in Amsterdam juichen wij juist toe. Wij zijn niet blij met het Nieuwe Zandpad, dat mag duidelijk zijn hoop ik. Wij willen het Zandpad en de Hardebollenstraat open. En dat kan nu. En niet nog een aantal jaren wachten op het Nieuwe Zandpad, wat misschien helemaal niet gaat komen.

Sinds het verschijnen van De verborgen krachten.... vermelden Buro Brycx en medewerkers van sekswerkers belangenvereniging Proud dat Marjan Wijers een uiterst integer en intelligent mens is. Werkt zich gratis uit de naad voor de rechten van de sekswerkers. Sinds een aantal maanden werkt Marjan Wijers dus gratis en leeft van de lucht. Het is maar dat u het weet.

Marjan Wijers heeft onlangs getwitterd dat ik "Anoniem onder schuilnaam opzettelijk leugens verspreiden is laf, achterbaks en heet laster. Dat vind jij OK?"

Dat is toch wel apart hoor. Zo beetje alle sekswerkers in Nederland - en mogelijk in de hele wereld - werken onder een alias, pseudoniem, A.K.A., bijnaam en weet ik veel wat nog meer. Dan doen wij sekswerkers voor het behouden en beschermen van onze privacy. Je zou toch verwachten van een heuse sekswerkexpert met 30 jaar ervaring dat zij dit zo onderhand toch wel zou weten? Misschien heeft Marjan het even niet begrepen, dat kan hè?

Ondanks alles geloof ik echt dat én Marjan Wijers én Roos Schippers het goed voor hebben met de sekswerkers in Nederland. Maar wel onder hun voorwaarden. Maar waarom willen jullie absoluut niet dat het Zandpad en de Hardebollenstraat heropend worden? Wat hebben jullie daar tegen? Waarom horen wij jullie hier niet over? Het moet voor jullie beiden én de Denktank deskundigen van de zomer van 2013 - Buro Brycx, Humanitas, Comensha, Geisha, Tussenvoorziening, P&G292 - en ik vergeet er vást nog wel een paar, nu toch wel duidelijk zijn dat de exploitanten van het Zandpad en de Hardebollenstraat momenteel niet vervolgd worden voor mensenhandel en uitbuitng? Waarom was het bij jullie de afgelopen 25 maanden oorverdovend stil met alles wat te maken heeft met het Zandpad en de Hardebollenstraat?

Sinds ik publiceer en tegengas geef - ook op social media - en jullie meer en meer kritische vragen van andere sekswerkers krijgen, kruipen jullie in de slachtoffersrol. Dan worden wij weggezet als Boze Wijven Die Het Niet Snappen en dat de ambtenaren ons zitten uit te lachen, aldus Buro Brycx. Zou goed kunnen dat diezelfde ambtenaren na het lezen van dit artikel nog steeds aan het lachen zijn, maar mogelijk om een heel andere reden. Ga nu maar eerst vertellen wie er zich achter Buro Brycx verstopt.

Waarom hoorden wij jullie niet over het lot van de vrouwen van het Zandpad en de Hardebollenstraat? Caja van Tolie - van Freya exploitatie - en ik hebben van meet af aan wel het lot van onze collega's aangetrokken. Dat deden wij toen. Dat doen we nu nog. En dat blijven wij doen. Wij hebben nog steeds met het overgrote deel van de weggetrapte vrouwen van het Zandpad en de Hardebollenstraat contact. En hier gaan wij discreet en respectvol mee om. Wij zullen altijd de privacy van sekswerkers waarborgen. Dit weet Prof. Dr. Dina Siegel en haar medewerkers.

Volgens de minister van Veiligheid en Justitie van der Steur is er een dalende trend van het aantal bezoekers waarneembaar van prostituees naar de Huiskamer aanloop Prostituees (HAP). Op dit moment bezoekt gemiddeld 3 prostituees per 2 weken de huiskamer.

Nu wordt er regelmatig door de zelfverklaarde sekswerkexperts gezegd dat Caja en ik grote financiële belangen hebben bij een mogelijke heropening van het Zandpad en de Hardebollenstraat. Het was burgemeester Wolfsen zelf die de vrouwen heeft opgeroepen om met een huurcontract van de eigenaren te komen om zelf te gaan exploiteren. En ik, Barbara van Brakel heb geen enkel financieel belang bij de heropening van het Zandpad en de Hardebollenstraat. Ja, als sekswerker misschien. Maar ik ben dus niet een aspirant exploitant. En Caja van Tolie van Freya Exploitatie moet zich aan het APV houden.

Zo heb ik afgelopen februari Mariska Majoor - de voorzitter van Proud - telefonisch benaderd of Proud iets kon betekenen voor de sekswerkers in Utrecht. Tevens wilde ik met haar van gedachte wisselen over de rol van Marjan Wijers en de andere adviseurs van de Macha`s in Utrecht . Hier wilde zij absoluut niet over praten, nee, het was niet bespreekbaar. Tot mijn verbazing vertelde ze daarop wél aan mij dat het goed zou zijn als ik lid van Proud zou worden, daar wij met z'n allen een front moesten vormen tegen de sluitingen van de bordelen en omeen vuist te maken tegen de overheid. Daar heb ik vriendelijk voor bedankt, omdat ik vond en vind dat alles bij een belangenvereniging bespreekbaar moet zijn.

Ik vroeg om hulp van een vereniging die zegt er voor ons te zijn, maar kreeg die niet.

Mijn inziens kan het nooit bevorderlijk zijn voor de sekswerk-belangenbehartigers-verenigingen dat een bepaald persoon zo'n grote - al of niet zelf toebedeelde - aura om zich heen heeft dat zij als De Grote Leidster schijnbaar onaanraakbaar en ongenaakbaar is. Dat De Grote Leidster bijkans vanzelfsprekend van onbezoedeld en onbesproken gedrag is. Dat De Grote Leidster een hoge mate van onschendbaarheid denkt te bezitten. Dat kan nooit goed en gezond zijn voor een belangenvereniging, het riekt naar sektarische verafgoding en gevaarlijke persoonsverheerlijking.

En worden eigenlijk deze belangenbehartigers-clubs en hun Grote Leiders om de zoveel tijd wel langs de meetlat gelegd en zelf gescreend door een overheidsinstantie? Aan welke criteria moeten zij voldoen? Een wassen neus hebben misschien? Krijgen zij een jaarlijkse audit of certificering? En wie voert die uit?

Wij - Caja van Tolie, een medestrijdster voor de heropening van het Zandpad en de Hardebollenstraat en ik - hebben in een later stadium een aantal keren contact gehad met een woordvoerder van Proud. Een aardige, goeie gozer die zich onafhankelijk en neutraal opstelt tijdens gesprekken met ons. De stille krachten binnen Proud zouden deze man moeten koesteren. Maar het tegendeel lijkt te gebeuren. Weer wat later hoorden wij van hem dat hij heel veel kritiek op zijn contact met ons had gehad, voornamelijk omdat hij het niet goed voorbesproken had. Sindsdien is het contact helaas nihil tot geen. Dat betreuren wij. Wij hebben hem desondanks bedankt voor zijn inzet.

Proud wil dus niets te maken hebben met ons. Of beter gezegd, met Barbara van Brakel.

Maar goed, ik wilde jullie lezers laten zien wat ik de afgelopen 25 maanden heb gedaan met betrekking tot het Zandpad en de Hardebollenstraat. Op 6 januari van dit jaar heb ik samen met Coco (journalist) een brief opgesteld met daarin het verzoek aan Argos Radio1VPRO. http://www.vpro.nl/programmas/argos. html om een uitzending te maken over de sluiting van het Zandpad en de Hardebollenstraat. Coco volgde beroepshalve al ruim een jaar de gang van zaken omtrent het Zandpad. Daarnaast kende ik Coco al als freelance journalist die onderzoek deed naar de (bijna algehele) sluiting van de Achterdam in Alkmaar. Coco heeft mij geattendeerd op Argos Radio, daar zij bekend staan voor hun gedegen onderzoeksjournalistiek. Kan u zeggen dat ik het best wel eng vond om naar het mediapark in Hilversum aftenreizen. Het is helaas nog steeds zo dat je als sekswerker/prostituee/hoertje over het algemeen niet serieus wordt genomen. Wij worden niet serieus genomen in het alledaagse leven, door instanties, banken, overheid en media.

Het sekswerk stigma waar de sekswerkexperts de mond van vol hebben. Uit naam van het sekswerk stigma zeggen zij te weten wat goed en niet goed voor ons is. Voorts menen deze personen/instanties voor ons te moeten denken en praten. En daar verdienen zij hun poen dan mee, over onze ruggen. Behalve dan Marjan Wijers, want die werkt tegenwoordig gratis volgens Buro Brycx.

Buro Brycx is er ook voor ons. Ze praten en schrijven in meervoud : Wij. Maar volgens KvK (dank daarvoor) is het een eenmanszaak en hoeft derhalve geen jaarcijfers te verschaffen. Jammer. Op de site van Buro Brycx staat van alles en nog wat over wat zij/hij/meervoud voor ons sekswerkers kan betekenen. Maar niet welke personen direct betrokken zijn met Buro Brycx zijn. Dus geen over ons en geen wie zijn wij. Ik noem dat schimmig. Buro Brycx - wie het ook moge zijn of zich er achter verstopt - verkondigt voortdurend dat ik op oorlogspad ben. Dat is nou jammer dat Buro Brycx mijn waarheidsbevinden naar de ware redenen achter de sluitingvan het Zandpad en de Hardebollenstraat als een oorlogspad ervaart.

Gelukkig zijn er ook enkele goede sekswerkexperts en goede belangenbehartigers , maar zij zijn schaars. Over de rotte appels heb ik al wat geschreven, misschien later nog wat meer.

Gelukkig werd ik bij de redactie van Argos Radio warm onthaald. Voelde mij snel op mijn gemak. Er werd namelijk geluisterd naar mij en ik werd voortdurend op de hoogte gehouden over het verloop van de totstandkoming van het programma. Bij Argos Radio doen ze bepaald niet aan hap snap journalistiek. Dit betekende voor mij dat ik alle stukken (mails en documenten) die ik in bezit heb en die direct of indirect met het Zandpad te maken hebben, moest overleggen aan Irene, redactielid en journalist van Argos Radio. Irene en Coco zijn gezamenlijk aan de slag gegaan met het doorspitten van alle stukken. Daarnaast hebben zij zo beetje alle stenen omgedraaid die ook maar iets met de sluiting van het Zandpad te maken konden hebben. De enige steen die zij niet konden omdraaien is de geheime bestuursrapportage die opgesteld is door de politie in samenwerking met het Openbaar Ministerie.
Geen toegang. Geheim.

Ik blijf dat trouwens een wonderlijk naamkeuze vinden. Openbaar Ministerie: ministerie waar weinig tot niets openbaar is.

En alles werd door Argos Radio getoetst op waarheid. Dat gold voor mij en alle andere betrokkenen. Zo heeft Argos tegen mij gezegd dat wanneer zij op enig bewijs zouden stuiten van mensenhandel en uitbuiting door de exploitanten van het Zandpad en de Hardebollenstraat dit ook bekend zou worden. Gelooft u mij dat Argos Radio van alle exploitanten de volledige medewerking kreeg in het onderzoek - onder andere van hun boekhoudingen - en niets onreglementair hebben gevonden? Om u een indruk te geven over de omvang van het research van Argos Radio om feiten en fabels van elkaar te scheiden:op 6 januari heb ik mijn brief aan Argos Radio verzonden, op 14 januari waren de eerste gesprekkenin Hilversum met Argos Radio en pas op 28 maart was de uitzending. In bijna 3 maanden onderzoek heeft Argos Radio geen enkel (strafrechtelijk) bewijs kunnen vinden van enige betrokkenheid van de exploitanten met mensenhandel of uitbuiting.

Maar plots was daar het artikel in het AD Utrechts Nieuwsblad van 6 maart jl. met de trio-politie van Utrecht. Strafrechtelijk was het allemaal moeilijk, moeilijk...maar in het bestuursrecht kon volstaan worden met aanwijzingen/aannames daarvoor. Zo. Klus geklaard.

Tot op de dag van vandaag blijft het Zandpad en Hardebollenstraat gesloten door deze bestuursrechtelijke aanwijzingen en aannames. Blijkbaar kan dat zomaar. Maar kunnen daarvoor de sekswerkers van het Zandpad en de Hardebollenstraat verantwoordelijk worden gehouden? Immers, de 330 Sekswerkers van het Zandpad en de Hardebollenstraat zitten al ruim 2 jaar zonder werk vanwege deze bestuursrechtelijke aanwijzingen en aannames!En andere werkplekken waren er voor ons ook niet geregeld. Toen niet en nu niet. Dit alles vind Prof. Dr. Dina Siegel - en vele met haar - buitenproportioneel. De sekswerkers van Utrecht zijn buitenproportioneel gestraft.

Nu las ik onlangs dat de Raad van State in een andere casus een negatief advies had gegeven. Het advies luidde: alleen een verdenking van ongeschiktheid of onbetrouwbaarheid van topmensen van grote financiële instellingen, mag niet tot een schorsing leiden. Is dit een mooi staaltje van klassenjustitie of gaat de Raad van State deze lijn doortrekken?

Enfin.

Hier de radio uitzending van Argos Radio voor diegene die de uitzending gemist hebben: http://argos.vpro.nl/seizoenen/2015/afleveringen/28-03-2015
Ook de korte samenwerking met EenVandaag verliep uiterst prettig.
http://www.eenvandaag.nl/binnenland/58599/zandpad_twee_jaar_dicht_prostituees_vogelvrij

Vanaf de sluiting van de eerste boten op het Zandpad - 18 april 2013 - tot heden (25 maanden) ben ik druk bezig geweest met besprekingen met de Gemeente Utrecht over het APV met betrekking tot de raamprostitutie in Utrecht, gesprekken met de GGD en registratieplicht, overleg landelijk protocol hygiëne raamprostitutie, de Belastingdienst en raamprostitutie Utrecht, bijwonen van alle Raad-informatie-avonden (RIA) met betrekking tot de raamprostitutie in Utrecht, commissievergadering, thema bijeenkomsten welke waren georganiseerd door politieke partijen, rondleiding Achterdam Alkmaar met aspirant-exploitant Marc Kramer van Midned, lobbyen bij de politieke partijen van Utrecht (vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen), om te peilen waar de partijen stonden met betrekking tot de raamprostitutie in Utrecht, gesprekken met burgemeester van Zanen, vele gesprekken met ambtenaren, rondleiding van de Utrechtse raadsleden - welke prostitutie in hun portefeuille hebben/hadden - op de Achterdam in Alkmaar, in samenwerking met de exploitanten van de Achterdam, unit mensenhandel, de wijkagent, de sekswerkers van de Achterdam waarmee de raadsleden - ongeacht welke sekswerker, dus geen vooraf geselecteerd clubje - vrijuit konden praten en tenslotte een korte meeting van de raadsleden en ik met Burgemeester Bruinooge, klanten aansporen om mee te doen met het klantonderzoek van Tamar Shiboleth "Being a John", meegewerkt met de sekswerkers van het Zandpad en de Hardebollestraat aan het onderzoek "Bordelen sluiten is ogen sluiten"van Prof. Dr. Dina Siegel, hoogleraar criminologie van het Willem Pompe Instituut voor Strafrechtwetenschappen van de Universiteit Utrecht.

Inmiddels ben ik persoonlijk uitgenodigd voor het bijwonen van de presentatie op 3 juni aanstaande van het rapport van Dina Siegel "Bordelen sluiten is ogen sluiten". Ook heb ik verschillende afspraken gemaakt met diverse Kamerleden van de Tweede Kamer. Onder het mom van - wat die sekswerkexperts kunnen, kan ik ook - heb ik gesprekken gehad met Marith Rebel van de PvdA, zij heeft Kamervragen gesteld over de sluiting aan de minister van der Steur. De antwoorden zijn inmiddels binnen. Dit wordt vervolgd. Met Magda Berndsen van D66 had ik een gesprek over veiligheid in de prostitutie en hoe dat nog beter kan. Laatste gesprek was met de VVD, daar werd naar mijn mening geïnformeerd over de WRP en over het verhogen van de leeftijdsgrens om legaal te mogen werken als prostituee. Tevens hebben wij gesproken over het feit waarom een nieuwe locatie bouwen als er een goede locatie is? Temeer nu blijkt dat de exploitantenmomenteel niets met mensenhandel en uitbuiting te maken hebben gehad, in ieder geval worden zij hiervoor niet strafrechtelijk vervolgd. Lees: de exploitanten hebben zich niet schuldig gemaakt aan mensenhandel en/of uitbuiting. Het APV van Utrecht schrijft scheiding van eigendom en exploitatievoor. Dat is nu het geval, nieuwe exploitanten erop en: open het Zandpad en de Hardenbollenstraat!!

Naast bovenvermelde zaken onderhield/onderhoud ik bijna dagelijks nog contact met de sekswerkers van het Zandpad en de Hardebollen. En tussendoor was ik ook nog werkzaam als legale sekswerker.

De werkelijke reden om jullie lezers te vertellen waar ik de afgelopen 25 maanden met betrekking tot het Zandpad en de Hardebollenstraat mee bezig ben geweest is, dat ik hiermee wil aantonen dat deze sekswerker zich prima kan redden zonder de bemoei- en regelzucht van al die belangenbehartigers-clubjes en sekswerkexperts. Ik kan het alleen wel. En ik ben er van overtuigd dat dit voor bijna alle sekswerkers geldt.

Laat ons met rust - tenzij jullie oprecht samen met ons willen strijden voor het heropenen van het Zandpad en de Hardebollenstraat - bemoei je niet met ons, dwing ons niets op en kom alsjeblieft niet meer ongevraagd voor en over ons praten bij een zoveelste commissievergadering. Trouwens, nog vóór de sluiting van de eerste boten van het Zandpad, kon ik mij al prima redden zonder die sekswerkexperts.

Op 17 april 2013 - een dag voor de sluiting - heb ik samen met mijn advocaat een brief opgesteld Aan Burgemeester Gemeente Utrecht, waar onder andere in staat geschreven:

"Cliënte zal door de in de brief aangekondigde sluiting schade lijden, welke schade op geen enkele wijze valt te verwijten/kan worden toegerekend aan handelen dan wel nalaten van cliënte".

"Voorts handelt de gemeente jegens cliënte onbehoorlijk door haar geen redelijk alternatief te bieden voor het verlies van haar werkplek."

"Dit betekent dat u cliënte indien zij in Utrecht werkzaam wil blijven, indirect verwijst naar de illegaliteit."

"Zoals hiervoor al gemeld, is slechts zeer summier bekend wat de rede van de sluiting is. Er wordt melding gemaakt van aanwijzingen van mensenhandel (welke aanwijzingen? ) en slecht toezicht. Cliënte werkt sinds oktober 2011 op het Zandpad en haar is sindsdien niets gebleken van mensenhandel. Ook is van slecht toezicht wat betreft cliënte nooit iets gebleken.

Wat cliënte in dit opzicht verbaast en ook ergert is dat - voor zover zij weet - , niet vooraf gaand aan de sluiting met de op het Zandpad werkzame vrouwen door de gemeente contact gezocht over de kennelijke / vermeende misstanden, laat staan dat met hen is gesproken over oplossingen."

"Cliënte merkt op dat zij door de gemeente wenst te worden behandeld zoals iedere andere zelfstandige ondernemer zou worden behandeld, die zonder dat deze hiervan enig verwijt kan worden gemaakt van vrijwel de ene op de andere dag wordt geconfronteerd met zodanig overheidsingrijpen dat feitelijk het ondernemen onmogelijk wordt gemaakt".


Vragen als deze - of van soortgelijke strekking - heb ik de afgelopen 25 maanden door de sekswerkexperts en de belangenbehartigers-verenigingen voor sekswerkers nooit aan de gemeente Utrecht horen stellen. Terwijl deze vragen toch voor de hand liggen, bijkans vanzelfsprekend zijn, zo lijkt mij. Maar de sekswerkexperts waren enkel druk bezig de exploitanten weg te zetten als uitbuiters, mensenhandelaars en faciliteerders van pooierisme. Zelfs aspirant exploitant Marc Kramer van Midned werd bij voorbaat door de sekswerkexperts "kaltgestellt". "Nieuwe exploitanten gaan uitbuiten en huidige eigenaren blijven ook verdienen", en "...hij wil ook winst maken". De adviseurs en zelfverklaarde sekswerkexperts van de Macha`s - Marjan Wijers, Dick Spel, Hans de Nie , Mieke van der Burg en Roos Schippers - liepen als makke schapen achter het door de gemeente Utrecht, politie, justitie en het OM in het leven geroepen schrikbeeld aan dat de exploitanten van het Zandpad en de Hardenbollenstraat zich schuldig hadden gemaakt aan mensenhandel en uitbuiting. Van dit - inmiddels achterhaalde - waanbeeld over de exploitanten van het Zandpad en de Hardebollenstraat hebben deze zogenaamde sekswerkexperts nooit afstand willen doen. Zo schrijft Dick Spel : " Een vergunning verlenen aan een nieuwe exploitant betekent het huidige beleid met mensenhandel en uitbuiting voortzetten. "En deze experts van de Macha`s waren binnen gehaald door de gemeente om de sekswerkers van deMacha`s (5 in totaal en vandaag de dag nog maar 1) nota bene te helpen en bij te staan. Geen exploitanten meer was het credo en daar moesten de 330 sekswerkers dan maar voor wijken. De belangenbehartigers en sekswerkexperts hebben ons laten barsten in Utrecht. Ze deden alsof ze begaan waren met ons, maar wij kregen al snel door dat zij een onwrikbaar geloofhadden dat de exploitanten zich schuldig hadden gemaakt aan mensenhandel en uitbuiting. En dit was dan weer een kolfje naar de hand van de gemeente. Zelfs de belangenbehartigers van de sekswerkers hadden geen zin in de heropening van het Zandpad. Komt dat even mooi uit zeg. Case closed.

En dus vraag ik mij af waarom...Ik vraag mij af waarom ik wel serieus genomen kan worden door Argos Radio, EenVandaag en A.D. Utrechts Nieuwsblad, maar voel ik mij als sekswerker totaal niet serieus genomen door bijna alle instanties die in meer of mindere mate met prostitutie te maken (denken) te hebben?

Ik vraag mij af waarom...
Waarom al deze instanties over ons praten en voor ons praten in allerlei commissies?
Waarom bemoeien deze instanties zich met ons en schrijven en beslissen zij over ons?
Waarom denken deze instanties het allemaal beter te weten voor ons?
Waarom wordt er door deze instanties niet eerst gevraagd wat wij - sekswerkers - er eigenlijk van vinden?
Waarom gaat de overheid met vragen over prostitutie altijd eerst met deze instanties in gesprek?
Waarom staan wij achter in de rij en komt de overheid pas als aller, allerlaatste met ons praten?
Waarom laat de overheid duur betaalde rapporten en adviezen door deze instanties over ons opstellen?
Waarom worden wij er pas bijgehaald als het ei al lang en breed gelegd is?
Ik vraag mij af waarom...

Zou het kunnen zijn dat wij - sekswerkers - door deze instanties (en de overheid) stiekem nog steeds gezien worden als domme hoertjes? Beschadigde meiden die door de mensenhandel de prostitutie ingeduwd zijn? Onnozele gansjes die foute vriendjes hebben die dringend geholpen moeten worden? Zielige hoopjes ellende die niet voor zich zelf kunnen zorgen en denken?

Of is de overheid al lang en breed bezig met het invoeren van het Zweeds-model met mogelijk hier en daar een staatsbordeel? En is alles wat er de afgelopen maanden / jaren heeft afgespeeld een soort van prelude voor dat wat komen gaat? Of gaat het misschien - wat de belangenbehartigers en sekswerkexperts betreft - om hun strijd voorbehoud van invloed, macht, en geldstromen?

Hoe het ook zij, al deze instanties zitten met hun tengels - ongevraagd - aan onze broodwinning, de prostitutie. Gestaag zijn deze instanties onze prostitutie aan het kapot maken door het kapot te reguleren. Deze instanties schrijven ons ongevraagd van alles voor, dwingen ons hun plannetjes op.

Dat dwingen is bij een aantal van deze belangenbehartigers en sekswerkexperts inherent aan de veelal feministische inborst van de leiding van deze instanties. Zij dulden geen tegenspraak, dat zijn zij ook niet gewoon. Er wordt immers altijd braaf geluisterd naar hun praat. Er wordt braaf geluisterd door hun voetvolk - die zij om zich heen creëren - en braaf geluisterd door de overheden (nationaal en internationaal) en alle andere geldschieters.

Het zijn meesteressen in het aanboren van geldstromen, subsidies, sponsors en donaties. Dit beheersen zij tot in de puntjes, zo ook het schrijven van eindeloze reeksen rapporten en adviezen. Het zijn ook meesteressen in het creëren en reguleren van van alles en nog wat met betrekking tot (raam)prostitutie. En het liefst dwingend. Dwingend voorschrijven. Dwingend opleggen.

Aparte loketten. Ook zo iets. Apart zorgloket, apart bedrijvenloket KvK, apart loket klachtenregeling, apart loket ombudsman, apart loket juridische hulp. Waarom moet het allemaal apart? Werkverschaffing voor vriendjes? Alles centraal controleerbaar? Is de reguliere zorg en hulpverlening niet goed genoeg voor prostituees? Wat is er mis met de paramedische zorgverlening?

En zijn zij - de zelfverklaarde sekswerkexperts - ook sekswerkers? Of zijn zij dat geweest? Het merendeel niet. Vandaar dat zij sekswerkers om zich heen willen hebben. Maar die moeten wel braaf luisteren naar wat zij voorkauwen en voorschrijven - liefst per decreet -vanachter hun bureau. Deze sekswerkers "in dienst" worden tactisch naar voren geschoven daar waar nodig is. En zodra het aankomt op het aanboren van geldstromen, het voorzitten van commissies, het schrijven van leuk betaalde adviezen en rapporten, dan worden de sekswerkers snel opzij geduwd.

Daarnaast wordt het stigma - die op een sekswerker nu eenmaal rust - paradoxaal gebruikt/misbruikt door deze instanties. Het sekswerker stigma komt deze instanties prima van pas. Anders gezegd: zij - de sekswerkers - houden toch wel hun mond, onnozel en bang als zij zijn. De experts kunnen lekker hun gang gaan en er is niemand die deze zogenaamde experts een strobreedte in de weg durft te leggen. Want de angst regeert bij deze instanties.

Maar vooral bij de sekswerkers die met deze instanties ongevraagd te maken krijgen. Dissidenten worden niet getolereerd. Daarmee wordt afgerekend middels het tot de orde roepen, uitsluiting, monddood maken of belachelijk maken van deze dissident. Voor je het weet wordt je afgedaan als een warrig, laf, paranoïde, en coke snuivend persoon. En als dat niet helpt krijg je dreigmails, dreigtweets of wordt er gedreigd met de advocatuur. Men probeert je de mond te snoeren, te isoleren en bang te maken. Sommige van deze instanties bestaan al vele, vele jaren en hebben een uitgebreid netwerk van gelijkgestemde opgebouwd. Ze schuiven elkander klusjes toe, zoals betaalde opdrachten voor het maken van rapporten en adviezen, of het houden van lezingen. Kortom, ze voederen elkaar. Dit netwerk wordt ingeschakeld en geactiveerd zodra een sekswerker tegen de stroom van zo'n instantie inzwemt. De eerste de beste sekswerker die tegen deze instanties durft op te staan zal pijnlijk ondervinden dattegenspraak door deze belangenbehartigers niet wordt geaccepteerd. Want een sekswerker die Nee zegt, een grens trekt - tot hier en niet verder - kennen deze belangenbehartigers niet.

In de (social)media heeft Marjan Wijers zich - bijna vanzelfsprekend - negatief uitgelaten over mijn motieven - ik zou financiële motieven hebben, welke Marjan? - en zij ervaart mijn strijd voor de heropening van onze legale werkplekken op het Zandpad en de Hardebollenstraat als een hetze tegen haar gericht. Verder vind zij mij laf omdat ik anoniem ben.

Ook naar een (zakelijke) vriend van mij heeft zij een mail gestuurd.

"Beste XXXX,

Misschien een rare vraag. Ik ben sinds januari doelwit van een lastercampagne van XXXX Ik ben er vanovertuigd dat jij daar niet achter zit, daarvoor heb ik je te hoog zitten. Maar ik zou daar graag bevestiging van willen hebben van jouzelf, ook in verband met mogelijke toekomstige verhoudingen.

Met vr groet,

Marjan Wijers


Ook in de contacten met de media heeft Marjan Wijers zich negatief uitgelaten over de motieven van mij om naar buiten te treden en dat zij dit ervaart als een hetze. En deze instanties en sekswerkexperts zijn er voor ons hè, de sekswerkers. Tenminste, zo staat het vermeld op hun gelikte sites. Zij behartigen onze belangen. Belangenverenigingen voor sekswerkers. En om de reden - zij behartigen de belangen van de sekswerkers - krijgen deze instanties hun subsidies en donaties of zij hengelen er naar. Omdat deze instanties het voor-doen-komen dat zij er voor ons zijn. De sekswerkers. Voorts praten en handelen zij als doorgewinterde politici. Zij beheersen het politieke machtsspel. Derhalve hebben zij ook veel politieke vrienden. Variërend van gemeenteraadsleden, leden van waterschappen en provinciebestuur, zelfs tot aan de Eerste en Tweede Kamer toe. De gehele publieke sector. Wel zo prettig.

En wat nu als....
En wat nu als een sekswerker zich toch verzet tegen de handelswijze van deze instanties?
En wat nu als een sekswerker deze instanties toch verantwoordelijk houdt voor de gevolgen van de handelswijze van deze instanties?
En wat nu als een sekswerker toch naar de jaarrekeningen van deze instanties vraagt?
En wat nu als een sekswerker toch doorvraagt over de schimmige financiële constructies van deze instanties?
En wat nu als een sekswerker toch een beroep doet op de vrijheid van meningsuiting en vragen blijft stellen over deze instellingen?
En wat nu als....

Toevallig kan ik u daar alles over vertellen, want sinds het verschijnen van mijn artikel De verborgen krachten achter... ben ik op dit gebied - En wat nu als... - tegen wil en dank ervaringsdeskundige geworden.

Maar eerst nog even dit: zijn nu enkel en alleen de belangenbehartigers en de sekswerkexperts de grote schuldigen - en enige oorzaak - dat de 330 sekswerkers van het Zandpad en de Hardebollenstraat al dik 2 jaar zonder legale werkplekken zitten?
Nee.
Maar van een positieve bijdrage was/is er - dat mag nu zo onderhand toch wel duidelijk zijn - absoluut geen sprake. En dat is zuur. Helemaal omdat zij zeggen er voor ons - de sekswerkers - te zijn. Dubbel zuur dus. Dus zij zijn schuldig, maar niet de grote schuldige.

Nee, de echte, grote schuldigen van dit drama zijn de gemeente Utrecht, B&W, Wolfsen, van Zanen, de Raadsleden, politie, justitie, de geheime bestuursrapportage en het O.M. Alle Raadsleden van Utrecht die ingestemd hebben met de sluiting van het Zandpad en de Hardebollenstraat zijn schuldig, dus ook alle aan hen gelieerde politieke partijen van de gemeente Utrecht.

En nu is het wachten op. Wachten op de uitspraken van de vele rechtszaken die lopen. En de daarop volgende rechtszaken, hoger beroep, Hoge Raad, misschien de Raad van State, of zelfs het Europees Hof.

Maar met al dit gedoe krijgen wij - de sekswerkers - onze legale werkplekken niet terug. Wordt het nu niet eens tijd dat de gemeente met ons - de sekswerkers - gaat praten? Zonder zelfverklaarde sekswerkexperts en belangenverenigingen? Wat weerhoudt de gemeente om het Zandpad en de Hardebollenstraat niet tijdelijk voor ons open te gooien? Tenslotte moeten wij nog jaren wachten tot het Nieuwe Zandpad open gaat.

En het Nieuwe Zandpad of Zandpad 2. 0 wordt door de meeste sekswerkers niet gesteund. Twee units boven op elkaar, één centrale ingang tot het terrein - welke tevens als uitgang dienst moet doen - meters hoge hekken en geen nooduitgangen. Dus geen enkele kamer krijgt een nooduitgang. Dit - zo is ons verteld - om ongewenste mannen buiten te houden? Wél het HAP, de hulpverleners post. Die wel. Als enige krijgt het HAP wél een nooduitgang. Dus als er een calamiteit is - denk aan een brand - dan zal het leed niet te overzien zijn voor de sekswerkers en hun op dat moment aanwezige klanten.

Nu vinden gemeente Utrecht, Buro Brycx en Wijers cum suis dat wij sekswerkers blij moeten zijn met het Nieuwe Zandpad. Waarom? Dat wij 4 tot 5 jaar gestraft worden - geen legale werkplek, geen inkomen van 2013 tot 2017/2018- voor iets wat op drijfzand is gebaseerd? Terwijl er per direct goede, veilige werkplekken pan klaar liggen? En nu moeten wij blij zijn ? Met wat? Een kapot gereguleerde gevangenis? Inclusief een meters hoog hek er omheen? Ach en de huren moeten wel conform de marktprijs zijn? Maar wij werden toch uitgebuit? Moeten wij blij zijn? Maar ach, tijdens de Denktank overleg van 04-07-2013 zijn er al stemmen opgegaan voor een andere locatie. Toch, Marjan? Oftewel, toen al had men het plan gevat om het Zandpad en de Hardebollenstraat nooit meer te openen.

Maar wij zijn wél blij dat onze eigenaren/exploitanten niet schulig zijn aan mensenhandel. En wij - de sekswerkers - de ware ervaringsdeskundigen van het sekswerk - hebben dat altijd gezegd. En als er misstanden zijn gelijk aanpakken!

De motie 2013/M99 bestaat nog steeds.

19 december 2013

"Draagt het college op de bestemming raamprostitutie op het Zandpad en de Hardebollenstraat te handhaven tot het moment van oplevering van een alternatieve locatie. Alles in het werk te stellen om mogelijk te maken dat op zo kort mogelijke termijn de ramen aan het Zandpad en in de Hardebollenstraat weer in gebruik worden genomen."



Op 2 juni aanstaande - internationaal sekswerkersdag - gaat Caja van Tolie van Freya Exploitatie naar de rechtbank om de vergunningen te verkrijgen - welke door de gemeente Utrecht haar voortdurend onthouden wordt - om de raamprostitutie in de Hardebollenstraat weer mogelijk te maken, opdat de sekswerkers van Utrecht weer kunnen beschikken over veilige, legale werkplekken. Natuurlijk zal ik daar ook bij aanwezig zijn om Caja daar in te steunen.

De volgende dag - 3 juni - is het eindelijk zo ver dat wij - Caja van Tolie, Marith Rebel, Irene van Argos Radio en ik - naar de presentatie gaan van het rapport "Closing Brothels is Closing Eyes" van Prof. Dr. Dina Siegel, waar wij persoonlijk voor zijn uitgenodigd.



Hier wil ik dan ook Dina Siegel en haar medewerkers bedanken dat zij naar ons geluisterd hebben en ons met respect hebben behandeld. Dina Siegel en haar medewerkers hebben zich wél bekommerd over ons. Zij trokken het zich wél aan wat men ons heeft aangedaan. Dat hebben Dina Siegel en haar medewerkers gedaan door lang en hard aan dit rapport te werken om boven water te krijgen waarom de vermeende connectie tussen sekswerk en mensenhandel zo vanzelfsprekend geworden is en zo sterk ingebed is in de Nederlandse samenleving. Maar nog belangrijker: wat was het lot van de weggestuurde vrouwen na de sluiting van het Zandpad (en de Hardebollenstraat)?

Sekswerk is niet synoniem aan mensenhandel.

Barbara van Brakel